Over ritme en eerste keren

Ik heb de laatste weken aardig wat eerste keren achter de rug. De eerste keer zwemmen in een ijskoud zwembad. De eerste keer werken. De eerste keer fietsen naar mijn werk. De eerste keer trainen met Pedro waarbij ik redelijk kapot eindigde. En toch zit er verbetering in.

Ritme

Het ritme keert terug. Het oude ritme van minstens drie keer in de week in de sportschool, zwemmen, een les Body Balance pakken, training met Pedro. En ook het dagelijkse ritme. Nog geen fulltime dagen, maar halve dagen, maar wel naar het werk fietsen. Drie kwartier met mijn neus in de frisse lucht, even bijkomen van alles op het werk.

Training

ritmeVanochtend mocht ik helemaal zelf kiezen waarmee we zouden beginnen. Conditie of krachttraining. Ik koos voor conditie. En ik merkte dat ik vooruit was gegaan in de afgelopen weken. Die eerste keer lag ik na de training uit te hijgen op de mat, nu kon ik zelfs praten na de conditietraining. Squats die me de eerste keer drie dagen spierpijn opleverden, kon ik nu gewoon doen. Pedro wil ze dieper hebben en dat gaan ze dan ook. Ik squat dieper dan ooit. Ongemerkt doe ik aardig wat dingen die ik voor de operatie ook deed. En de plank was vandaag 1.03 minuut, terwijl ik in voorgaande weken niet eens de halve minuut haalde.

Gezondheid

Bezoek aan de longarts: vaag verhaal, maar voor de zekerheid word ik wel naar de oogarts en de cardioloog gestuurd, krijg ik een longfunctie test, een longfoto en een nieuwe afspraak bij de longarts.

Gewicht

Ik had me er niet echt mee bezig gehouden, de afgelopen vier maanden. Ik mocht niet afvallen voor de operatie en deed dat dus niet. Een paar weken geleden was ik toch wel nieuwsgierig en ging ik bij de sportschool weer eens op de weegschaal staan. En daar was het, schijnbaar zonder enig probleem: 77,4 kg. Eindelijk onder die ergerlijke 80 kg waar ik al jaren in zat.

Foto: Pixabay, CC0 gebruik

Weer aan het werk

Zeven weken later, zo kan ik dit stukje ook noemen. De operatie is ruim zeven weken geleden en ik ben opgeknapt en voel me goed. Goed genoeg om weer aan het werk te gaan.

Werken en sporten

trapWerken gaat natuurlijk in overleg met de Arbo arts waar ik vorige week mee heb gesproken. En met haar heb ik afgesproken dat ik twee weken 2-3 uur per dag aan het werk ga. Dat kan ik uitbreiden naarmate ik me beter voel tot ik weer fulltime werk, maar dat gaat in dit tempo wel even duren. Die eerste week viel niet mee. Dinsdag wilde ik na anderhalf uur weer naar huis. Donderdag had ik twee uur nodig voor ik het wel had gehad. Sporten ga ik ook weer doen. Ik ga mijn abonnement bij Health City weer oppakken, maar vooral rustig aan. Vandaag heb ik gezwommen in een ijskoud zwembad en vond mezelf geweldig met 20 baantjes. Komende week wil ik weer met Pedro sporten en met hem overleggen wat ik het beste kan doen om mijn conditie te verbeteren, want daar is de afgelopen zes weken weinig tot niets van over gebleven. Een beetje trap is me al teveel.

Lopen, niet rennen

Ik voel me goed, maar merk aan alles dat ik vooral niet te snel moet gaan. Ik kan voor mezelf wel denken dat 2-3 uur per dag niet veel is, maar aan het eind van de week voelde ik het echt wel. Lopen dus, niet rennen. Niet overdrijven. En mezelf tegenhouden, want mijn optimisme kent geen grenzen, eigenlijk moet ik er een hekje voor zetten.

