Afspraak met mezelf

Ik heb wat motivatieprobleempjes. Dat is niet nieuw, dat heb ik al een tijdje. De coronaperiode heeft niet echt geholpen. Mijn ritme is ver te zoeken, of liever gezegd, ik heb gewoon geen ritme meer. En dat merk ik niet voor het eerst.

Afspraken

Eén keer in de week gaat het goed. Dan heb ik een afspraak met Pedro en dat zet ik altijd door. Zelfs nu hij bij Sky Health is weggegaan en trainingen geeft in Den Hoorn. Vrijdag ben ik voor het eerst geweest, vijftig minuten fietsen, training en weer vijftig minuten fietsen. Ik ben in ieder geval opgewarmd als ik aankom. Dat is dus een afspraak. Een afspraak met mezelf blijkt wat lastiger te zijn omdat ik dan zo makkelijk kan zeggen dat ik geen zin heb. Het enige dat aardig lukt is zwemmen. Woensdagochtend klim ik op de fiets, ga ik naar Mulder en lig ik om 8 uur in het bad. Dat is te doen.

En toch ga ik het weer doen, een kleine afspraak met mezelf. Kleine dingen, zoals die plank elke dag, want daar ben ik vijf minuten mee bezig. Matje uitrollen, plank doen, matje weer oprollen. Oh en een verhaal op Instagram zetten. Soort pressiemiddel om het toch vooral te doen.
De oefeningen die ik van mijn fysiotherapeut heb gekregen om mijn benen te versterken, dat kan gewoon weer elke avond, dat heb ik in het begin gedaan, kan weer. Als dat in het systeem zit, ga ik verder met Mulder waar ik het biocircuit minstens eens per week kan doen.

Goede voornemens moeten er zijn, nu nog nakomen. Maar dit zou moeten lukken. Niet te groot, vooral eerst kleine dingen.

Alles is ritme

Het was wel even geleden zag ik aan mijn dashboard van WordPress. Oeh, die ene lange toren, dat was vier bezichtigingen. Okee, eerst koffie halen. En nadenken. Want koffie lost niet alles op. Het was al een paar weken geleden dat ik tegen Pedro had gezegd dat ik eigenlijk te weinig beweeg. Eén keer in de week zwemmen en een training op vrijdag met Pedro doet het eigenlijk niet. Het ritme was volledig weg, en dat was niet de eerste keer dat we het erover hadden. Na een serieus gesprek was het eigenlijk weer op de achtergrond geraakt.

Bewegen

Okee, even in Twitter verdwaald geraakt. Een blog, dat was ik van plan, gedachten op een rijtje zetten. Kijken wat ik nu eigenlijk wil en wat ook een beetje moet. Want dat moeten mag eigenlijk niet meer van mezelf, maar af en toe moet het wel. Voor het onderhoud van mijn knieën bijvoorbeeld, het is wel beter als ik meer beweeg. Meer dan zwemmen en één training. Zucht. Nog meer koffie.

Yoga! Makkelijk te doen, want op zondag. Geen zin moet dan maar eens de deur uitgegooid worden. Enthousiast schrijf ik me in, morgen ben ik misschien wat minder enthousiast, maar dat zien we dan wel weer. Biocircuit! Ja, maar wanneer dan? Nadeel van thuiswerken: het ritme van doorfietsen naar de sportschool na het werk ben ik volledig kwijt geraakt. Naar de sportschool fietsen na het werk is dan vaak weer een kwestie van… geen zin.

Sorry, afleiding, super hard level van Farm Heroes Saga uitgespeeld.

Het aloude idee van die plank van twee minuten. Luilak die ik ben is één keer per dag dat matje uitspreiden en even planken al teveel gevraagd, ik heb op mijn lijstje vanaf begin april tien scores staan, de hoogste is 1 minuut 17 seconden.

Afbeelding van Hans Braxmeier via Pixabay

Plankpauze… door mijn losse haardos het klokje niet kunnen zien. Eindigen op 1:16.75. Niet slecht. Ga zo door.

Vaag bedenk ik dat ik ook nog oefeningen van Pedro had gekregen om mijn knieën te trainen en die had ik opgeslagen in mijn telefoon. Mooie oefeningen om de dag mee te beginnen en die plank mee te nemen. Al lukt het maar een paar keer in de week.

Eten

Heb ik hier nu zin in? Ik eet op het moment gewoon wat ik lekker vind en als daar een zak chips bij zit, gaat ie op. Als ik pizza wil bestellen doe ik dat ook. Dus super gezond ben ik niet bezig. Dankzij de medicijnen voor mijn hart drink ik op het moment geen alcohol en eigenlijk vind ik dat wel prima.

