Goede leesvoornemens, #50books, vraag 1

Het kon niet uitblijven, de nieuwe samensteller van de #50books vragen @hjwdewit heeft het over goede leesvoornemens, en ik heb het al vaker gezegd, voornemens zijn nou niet echt mijn ding.

Vraag 1
Wat is je leesvoornemen voor 2016?

Eigenlijk is mijn enige voornemen te blijven lezen dit jaar, wellicht wat meer dan vorig jaar. Ik ben niet echt van plan series weg te werken, of meesterwerken onder de loep te nemen. Wel ben ik van plan de enorme stapels ongelezen boeken eens weg te werken. Dat is niet eens een goed voornemen, aangezien ik daar al jaren mee bezig ben. Maar ja, er verschijnt zoveel nieuws dat ook leuk is en in de weg staat van die stapels ongelezen boeken.
Gisteren ben ik er daadwerkelijk mee begonnen, ik ben naar één van mijn boekenkasten gegaan en heb daar het eerste boek uitgehaald dat ongelezen was. Ik heb het gekocht, het moet me aangetrokken hebben, lezen dus, ‘Calenture’ van Storm Constantine.Calenture Het enige nadeel is dat het van papier is, en dat ik constant de neiging heb met mijn vinger over het papier te gaan, nee, er zit geen woordenboek in.

Misschien is het voor dit jaar wel een idee in kaart te brengen hoeveel ongelezen boeken ik nou eigenlijk heb. Het nadeel van een e-reader is dat ongelezen boeken ook nogal onzichtbaar zijn. Ze staan op je computer of op je e-reader, stapels papieren boeken staan wat meer in het zicht. Het helpt bij mij niet echt dat ik een kast heb waar ongelezen boeken in staan, maar dat andere ongelezen boeken in de andere kasten zijn beland, bij hun gelezen broertjes. Het zal vast opruimen, niet alleen in mijn kasten, maar ook in mijn hoofd.

Dat het maar een prachtig leesjaar mag worden met veel mooie boeken, Goodreads challenges die voltooid worden en stapels ongelezen boeken die gelezen worden.

De leesvraag #50books is een initiatief van Peter in 2013. Martha nam het in 2014 over en in 2015 ging Peter zelf weer verder. Deze vraag staat hier.

#50books vraag 34: What’s in a name

Vraag 34:
Hoe zou jij het vinden wanneer het boek van jouw favoriete auteur niet (compleet) door haar/hem zelf is geschreven?

Een boekenvraag die wel wat verwant is aan de vorige vraag: heeft een anoniem boek overlevingskansen? Volgens mijn niet uitgewerkte idee eigenlijk niet. Een naam verkoopt. Daarom is voor een uitgever de naam van een schrijver belangrijk. De volgende vraag is of die naam voor mij belangrijk is.

In mijn jeugd las ik alles wat los en vast zat, dus ook de beroemde Kameleonboeken. Dat waren geloof ik officieel wel jongensboeken, maar daar gaf ik niet echt om. Deze boeken werden geschreven door H. (Hotze) de Roos. Hij heeft zestig titels geschreven over de tweeling en hun schip, toen werd het stokje doorgegeven aan P. de Roos, waarvan ik altijd dacht dat het zijn zoon was. Nee dus, Wikipedia maakt mij wat wijzer, het was namelijk Piero Stanco, de directeur van Uitgeverij Kluitman. Maakt het wat uit? Weet ik niet zeker, toen las ik de boeken al niet meer.

arendsoogNog zo’n voorbeeld: wie heeft de Arendsoogboeken niet gelezen in zijn jeugd? Jan Nowee schreef negentien delen over de cowboy en zijn Indiaanse vriend. Reuze spannend, en ik heb ze allemaal gelezen tot en met de delen die door zijn zoon Paul Nowee werden geschreven. Maakte het wat uit? Nee, het was namelijk wel ongeveer dezelfde schrijfstijl.

Een voorbeeld dat niet uit de grijze oudheid stamt. Mijn lievelingsschrijver David Eddings die onder andere de ‘Belgariad’ en de ‘Malloreon’ heeft geschreven. In ‘Belgarath the Sorcerer’ werd een ‘worst kept secret’ onthuld. Eddings’ vrouw Leigh werd erkend als medeauteur van alle boeken.
Bij het lezen van deze notitie moest ik wel grinniken. Met mijn levendige fantasie kon ik me wel aardige ruzies voorstellen tussen het echtpaar die echt niet over de koffie gingen die zij tijdens het schrijven had gezet. Na tien boeken eindelijk haar naam ook op de omslag. Dat is daarna een flesje champagne geworden denk ik.

