Plannen voor mijn huis

Ik hing vanmiddag bijna een uur aan de telefoon met een vriendin die bezig is met een huis kopen en vol met plannen zit. Een paar van die plannen heeft ze ook al uitgevoerd. Het bracht mij aan het denken. Ik heb mijn huis vijftien jaar geleden gekocht, alle meubels erin gezet die ik in mijn vorige huis al had en eigenlijk weinig veranderd. Ja, zeven jaar geleden heb ik een nieuw bed gekocht, maar verder niet.
Wat doe je met je vakantiegeld als je niet op vakantie gaat? Op je spaarrekening zetten, waar het niets oplevert en gewoon geparkeerd staat. Maar ik kan het ook fijn uitgeven aan nieuw meubilair. Een nieuwe bank bijvoorbeeld mede ingegeven door het feit dat ik altijd hang, maar mijn gasten zitten en niet bepaald comfortabel als ik hun gezichten zie. Daar ga ik dus naar kijken. Nieuwe gordijnen, of rolgordijnen, of zonwering, iets dergelijks, daar ben ik nog niet over uit. Feit is wel dat de zon ‘s ochtends mijn huis binnenkomt tot in de middag en het behoorlijk warm kan worden. Ik los het nu op met gesloten gordijnen, maar dan wordt het wel donker.
Een nieuw bureau. Het voldoet gewoon niet meer, teveel rommelplekken, te weinig werkruimte. Met al dat thuiswerken moet ik toch eens een beter plekje verzinnen.
Een tv, de mijne is al een aantal jaren oud, is al een keer gerepareerd en moet toch vervangen worden, ook met alle nieuwe ontwikkelingen die je de laatste jaren hebt.
Plannen genoeg dus, komende tijd maar eens over nadenken.

Dingen die joy sparken

Ik ga het maar gewoon bekennen. Ik hou van de was doen. De wasmand leeggooien, sorteren, een was in de wasmachine, het ding laten draaien, en vervolgens ophangen. Ik word er helemaal blij van, het sparkt mijn joy om maar zo te zeggen. Nou ben ik een beetje een controlfreak, dus het moet wel op een bepaalde manier opgehangen worden. De bonte was van vandaag bevatte sportleggings die alle drie op een lijn gehangen worden, een spijkerbroek die op de volgende lijn kwam en shirtjes die allemaal aan de rechterkant van de balkonlijnen werden gehangen. En natuurlijk hemdjes. Ik ben hemdjesfreak, draag elke dag een hemd, dat elke dag in de was gaat, aangezien ik er ook in slaap en heb er een heleboel. In alle soorten en maten, dure en goedkope. En die gaan allemaal aan de linkerkant van de balkonlijnen. Met handdoeken gaat het weer anders, want vóór de coronacrisis zaten er meestal twee grote badlakens tussen van sport die ik nu niet heb. Maar wel andere handdoeken en vaatdoekjes.

20200523a_sokken

Was in de zomer

Ik hou van de zomer, het maakt het wasleven een stuk makkelijker. In de zomer kan ik mijn beddengoed ‘s ochtends wassen en buiten ophangen. In de middag gaat het dan even makkelijk weer mijn bed op. Mijn ogen zijn toch dicht ‘s nachts. Want het merkwaardige is, wasgoed wegruimen vind ik wel vreselijk, al dat spul opvouwen en opbergen, nee. Het gebeurt me regelmatig dat zo’n was blijft staan en dat ik er uiteindelijk drie moet opvouwen. Dan is het maar goed dat het beddengoed ‘s zomers meteen dat bed weer opgaat.

Een beetje neurotisch

Die vaatdoekjes moeten natuurlijk wel op kleur gehangen worden. Ik heb rood, geel, oranje en groen, twee van elk en die hangen wel bij elkaar. Het afwijkende grotere vaatdoekje dat mijn werkster gebruikt, mag er naast. Neuro ten top, het wasrekje aan de balkondeur dat vandaag ook volgehangen moest worden, had acht sokken, ik heb natuurlijk wel even zitten schuiven om zes felgekleurde sokken op de voorste rij te krijgen. En jullie, sparkt de was ook jullie joy?

Oktober opruimmaand

De uitdaging

Daar heb ik even over nagedacht, omdat ik eigenlijk geen goed idee had. Maar ik kwam erop tijdens een telefoongesprek met vriendin W. Die zei dat ik het niet over een prestatieboeg moest gooien, maar iets heel anders moest kiezen, bijvoorbeeld mijn rommelkamer opruimen. Nou gaat er in november een aannemer komen die mijn badkamer gaat verbouwen en ik ben bang dat ik dan toch ruimte moet maken. Mijn buren zijn net bezig geweest. Die hebben me verteld dat nieuwe badkamerdingen groot zijn en veel ruimte innemen.
De rommelkamer dus. En als ik dan toch bezig ben: de badkamer. Daar heb ik namelijk drie kastjes die alle drie propvol zitten met weet ik veel wat. In de nieuwe badkamer krijg ik één kastje met twee laden dus ik moet echt opruimen.

Da’s toch geen uitdaging?

uitdagingIk hoor het mensen al zeggen. Geloof me, voor mij is het een uitdaging. Ten eerste houd ik gewoon niet van huishouden, ik heb niet voor niets een werkster. Ten tweede staat er een hoop troep waarmee ik naar grof vuil moet, of naar de kringloopwinkel. Ik word al moe als ik er aan denk. Ten derde ben ik heel goed in kettingklusjes verzinnen. Je begint aan het ene en komt tot het besef dat je het volgende ook moet aanpakken. Zie rommelkamer – badkamer. Ik heb in mijn achterhoofd ook al keuken. Daar staan dingen in de kasten die ik er elf jaar geleden in heb gezet en er niet meer uit zijn gekomen. Maar dat is een leuke voor november, hoewel dan die badkamer al genoeg uitdaging is.

Nieuwe schoenen

Ik heb nieuwe schoenen. Ik heb een hekel aan nieuwe sportschoenen, maar ik moest wel, want ik kreeg blaren in de oude door de kapotte binnenvoering. Op die nieuwe schoenen heb ik zondag heel enthousiast een sprinttraining gedaan. En dat is misschien wat verkeerd gegaan. Ik heb normaal al de neiging tot stampen als ik ren. En nu met nieuwe stuggere schoenen heb ik er niet voldoende op gelet, met als gevolg een rechterknie die weer even extra aan het opspelen is. Dat is vervelend, op zijn zachtst gezegd. Het levert ook wat twijfel op omdat ik morgen wilde gaan trainen en nu denk ik het maar even niet te doen. Even de knie wat rust gunnen.

Totaal: 1 jaar, 110 dagen

#huishoudblog

Er zijn van die dingen…

Ik had vandaag het plan te gaan wassen, goed plan zeker als je je bed hebt leeg getrokken. Wat ik alleen niet had moeten doen was die fles wasmiddel aan de dop uit de kast trekken. Voor ik het wist lag die omver en kon ik onder begeleiding van een aantal lelijke woorden een plas wasmiddel opruimen. Geen probleem, gewoon met het wasgoed de rotzooi opruimen, het wasgoed gaat toch de machine in.
Een uur later loop ik de keuken in en begin opnieuw met lelijke woorden, want daar ligt dus een plas water met veel sop. Te veel wasmiddel dus. Weer dweilen, nu met een dweil, alles tijdelijk het balkon opgooien, opruimen, schoonmaken en weer inruimen. De keukenvloer is blinkend schoon.

De humor van het geval? Mijn werkster komt maandag.

Totaal: 90 dagen