Foto: Pixabay, CC0 gebruik

Drie weken later

Het is drie weken geleden, die operatie. En het is me alles meegevallen. Weinig pijn, geen misselijkheid, vrij snel weer op de been. Vrijdag geopereerd, dinsdag weer thuis.

Na de operatie

Mijn optimistische tweelingzus wil wel eens overdrijven en niet goed luisteren. Als iemand dus tegen mij zegt dat het zes weken gaat duren voor ik weer het mensje ben, wil mijn optimistische zus daar vier weken van maken. Ik heb mijn tweelingzus maar weggestuurd. Eén activiteit per dag en ik moet uitrusten, dat schiet nog niet echt op. Ik breng mijn dagen dus door met gedoseerde activiteiten. Sport mag ik voorlopig even vergeten. Tweelingzus wilde eigenlijk na vier weken al weer gaan sporten, maar ik krijg voortdurend te horen dat ik daar toch echt zes weken mee moet wachten. Ik mag lopen en fietsen. Sporten komt wel weer evenals werken.

Controle

Een week na vertrek uit het ziekenhuis mocht ik weer langs komen bij de chirurg. Even laten zien hoe het met me gaat en de uitslag horen van het stuk darm dat eruit is gehaald. En het is dus alleen maar goed nieuws. Een tumor van 4 ½ cm en 20 lymfeklieren zijn eruit gehaald. De lymfeklieren zijn allemaal schoon. Met andere woorden: geen kanker meer. In januari mag ik terugkomen voor de volgende controle. Ik mag nog terug naar de longarts voor de sarcoïdose die ik als cadeautje erbij heb gekregen. En ik mag nog naar de champagnecardioloog voor een onregelmatige hartslag die tijdens het ziekenhuisverblijf werd geconstateerd. Maar voor de rest? Feestje.

Foto: Pixabay, CC0 gebruik

Waarom het een beetje stil is hier

Andere dingen

Vanaf begin mei heb ik niets gepubliceerd op dit blog dat gewijd is aan sport, gezond eten en mezelf. Want begin mei moest ik voor een darmonderzoek naar een kliniek. In een ideale wereld krijg je dan te horen dat je iets hebt dat binnen een week geneest met wat medicijnen. In dit geval helaas niet, want ik kreeg de diagnose darmkanker voor mijn kiezen. Bij verdere onderzoeken in Antoniushove bleek dat het is niet uitgezaaid en goed te opereren. En die operatiedatum is nu ook vastgesteld. Op 29 juni ga ik onder het mes en dan zal een stuk van mijn dikke darm en endeldarm verwijderd worden. Van tevoren krijg ik vijf bestralingen. Eind juni klinkt heel ver weg als het pas half mei is.

En dan is het ineens eind juni

Vanochtend heb ik de eerste bestraling gekregen en is de operatie over een week. De tijd vliegt om er maar even een cliché in te gooien. De afgelopen weken ben ik doorgegaan met waar ik mee bezig was. Dus gewoon naar mijn werk, afgezien van de talloze afspraken in het ziekenhuis. En gewoon sporten, niet alleen mijn afspraken met Pedro maar ook zelf naar de sportschool. Positief blijven wat me van alle kanten werd aangeraden en knap moeilijk is af en toe. Is het te bevatten? Hee, ik ben niet de enige in de wereld die deze diagnose krijgt. Het is k*t en het is ook botte pech.

Bloggen

zonIk kan er voor kiezen om mijn mond te houden op dit blog. Ik kan ook tot in het detail erover bloggen, wat ik niet ga doen. Wat ik ga doen, is wat ik nu doe: erover bloggen, maar niet tot in detail. Schrijven is op dit moment moeilijk. Het kost me moeite om iets uit mijn pen te krijgen. Dit stukje staat al zes weken in de steigers. Maar dat is ook door mijn aarzeling of ik hier sowieso iets over ga vertellen. Dus hier is het, revisie nummer twaalf.