Wat vind ik er dus van? Ik vind het niet zo erg. Mij gaat het meer om de inhoud. Bij de Eddingsboeken bijvoorbeeld was ik allang gewend aan de stijl en de inhoud en maakte die extra naam niet uit.

#50books is in 2013 begonnen door @petepel, in 2014 voortgezet door @drspee en in 2015 weer overgenomen door @petepel

Deventer boekenmarkt

Eerste zondag in augustus: boekenmarkt in Deventer. Nou ga ik er niet ieder jaar heen, maar dit jaar wilde ik gaan. Het was veel te lang geleden.
De oogst ditmaal: alleen maar Engelstalige SF en fantasy. Had nog veel meer kunnen zijn als ik niet voortdurend series had aangetroffen, waarvan het eerste deel ontbrak. Boeken waarvoor ik ging, Raymond Feist bijvoorbeeld, trof ik nauwelijks aan, of delen die ik al had.

Wat heb ik wel:
Deventer boekenmarkt boekenJack Williamson’s Classic Legion of Space series: ‘The Legion of Space’, ‘The Cometeers’, ‘One against the Legion’, een serie gepubliceerd in 1950.
Jack McDevitt, ‘Chindi’ en ‘Odyssey’. Ik hoorde pas later dat de goede man een serie van zeven boeken heeft geschreven, waarvan dit nummer drie en vijf zijn.
Carolyn Cushman, ‘Witch and Wombat’, ik werd aangetrokken door het verhaal achterop: fairies die als toeristengids moeten gaan werken voor sterfelijke menselijke toeristen. Grappig.
Rachel Neumeier, ‘Lord of the Changing Winds’, deel 1 van de Griffin Mage serie. Risico dus dat ik het zo leuk vind, dat ik de rest ook wil hebben.
Mervyn Peake, ‘Titus Groan’, ook een risico, een eerste deel van een serie.
Randall Garrett, ‘Too Many Magicians’, hoe zou de wereld eruit zien als de geschiedenis anders was gelopen. In dit geval zitten de Plantagenets nog op de troon van de Westerse wereld.
Deborah Chester, ‘The Sword’, ook te laat ontdekt: het eerste deel van een vijfdelige serie, maar wel leuk met een half-elf en een elf meisje.
C.S. Lewis, ‘That hideous Strength’, Merlin komt hierin voor. Leuk toch? En het is heel oud, gepubliceerd in 1945, wat ook leuk is bij SF.
John Brunner, ‘The Dramaturges of Yan’, toch gekocht voor de toneelconnectie, een dramaturg die naar een verre planeet reist om daar een stuk te regisseren. Ook leuk.

Ik heb dus nog wel even leesvoer, en jij? Laat weten wat je oogst is op de boekenmarkt.

Theater in romans – The Republic of Thieves

Dit heerlijke boek is deel 3 in The Gentlemen Bastards, een serie romans waar ik al dol op ben vanaf het eerste deel, ‘The Lies of Locke Lamora’. Ik heb wat met boeken waarin de hoofdpersoon een jonge schurk is. Dit derde deel draait om de avonturen van Locke en Jean, die dit maal in een stad gaan proberen de verkiezingen te manipuleren. Ze komen hier een oude liefde van Locke tegen, Sabetha, zij is hun tegenstander in dit avontuur. In hun jeugd werden ze met hun vijven – ook de tweeling Calo en Galdo – door Chains opgevoed tot dieven.

Scott Lynch - The Republic of ThievesHet onderdeel van het boek wat het voor mij een onderwerp maakt in mijn toneelromans-serie is het uitstapje naar de jeugd van de drie hoofdpersonen. Ze worden naar een andere stad gestuurd om hun opleiding als dief te voltooien en hun partnerschap te testen. Ze krijgen de opdracht zich daar aan te sluiten bij een toneelgroep en in een stuk te spelen. Dat stuk is “The Republic of Thieves”. Niets gaat natuurlijk zoals het zou moeten en het begint al met het feit dat de leider van de toneelgroep, Jasmer Moncraine in de gevangenis zit omdat hij een edelman heeft geslagen. Natuurlijk krijgen ze Moncraine eruit. De rest van dit deel van het verhaal gaat over het tot stand komen van de voorstelling, waarbij ook de beschrijving van de kostuums zeer lezenswaardig is. Zie de omslag van dit boek ter illustratie.