Maar ook hier geldt: geen ritme. Ook geen fantasie. Menu’s voor de week zijn goed om van af te wijken, bovendien stel ik die de helft van de tijd niet samen. Eten komt dus in een volgend blog. Goed voor het ritme van het schrijven.

Mijn gezondheid en erover bloggen

Het heeft even geduurd voordat ik de behoefte kreeg erover te bloggen. En waarover dan Ali? Nou, over mijn gezondheid, dat ik dus eind januari me niet zo lekker voelde en begin februari zowaar gordelroos kreeg. Er bovenop kwam het feit dat het aantal bloedplaatjes in mijn bloed veel te laag was. Dat zorgde voor twee dagen ziekenhuis. En dat ging op zich goed, alleen kwam er nog iets bij. Het boezemfibrilleren dat ik bij de eerste opname in het ziekenhuis voor darmkanker had gekregen, kwam weer terug. Bijna vier jaar weinig last van gehad, nu was het er weer. Daar mag de cardioloog naar kijken en ben ik dus nu mee bezig. Want een procedure als een cardioversie, waarbij mijn hart een elektrische schok krijgt om de boel te resetten, werkt bij mij dus niet. We gaan door voor verder onderzoek door middel van de MRI – twee maanden wachtlijst. Dus dat duurt even.

Blogstilte

Ik schrijf heel weinig op het moment, of ik heb er geen zin in, of op het moment dat ik er zin in heb, ben ik ergens anders mee bezig. Vandaar dus dat dit bericht het tweede dit jaar is. Tel daarbij dat vorig jaar ook niet echt vruchtbaar was qua berichten en het is wel compleet. Ga ik me er iets van aantrekken? Nou nee. Ik ben altijd vrij wisselvallig geweest met het aantal berichten dat ik produceer. Ik heb zelfs wel eens een jaar overgeslagen.

Het helpt niet dat ik op het moment gewoon moe, moe, moe ben. Het is een bijverschijnsel van de medicijnen voor mijn hart en er valt dus even weinig aan te doen. Ik ben blij als ik aan zwemmen toekom en training met Pedro, 1 keer in de week. Verder is mijn eerste prioriteit mijn gezondheid en zie ik dus wel wat ik doe.

Hallo 2022, dit was 2021

Een nieuw jaar, nieuwe kansen. Zo ga ik maar beginnen aan mijn jaarverslag. Wat kan ik zeggen van 2021? Nou, weinig geblogd in ieder geval, zoveel als ik vorig jaar had geschreven (126 stukjes), zo weinig is er dit jaar uit mijn pen gekomen (9 stukjes). Is dat erg? Nou nee, in 2020 heb ik een half jaar elke dag geblogd, in 2021 had ik daar de energie niet voor.

Sporten dan?

Niet zo veel dus. Lockdown, geen lockdown, lockdown, geen lockdown. Het hielp niet echt. Wat ook niet hielp, was dat ik was overgestapt naar een andere sportschool medio 2020 en door al die lockdowns daar nooit helemaal was ingeburgerd. Maar ik zie wel de tendens de afgelopen jaren, minder energie, minder sport, terwijl ik het nog steeds leuk vind. Het enige dat ik consequent blijf doen zijn de trainingen met Pedro, want daar waren nog wel mogelijkheden voor. Ik ben wezen trainen op zijn werk in De Lier. Leuke opwarming, want 45 minuten fietsen en daar zijn alle faciliteiten. Dat ging dus wel door. Voor de rest ben ik druk bezig geweest met bedenken hoe ik er routine in kon krijgen bij Mulder. Dat is dus niet gelukt. Leuke voor het nieuw jaar.

Wat wel is gelukt is zwemmen! Mulder heeft op dinsdag en woensdag om 8 uur ’s ochtends een uurtje vrij zwemmen en dat heb ik weten te benutten dit jaar. Dat is dan het voordeel van thuis werken, want dat was niet gelukt als ik op kantoor had gezeten.

Afbeelding van LadyMarisa via Pixabay

Gewicht?

Tijd om me daar weer enigszins druk over te maken. De coronakilo’s zijn er aan gevlogen en dat komt ook omdat ik nergens op lette. Ik ga dus weer letten op wat ik eet en probeer er wat vanaf te krijgen, want ik heb 2021 beëindigd met een gewicht boven de 90 kg. Dat moet minder kunnen.