Foto: Pixabay, CC0 gebruik

De uitdaging van de maand: de plank

Een nieuwe plank van twee minuten, dat was de uitdaging voor de maand april. En helaas, ik heb het niet gehaald. Dat had verschillende redenen.

Een plank trainen

De vorige keer had ik het mooi voor elkaar. Elke dag 2 seconden erbij en aan het einde van de maand zat ik op 2 minuten. Dat is dit keer misgelopen. Ik begon bij 1:11 en probeerde er elke dag wat bij te krijgen. Dat was dus de verkeerde tactiek. Mijn lijstje bekijkend, zie ik dat ik wel omhoog ging, maar dat het op een gegeven moment (na een vergeten dag) drastisch omlaag ging en toen ging het moeite kosten. Op 24 april heb ik er een 1:39 uitgeperst en dat was het hoogste. Verder heb ik diverse dagen overgeslagen. Ik heb 22 dagen een plank gedaan. Het lijkt toch een betere tactiek te zijn om elke dag een plank te doen.

Nieuwe uitdaging

Dan ben ik weer eigenwijs, eerst de oude afmaken. Het nieuwe streven is op 11 mei 2 minuten halen. Dan heb ik namelijk weer een training met Pedro. Dat betekent dat ik vanaf morgen er elke dag ongeveer drie seconden bij moet hebben. Dat zou in theorie mogelijk moeten zijn. Ik ben daar een beetje gek in, zoals een vriendin vanavond op de Hangout zei: Succes *mompelt iets over idioot en Hubo*. Nee, zij is geen sportfan. Verder ga ik vrolijk door, maar even met wat minder energie. Komt weer goed.

Over toneelweekenden en herhalingen

Het was toneelweekend. Dat betekent druk bezette avonden, want je zit elke avond in het theater, (te) veel drinken en weinig slapen. Het eindresultaat, aan het eind van het weekend zit je er helemaal doorheen en heb je het gevoel dat je een week nodig hebt om bij te komen.

Toneel

Het was mijn laatste toneelweekend. Een paar maanden geleden heb ik namelijk de beslissing genomen te stoppen. Ik haalde er geen energie meer uit en dat vind ik toch wel de eerste vereiste voor een hobby. Dus dit was de laatste keer, ik had de bezielende rol van kassameisje, drie avonden lang. Twee avonden heb ik kunnen kijken. Zondagmiddag was het zo waanzinnig druk dat iedereen die het meer dan één keer had gezien, uit de zaal werd geschopt. Drie leden konden vanuit de foyer meeluisteren. Daarna nog eten met zijn allen en toen was het weer gedaan.

Uitdaging

De bezieling is er een beetje uit. Mijn record was op 12 april, toen ik 1:34 haalde, iets wat ik op 19 april op 1/10 seconde na, weer haalde. Daarna kelderde het en kwam ik niet verder dan 1:06. En nu zit ik te twijfelen of ik weer een poging zal wagen. Voor het einde van dit stuk beslis ik daar wel over.

Training

Het rare schema van de toneelweek heeft ervoor gezorgd dat ik niet zoveel in de sportschool was te vinden als in andere weken. Ik heb wel met Pedro kunnen trainen, maar de komende twee weken heb ik geen training van hem, want hij is op vakantie. Wintersport. In mei. Hij heeft me geloof ik drie keer laten zien dat er nog drie meter sneeuw lag. Het was in ieder geval weer een lekkere training, maar ik geloof wel dat ik push ups moet gaan nemen als de volgende uitdaging. Daar bak ik niets van.

Plank update: het was vanavond 1:18, er is nog hoop, de bikini ga ik wel halen.

Over energie, trainingen en weekenden

April, en het mooie weer begint eindelijk. Even geen regen of kou. Daar krijg ik energie van.