Het verhaal springt van het verleden naar het heden, waarbij je goed moet opletten, omdat je anders dingen mist. Lynch schrijft goed en meeslepend, en dan is het wel jammer dat ook hij zich bezondigt aan de misdaad van veel fantasyschrijvers: alsmaar doorlopende series. In juli 2016 komt het vierde deel uit. Dat wordt weer ongeduldig wachten.

Scott Lynch – The Republic of Thieves (New York: Del Rey, 2014)

Zomerleeslijst

Half juni ging de #50books vraag al over de zomerleeslijst en toen heb ik er een oude klassieker op geplaatst, namelijk The Lord of the Rings, een oude getrouwe die ik eigenlijk wel wil herlezen.
Ook de Volkskrant liet niet na me te wijzen op stapels ongelezen boeken. De meesten zijn niet mijn ‘cup of tea’ helaas.
Snare van Katharine KerrNu de zomer werkelijk is aangebroken (zie #WOT27) vind ik het tijd voor mijn eigen zomerleeslijst. En Tolkien staat inderdaad in het rijtje.
Maar een boek dat ook op de herleeslijst komt is Snare van Katharine Kerr. Heerlijk boek.

En dan heb ik nog een paar biografieën die al een tijdje ongelezen op de plank staan. Eén daarvan wil ik lezen voor de goede man gaat verhuizen: The Bridge van David Remnick, over Barack Obama.
Martin Bossenbroek, De boerenoorlog, ik heb college van hem gehad, en ik heb voor hem gewerkt, dus zijn boek staat ook in het rijtje.

Nog zo’n nonfictie die ik eigenlijk deze zomer wil lezen, in september komt hij een lezing en een workshop houden in Nederland, ik ben nu net in zijn boek The Atlas of New Librarianship begonnen. Ik heb het natuurlijk over David Lankes.

Donna Tartt, The Goldfinch is naar boven verhuisd in het te lezen rijtje nu ik het schilderijtje live heb gezien in het Mauritshuis. Ik was daar tijdens een rondleiding van de Vrije Academie.
Wetboek voor bloggers, van Charlotte Meindersma, ik volg haar blog en haar tweets, het boek heb ik bij verschijnen meteen besteld, maar ligt nog op de te lezen stapel.

Maar eerst eentje waar ik al in bezig was: Republic of Thieves van Scott Lynch, deel drie van de Gentleman Bastard serie, waar ik al gek op ben sinds boek 1: The lies of Locke Lamora.

Ambitieus? Brede belangstelling? Ja, absoluut. Leidend is wel geschiedenis en SF en Fantasy. Maar de zomer is zo aanlokkelijk om gewoon avond na avond op het balkon te lezen. Zelfs met een hittegolf is het daar prima toeven.

En? Heb je ook een zomerleeslijst?

Van welke auteur lees je alles, maar dan ook alles wat uitgebracht wordt? (#50books)

#50books is een initiatief van @petepel. Hij stelt iedere week een vraag over een boek die je naar eigen inzicht mag beantwoorden.

Vraag 4: Van welke auteur lees je alles, maar dan ook alles wat uitgebracht wordt?

Mag het ook bijna alles? Ik ben een grote fantasyfan en de schrijver waarmee die liefde is begonnen is David Eddings. Van zijn ‘Pawn of Prophecy’ het eerste deel van de vijfdelige serie Belgariad weet ik zelfs nog waar ik het gekocht heb, namelijk de boekenafdeling van de Bijenkorf in Rotterdam. Toentertijd (begin jaren tachtig) een goed voorziene boekenafdeling. Van de Belgariad heb ik gesmuld en toen kwam ik tot de ontdekking dat in goed fantasygebruik er een nieuwe vijfdelige serie aankwam, namelijk de Malloreon. Ook deze heb ik geheel gekocht, ongeduldig wachtend op de volgende delen. Inmiddels woonde ik in Den Haag. American Book Center, toen nog in de kelder aan de Spuistraat, had een goede klant aan me. ‘Belgarath the Sorcerer’ en ‘Polgara the Sorceress’ kwamen achter de series aan fietsen en voor de goede orde heb ik ‘The Rivan Codex’ ook aangeschaft.
Daarna ging het bergafwaarts, de trilogie die hierna werd geschreven, The Elenium, heb ik nog wel gelezen, maar ‘The Tamuli’ heb ik overgeslagen. Het was veel minder leuk, of ik groeide er gewoon overheen. Van de vierdelige serie ‘The Dreamers’ ben ik niet eens door het eerste deel heen gekomen. ‘The Redemption of Althalus’ staat wel uitgelezen in de kast, maar ook daar was ik niet bijster van onder de indruk.