Wat wordt het dit jaar?

Ik ga er niet al te moeilijk over doen. Zelfkennis is een goed ding, ik weet dat het niet gaat werken als ik me ga voornemen iedere week drie keer te gaan sporten.
Wat misschien wel een goed idee is, mezelf niet zoveel laten meenemen door het idee dat ik geen zin heb, want dan komt er helemaal nergens wat van. Zodra die sportschool weer open is kan ik na het werk er heen.

Het is weer zondag

En ik zit naar mijn blogcijfers te kijken voor dit blog. Over uitersten gesproken, ik ben van 126 stukjes in 2020 naar 7 in 2021 gegaan. Vorig jaar heb ik een tijd lang iedere dag geblogd en dat scheelt wel. Dit jaar? Minder. Van alles minder. Helaas niet van mijn gewicht.

Zwembandjes

Vrijdag trok ik mijn legging aan, schoof ik mijn zwembandjes in de legging en ging sporten. Maar ergens knaagde het toch wel, want anderhalf jaar corona en de coronakilo’s zitten er goed aan. Er kwam dus zo’n losse gedachte in mijn hoofd, je moet er toch weer eens wat aan doen Ali. Nog zo’n losse gedachte, dat dit de eerste keer in maanden was dat ik aan mijn gewicht dacht. Wat zou ik daar nu aan gaan doen?

zondag
© Ali

Eten

Het is er langzaam ingeslopen. Te weinig beweging, te veel eten. Ongezonde dingen. Iets te makkelijk een pizza bestellen, iets te makkelijk een wijntje of twee, drie, veel. Dan is het dus niet zo’n wonder dat er een prachtig zwembandje in mijn sportlegging zit. In die zeven blogs van dit jaar heb ik het welgeteld in twee blogs over mijn gewicht gehad, namelijk hier en hier. Oh ja, met goed voornemen en al ga ik toch wel die chocoladeletter opeten die ik van de oude man heb gehad. En die chocoladeletter die ik van de baas krijg gaat echt ook wel op. En dan? Toch maar eens kijken hoe ik het nou ga doen? Want dat was ook het beetje het probleem. Ik was de weg een beetje kwijt in gezond-eten-land. Zucht. Mooi om over na te denken tijdens de kerstperiode. Twee weken vrij, twee weken rust. Schema opzetten – eindelijk! En kijken hoe ik me aan goede voornemens houd, want daar ben ik echt slecht in.

Over de vrijdag

Van elke dag bloggen naar nauwelijks bloggen. Ik kan dat. Geen enkele moeite. Maar nu wil ik toch weer aan de gang. Het hoeft allemaal niet zo uitgebreid, maar het blog wenkt.

Circuitje

Nog steeds train ik op vrijdag met Pedro. Hij vraagt altijd waar ik zin in heb en vaak antwoord ik: circuitje. Verschillende oefeningen achter elkaar doen. En dat heb ik vandaag dus ook weer gedaan. Deadlift met 25 kg, 20x. Geen probleem, dat lukt me wel. Schuin aan riemen hangen en mezelf optrekken, daarbij vooral geen holle of bolle rug maken, 20x. Ik kan het. Met onderbrekingen weliswaar, maar ik kan het. Kettlebel swing, 20x. Als je dat ding eenmaal aan de gang hebt, gaan die 20x gesmeerd. De killer van de dag was de wall ball. Grote bal van zes kg omhoog gooien tegen de muur aan, maar wel vanaf die bal die op de grond ligt. Dus echt vanaf zitten omhoog. Gelukkig maar 10x anders had je me echt kunnen opvegen. De verrassing van de dag? Ahum. Vier rondjes. Ik was om 10:15 begonnen en keurig om 11:00 klaar met 280 herhalingen. Ik was stiekem blij dat er geen tijd meer was voor een plank. Het was nu toch al genoeg voor een volslagen doorgezweet lijf. En dan vraag ik zelf om een circuitje.

En de rest van de vrijdag

Douche om het zweet af te spoelen. Rust. Krantje lezen, boekje lezen, haakwerkje, ben begonnen met een sjaal met een netmotiefje. Schemaatje maken voor komende week, ik merk dat ik daar toch beter op functioneer. Even creatief doen met lettertjes voor een foto bij dit blog en verder niets bijzonders. Tot de volgende keer.