Training

Het begon op vrijdag met de training, en ik had er zin in. De avond daarvoor had ik ook getraind maar die was niet zo lekker gegaan. Deze vrijdagtraining wel. Het ging vooral om balans en kracht oefenen en dat zorgde voor aardig wat zweet. Maar het was wel een uitzonderlijk lekkere training waar ik van heb genoten. Nooit slecht. De verschrikkelijke vliegwiel fiets, walking lunges, slee trekken, slee duwen, squats met gewichten, de vliegwiel fiets in de herhaling en pijnlijke spiertjes in mijn billen, het kon mijn humeur niet verslechteren.

Energie in overvloed

energieEn het bleef maar doorgaan. Naar huis en daar tot de ontdekking komen dat ik genoeg energie had om de was op te vouwen, de afwas te doen, nog een was in de wasmachine te gooien en ga zo maar door. De zaterdag ging hetzelfde, huis opruimen,  boodschappen, naar vriendin met nieuw huis, ‘s avonds Hutkunstje, een soort Open Podium in de Kunsthut. En zondag ging het helemaal goed. De training was er lange tijd niet van gekomen, maar was nu verplicht omdat ik deze week niet zoveel tijd heb. Body Balance dus, en dat was een meer dan pittige les waarbij ik die pijnlijke spiertjes in mijn billen goed voelde.

Voornemen

Ik ga zo door, heb ik al besloten. Vanaf volgende week ga ik kijken wat ik aan mijn sportschema kan doen, omdat ik het idee heb dat ik vastloop in routine. De vrijdag blijft eerst training met Pedro en dan zwemmen. Maar op andere dagen wil ik Body Step en Body Attack weer gaan doen. En ik ga deze maand nog door met de plank, die ik gisteren eindigde op 1:06, maar in mei wil eindigen met 2 minuten. En mijn gewicht? Ga ik eind juni weer bekijken.

Foto: Pixabay, CC0 gebruik

Over planken van twee minuten

Uitdaging: deel 2

Ik ben de afgelopen week serieus bezig geweest met de plank, de #uitdaging. Elke dag weer een plank en daarna de score op Twitter gezet. Op de eerste dag haalde ik 1:11. Vanaf de tweede dag begon ik met tweeten.

Dag 2

Dag 3

Dag 4

Deze was van vrijdag, na een training:

Natuurlijk gebeurt het wel eens dat het even minder gaat

Gisteren bleef ik maar tegen mezelf zeggen dat ik niet moest opgeven

Vanavond

Hoe doe ik die plank?

Ik doe het anders als vorige keer toen ik elke dag stug 2 seconden erbij zette. Dit keer ben ik begonnen, keek ik waar ik uitkwam (1:11) en ging daarvandaan verder. Met als resultaat dat ik na een week 19 seconden verder ben. In theorie zou ik voor het einde van de maand die twee minuten makkelijk kunnen halen. En dan komt de volgende uitdaging: het volhouden. En niet het laten afzakken tot ik weer nauwelijks een minuut haal. De plank blijft een dingetje bij mij. Die twee minuten gaat lukken omdat ik het ijzeren heinig volhoud, maar mijn lievelingsoefening gaat het nooit worden. Ik weet wel waarom ik het doe. Het is dat gevoel dat je het gehaald hebt. Daar doe ik het voor. Niet voor de spierpijn die ik ongetwijfeld ga krijgen.

Over een lui weekend en een plank

pasenHet ritme zit er weer in, tenminste: bijna. Ik train elke vrijdag met Pedro en probeer door de week ook te gaan. Er is een beetje de klad gekomen in de zondagtrainingen, want de meeste zondagen zit ik lekker te rommelen in huis en doe niets. Een lang weekend zoals dit afgelopen Paasweekend zou dus ideaal zijn om het ritme weer op te pakken. Dat is niet gebeurd. Eerste Paasdag mocht ik van mezelf met permissie niets doen, vandaag ben ik met het huishouden begonnen en heb op een gegeven moment het uit mijn hoofd gezet nog te gaan sporten. Het kost moeite om de deur uit te gaan, zeker als het regent.