Ik heb nog zo’n bijna alles auteur op mijn lijstje staan: Raymond Feist die ik ontdekte tijdens en na David Eddings. Hij produceerde trilogie na trilogie over de werelden van Midkemia en Kelewan. In totaal zijn het zo’n dertig boeken waarvan ik heb gesmuld, maar op een gegeven moment ben ik afgehaakt. Iedereen zal het wel eens hebben, een lievelingskarakter in een boek en bij mij was dat Jimmy the Hand. Ik was diep verontwaardigd toen dit karakter om het leven kwam ergens in een riool onder de stad Krondor en ben afgehaakt, niet alleen om het verdwijnen van Jimmy, maar ook omdat de series meer van hetzelfde werden. Ben ergens halverwege die dertig boeken van Feist blijven steken. Hij produceert overigens nog steeds.

Zal ik die serie er nog even bij gooien die (bijna) iedereen heeft gelezen? J.K. Rowling. Ik heb Harry Potter ontdekt in het Nederlands, ben bij deel 5 overgestapt naar het Engels en heb nu ‘The casual vacancy’, haar enige niet-Harry Potter op mijn ereader staan.

Overigens zijn er nog meer schrijvers die bij kunnen bekoren, maar ik geloof niet dat het de bedoeling is dat dit blogstukje op een omgevallen kaartenbak gaat lijken. Stoppen dus.

Terry Pratchett – Maskerade (1995)

Maskerade is een andere Discworld roman, met twee heksen uit Wyrd sisters. Zij zoeken een derde heks, maar de uitverkorene Agnes wil liever zingen en verhuist naar de hoofdstad Ankh-Morpork om daar in het Opera Huis te gaan zingen. Daar vindt ze het complete Phantom of the Opera verhaal inclusief een Christine die bijna te dom is om te praten. Aangezien Agnes ‘iets’ dikker is dan Christine, vindt iedereen dat Agnes niet op het podium mag. Inplaats daarvan mag ze zingen achter het gordijn. Het spreekt natuurlijk vanzelf dat de twee andere heksen haar helpen met oplossen van het verhaal.
Vermakelijk, evenals Wyrd sisters. Iets minder met toneel te maken, maar het operaverhaal maakt veel goed. De Britse humor blijft in stand.

Terry Pratchett – Maskerade. 1995

Terry Pratchett – Wyrd sisters (1988)

Terry Pratchett is vooral beroemd om zijn Discworld boeken, komische fantasy-verhalen. De ‘Discworld’ zelf is een platte schijf die rust op de ruggen van vier olifanten die weer op de rug van een gigantische schildpad staan.

Wyrd Sisters

Wyrd sisters gaat over drie heksen in het koninkrijk van Lancre. De koning van Lancre wordt vermoord en zijn zoon wordt ondergebracht bij de eigenaar van een theatergroep. De theatergroep brengt stukken die worden geschreven door een dwerg, Hwel. Hwel leent regelmatig van Shakespeare, vooral uit Hamlet en Macbeth. Tomjon, de verloren zoon, twee jaar oud als zijn vader wordt vermoord, spreekt de eerste tijd alleen in volzinnen uit toneelstukken. De heksen zorgen ervoor dat door magie het hele koninkrijk vijftien jaar in tijd overslaat, zodat de rechtmatige koning de troon kan bestijgen.

Het spreekt vanzelf dat Tomjon na vele avonturen op de troon terugkeert, hetgeen hij absoluut niet wil. Door toedoen van de heksen komt iemand anders op de troon die dat wel wil. Tomjon kan terugkeren naar zijn theater.
Het is een humoristisch boek, maar je moet zeker Britse humor waarderen, anders kan je dit boek wel overslaan. De theaterachtergrond is humoristisch en heeft een duidelijk basis in de zestiende-eeuwse Engelse theaterachtergrond.