Een jubileum en een feestje

Het lijkt gisteren, maar het is alweer drie jaar geleden dat ik werd geopereerd voor darmkanker. Ik moest er vandaag even aan terugdenken. Want ik werd namelijk gebeld door een arts van Antoniushove met de uitslag van de echo en de foto die ik gisteren had gehad. En raad eens: alles was goed! Feestje!

zon

Drie jaar geleden

Drie jaar geleden kwam ik medio mei in een medisch traject terecht en geloof me, dat is vermoeiend. Terugkijkend in mijn agenda zie ik weken staan met drie afspraken in het ziekenhuis, met als topweek die net voor de operatie: elke dag naar het ziekenhuis. Plus dat ik me best wel zorgen maakte over al dit gedoe. Het is nogal niet wat, darmkanker. Ondanks een arts die me vertelde dat er waarschijnlijk geen uitzaaiingen waren, kon dat wel natuurlijk. Op vrijdag 29 juni lag er dus geen gerust mens in dat operatiebed. Ik was een stuk geruster toen ik na de operatie hoorde dat er geen uitzaaiingen waren.

Herstel

En toen begon het grote herstellen. Laat ik het zo zeggen, ik heb nog nooit zoveel dagtv gezien als in die tijd. Ik was lichtelijk verslaafd aan een programma over een Amerikaans echtpaar die huizen opkocht, opknapte en weer verkocht. Erg leuk om naar te kijken als je aan het herstellen bent. Voor de rest mocht ik weinig, geen sport, geen werk. Ik heb veel gefietst in die tijd.

Controles

Halfjaarlijkse controles kreeg ik. Echo, foto’s, bloedonderzoek, van die heerlijke darmonderzoeken waarbij je darmen leeg moeten zijn. Het onderzoek zelf stelt weinig voor, de voorbereiding is veel erger, stel je maar een dag op de wc voor. Door corona veranderden die onderzoeken ook nog eens. De laatste keer was het alleen bloedonderzoek, deze keer was het een echo en een foto. Vorig jaar werd ik nog verrast door die foto omdat die een vlekje op mijn long liet zien, dit keer was het schoon. Fijn. Op naar de volgende controle.

Afbeelding van Adina Voicu via Pixabay

Vrijdagboek

Het wordt weer eens tijd voor een dagboek, ditmaal voor mijn sportvrijdag. Ik heb al eerder dagboeken gemaakt.

Ochtend

Pas ’s middags een sportafspraak, betekent dat ik ’s ochtends nog even kan niksen. Ontbijten, beetje lezen, armpje haken van een slaappopje. En dan erop uit. Ditmaal wordt het sporten in Schipluiden, in Pedro’s eigen Park015 in Schipluiden. En daar arriveer ik vroeg. Mijn nieuwe elektrische fiets heeft zijn werk goed gedaan.

Middag

Training. Beginnen met jumping jacks en squats. Vervolgens door met squats met een gewicht op mijn schouders, ik mag aan riemen gaan hangen en er is een schijf van 5kg die ik boven mijn hoofd mag tillen. En verrassing. We gaan joggen. Halverwege het voetbalveld bedenk ik dat mijn conditie niet geweldig is. Hijgend kom ik weer bij het veldje aan. Terug naar de squats, riemen en schijf tillen. In totaal mag ik drie keer om het voetbalveld lopen, wat een feest. Pedro vindt het eigenlijk wel een goede oefening die ik zelf ook heel goed kan doen. Hij loopt mee, dat komt goed uit, dat spoort me aan te blijven joggen in plaats van gewoon te wandelen. Nieuwe serie: deadlift, kettle bell swing en dan mag ik dat ding boven mijn hoofd tillen. Ik red het, hijgend, maar ik red het. Daarna, jawel, het feest is nog niet afgelopen, de plank! Het komt eigenlijk wel goed uit, want die wilde ik weer gaan oefenen. Nu, na een inspannende workout, krijg ik het drie keer dertig seconden voor elkaar. En dan mag ik gelukkig naar huis en daar uitrusten. Douchen is ook heel welkom, het was koud en ik kan wat opwarmen.

Avond

Eén nadeel van ’s middags trainen: je dag is zo voorbij. Eigenlijk stond op het menu die Chili con Carne die ik al de hele week wilde maken, maar ik heb geen zin in veel snijwerk. Die zak met Japanse groenten gaat ook prima met mie erbij. Voor de rest wordt het geloof ik een tikkeltje uitgeblusd The Voice Kids kijken, want voor meer heb ik geen energie. Mooi eind voor mijn dagboek.