Gewicht

Voor het eerst sinds november ben ik weer op de weegschaal gaan staan. In december bij Saintfit heb ik ook nog op de weegschaal gestaan, maar dat telt niet, want ik heb niet gekeken. Op 10 november was mijn gewicht tot mijn frustratie 81,9 kg, vrijdag was het 80,2 kg. En daar was ik niet ontevreden over. Drie maanden wel gezond eten, maar niet optimaal op de lijn letten en dan dat cijfer. Klopje op mijn schouder. En misschien over een maand een vervolg. Ik zie wel.

Die plank

Ik zeg het al vanaf november, ik ga weer aan die planktraining beginnen. Anderhalf jaar geleden kreeg ik het voor elkaar en deed ik een plank van twee minuten, sindsdien is het een paar keer gelukt, maar meer niet dan wel. Dat moet anders vind ik. Vanmiddag begin ik en kijk ik op hoeveel ik eindig. Vanaf dat punt start ik en ga ik elke dag minstens twee seconden erbij planken. Het wordt weer een officiële uitdaging. In mei moet die twee minuten een feit zijn. In de sportschool ben ik op het moment hoofdzakelijk met cardio bezig om mijn verdwenen conditie wat bij te werken. Met Pedro doe ik op vrijdag krachttraining en verdwijn ik erna naar Health City en ga daar zwemmen. Een goede tijdsbesteding die ik opvoer als mijn conditie weer wat beter is.

En die eerste plank

Ik eindigde op 1 minuut, 11 seconden. Wie doet er mee?

Foto: Pixabay, CC0 gebruik

Hardlopers, doodlopers en wandelaars

Ik had een dagje vrij genomen afgelopen donderdag. Er moesten wat dingen geregeld worden. Het leek een goed idee een dag vrij te nemen ervoor te gaan zitten en het gewoon te doen. Het is bij een idee gebleven. Donderdag ging nog, ik ben gaan sporten, en daarna… gebeurde er niets. Vrijdag ben ik gaan sporten, en daarna… gebeurde er weer niets. Zaterdag gebeurde er niets. Zondag gebeurde er niets. Ik had de afgelopen week een buitengewoon rustige week op mijn werk gehad en dat sleepte zich voort in deze vrije dagen. Het hielp ook niet bijster dat het gewoon barstens koud was, niet echt een uitnodiging om lekker naar buiten te gaan. Gevoelstemperatuur -10°, genoeg om mij onderuit te krijgen en me totaal niets te laten doen. Er zit geen energie in me.

Trainen

Vrijdagochtend was het vroeg en koud. En de training…

ik moest op een soort fiets en probeerde op zo’n manier te fietsen dat ik het drie rondjes zou volhouden. Ja, ja. Dat was dus voordat Pedro zei dat ik zo hard mogelijk moest. Fietsen tot ik 10 kcal zou halen op dat ding, en binnen een minuut, anders mocht ik voor elke seconde overtreding gewichten gaan tillen. Ik keek niet vrolijk. Hij wel. Later gebeurde dat nog een keer met een andere oefening, een figuurlijke schop om ervoor te zorgen dat ik tot het uiterste ging. Daag me uit en ik ga ervoor. Eindresultaat: je kan me opvegen. Maar wat ik voor de volgende keer zelf sporten moet onthouden: dat ik dat zelf ook moet doen. Lekker doorgaan tot het uiterste.

Waar was ik mee bezig?

Dat hardlopen, dat gaat even nog niet, maar waar ik ook voor moet zorgen is dat ik me niet doodloop en van energieloosheid in elkaar stort. Want daar lijkt het een beetje op met zo’n weekend waarin ik totaal niets uitvoer. Het is niet erg, want het is waarschijnlijk een gevolg van een winter met verkoudheden en ik ga me niet schuldig voelen. Lopen dus, iets uitvoeren op een normaal tempo, me een beetje meer uitsloven met sport. De trap naar de derde verdieping nemen op mijn werk. Fietsen is ook goed, en het is het precies het goede weer ervoor. En het wordt lente, altijd een goed ding, daar krijg ik ook energie van.