Onaffe projecten

Het viel me zomaar op vanmiddag toen ik zat te haken. Ik ben bezig met twee poppetjes voor de kersverse tweeling van mijn trainer en de losse onderdelen liggen op tafel. Maar de kussenhoes die ik aan het haken ben, ligt opgerold in een doos. Moet ik afmaken, in elkaar zetten en klaar. Gebeurt niet. Ik was vanmiddag met Scrivener bezig, een programma waarmee ik blijkbaar handiger mijn boek kan schrijven. Voorlopig heeft het zo’n uitgebreide gebruiksaanwijzing dat ik het heb weggeklikt. Ik kon er even niet tegen. Mijn boek, ook zo eentje. Geen woord meer aan geschreven sinds november. Allemaal projecten waar ik enthousiast aan begonnen ben. Doorzetten is een kunst en af en toe ben ik daar niet goed in. Hoog tijd voor een inventarisatie.

Projecten

  • Haakwerkje: de poppetjes
  • Haakwerkje: de kussenhoes
  • Ik heb nog een borduurwerkje liggen: drie tulpen, eentje is af, ik ben met de tweede bezig, al tijden niets aan gedaan
  • Moet ik het hebben over die drie boeken waar ik in bezig ben en geen letter verder in kom, omdat ik andere boeken lees?
  • Scrivener en mijn boek
  • Dat blog over die minibieb die ik op de Laan van Meerdervoort tegenkwam vorige week zondag, eigenlijk hoef ik alleen maar de foto’s van mijn camera te halen en het blog af te maken
  • Sport staat op hetzelfde peil als vorige week, weinig dus. Het helpt niet mee dat ik – eindelijk – snipverkouden ben geworden. Ik heb me zelfs officieel ziek gemeld.
  • Bloggen: van elke dag bloggen tot – met moeite – één keer in de week.

Wat ga ik eraan doen?

Nou, even niet veel denk ik, sommige dingen moeten, zoals die poppetjes en voor de rest ga ik het wel zien. Ik heb mijn hele leven al minstens drie boeken naast elkaar gelezen, dus dat gaat wel goed komen. Het minibiebblog komt morgen wel. Met sommige dingen moet ik gewoon doorzetten.

Het gaat kriebelen

Het is al weken hetzelfde bij mij. Geen energie om wat te doen. Wel genoeg mensen die me aanmoedigen. Vrijdag was dat Pedro die vanwege de tweeling die in aankomst is, waarschijnlijk de komende twee weken er niet is. “Wel wat doen, Ali”. Dat was ik wel met hem eens. Vanmorgen zat ik met vriendin W aan de telefoon die me vroeg wat ik ging doen vandaag. “Ga je nog sporten?” Um, mond vol tanden, ja, dat moet ik eigenlijk wel weer in mijn schema gaan zetten. Ik ben er een beetje onderuit gekomen vandaag, want hee, met andere dingen ben ik wel actief.

Sportschema

Mijn sportschool organiseert voldoende, want buitensportactiviteiten en een account waar je online allerlei lessen kan volgen. Aan de andere kant, dan moet je het wel doen en niet zoals ik de laatste week heb gedaan het gewoon weer uit mijn schema knikkeren. Voornemens hebben en ze vervolgens ook volhouden. Die ferme discipline van een Facebook vriend zit nog steeds in mijn hoofd. Dus kriebel de kriebel, het wandelen van Mulder staat voor morgenmiddag in mijn schema. Het account voor lessen is aangevraagd. Het schema van Pedro mag minstens vijf keer per week vind ik. Geen zin moet even de deur uit en ik mag ook wat meer de deur uit.

Volhouden

Het is een dingetje. De ene dag loopt over in de andere dag. De ene dag loop ik over van de voornemens, de andere dag zeg ik heel makkelijk dat ik geen zin heb. Eerst deze week maar. Ik las de column van Aaf Brandt Corstius in de Margriet (nr. 13, 2021) en ik ben het helemaal met haar eens.

Elke keer was het weer een heel besluit. Ik zou kunnen gaan sporten, maar ik zou ook op de bank kunnen blijven hangen. Ik zou naar yoga kunnen gaan, maar morgen was er een fijnere les, dus dan ging ik nu maar niet. Nooit vloog ik geroutineerd naar buiten, tas met spulletjes in de hand, om naar het sportetablissement te fietsen.

Uit mijn leven gegrepen. Zo gaat dat dus bij mij ook. Als ik ’s ochtends niet meteen mijn sportkleren aantrek, komt er niets van, want halverwege de dag verkleden is blijkbaar erg moeilijk. Choices, choices dus. Ik ga zien wat ervan komt.