Hallo 2022, dit was 2021

Een nieuw jaar, nieuwe kansen. Zo ga ik maar beginnen aan mijn jaarverslag. Wat kan ik zeggen van 2021? Nou, weinig geblogd in ieder geval, zoveel als ik vorig jaar had geschreven (126 stukjes), zo weinig is er dit jaar uit mijn pen gekomen (9 stukjes). Is dat erg? Nou nee, in 2020 heb ik een half jaar elke dag geblogd, in 2021 had ik daar de energie niet voor.

Sporten dan?

Niet zo veel dus. Lockdown, geen lockdown, lockdown, geen lockdown. Het hielp niet echt. Wat ook niet hielp, was dat ik was overgestapt naar een andere sportschool medio 2020 en door al die lockdowns daar nooit helemaal was ingeburgerd. Maar ik zie wel de tendens de afgelopen jaren, minder energie, minder sport, terwijl ik het nog steeds leuk vind. Het enige dat ik consequent blijf doen zijn de trainingen met Pedro, want daar waren nog wel mogelijkheden voor. Ik ben wezen trainen op zijn werk in De Lier. Leuke opwarming, want 45 minuten fietsen en daar zijn alle faciliteiten. Dat ging dus wel door. Voor de rest ben ik druk bezig geweest met bedenken hoe ik er routine in kon krijgen bij Mulder. Dat is dus niet gelukt. Leuke voor het nieuw jaar.

Wat wel is gelukt is zwemmen! Mulder heeft op dinsdag en woensdag om 8 uur ’s ochtends een uurtje vrij zwemmen en dat heb ik weten te benutten dit jaar. Dat is dan het voordeel van thuis werken, want dat was niet gelukt als ik op kantoor had gezeten.

Afbeelding van LadyMarisa via Pixabay

Gewicht?

Tijd om me daar weer enigszins druk over te maken. De coronakilo’s zijn er aan gevlogen en dat komt ook omdat ik nergens op lette. Ik ga dus weer letten op wat ik eet en probeer er wat vanaf te krijgen, want ik heb 2021 beëindigd met een gewicht boven de 90 kg. Dat moet minder kunnen.

Wat wordt het dit jaar?

Ik ga er niet al te moeilijk over doen. Zelfkennis is een goed ding, ik weet dat het niet gaat werken als ik me ga voornemen iedere week drie keer te gaan sporten.
Wat misschien wel een goed idee is, mezelf niet zoveel laten meenemen door het idee dat ik geen zin heb, want dan komt er helemaal nergens wat van. Zodra die sportschool weer open is kan ik na het werk er heen.

Het is weer zondag

En ik zit naar mijn blogcijfers te kijken voor dit blog. Over uitersten gesproken, ik ben van 126 stukjes in 2020 naar 7 in 2021 gegaan. Vorig jaar heb ik een tijd lang iedere dag geblogd en dat scheelt wel. Dit jaar? Minder. Van alles minder. Helaas niet van mijn gewicht.

Zwembandjes

Vrijdag trok ik mijn legging aan, schoof ik mijn zwembandjes in de legging en ging sporten. Maar ergens knaagde het toch wel, want anderhalf jaar corona en de coronakilo’s zitten er goed aan. Er kwam dus zo’n losse gedachte in mijn hoofd, je moet er toch weer eens wat aan doen Ali. Nog zo’n losse gedachte, dat dit de eerste keer in maanden was dat ik aan mijn gewicht dacht. Wat zou ik daar nu aan gaan doen?

zondag
© Ali

Eten

Het is er langzaam ingeslopen. Te weinig beweging, te veel eten. Ongezonde dingen. Iets te makkelijk een pizza bestellen, iets te makkelijk een wijntje of twee, drie, veel. Dan is het dus niet zo’n wonder dat er een prachtig zwembandje in mijn sportlegging zit. In die zeven blogs van dit jaar heb ik het welgeteld in twee blogs over mijn gewicht gehad, namelijk hier en hier. Oh ja, met goed voornemen en al ga ik toch wel die chocoladeletter opeten die ik van de oude man heb gehad. En die chocoladeletter die ik van de baas krijg gaat echt ook wel op. En dan? Toch maar eens kijken hoe ik het nou ga doen? Want dat was ook het beetje het probleem. Ik was de weg een beetje kwijt in gezond-eten-land. Zucht. Mooi om over na te denken tijdens de kerstperiode. Twee weken vrij, twee weken rust. Schema opzetten – eindelijk! En kijken hoe ik me aan goede voornemens houd, want daar ben ik echt slecht in.

Over de vrijdag

Van elke dag bloggen naar nauwelijks bloggen. Ik kan dat. Geen enkele moeite. Maar nu wil ik toch weer aan de gang. Het hoeft allemaal niet zo uitgebreid, maar het blog wenkt.

Circuitje

Nog steeds train ik op vrijdag met Pedro. Hij vraagt altijd waar ik zin in heb en vaak antwoord ik: circuitje. Verschillende oefeningen achter elkaar doen. En dat heb ik vandaag dus ook weer gedaan. Deadlift met 25 kg, 20x. Geen probleem, dat lukt me wel. Schuin aan riemen hangen en mezelf optrekken, daarbij vooral geen holle of bolle rug maken, 20x. Ik kan het. Met onderbrekingen weliswaar, maar ik kan het. Kettlebel swing, 20x. Als je dat ding eenmaal aan de gang hebt, gaan die 20x gesmeerd. De killer van de dag was de wall ball. Grote bal van zes kg omhoog gooien tegen de muur aan, maar wel vanaf die bal die op de grond ligt. Dus echt vanaf zitten omhoog. Gelukkig maar 10x anders had je me echt kunnen opvegen. De verrassing van de dag? Ahum. Vier rondjes. Ik was om 10:15 begonnen en keurig om 11:00 klaar met 280 herhalingen. Ik was stiekem blij dat er geen tijd meer was voor een plank. Het was nu toch al genoeg voor een volslagen doorgezweet lijf. En dan vraag ik zelf om een circuitje.

En de rest van de vrijdag

Douche om het zweet af te spoelen. Rust. Krantje lezen, boekje lezen, haakwerkje, ben begonnen met een sjaal met een netmotiefje. Schemaatje maken voor komende week, ik merk dat ik daar toch beter op functioneer. Even creatief doen met lettertjes voor een foto bij dit blog en verder niets bijzonders. Tot de volgende keer.

Een jubileum en een feestje

Het lijkt gisteren, maar het is alweer drie jaar geleden dat ik werd geopereerd voor darmkanker. Ik moest er vandaag even aan terugdenken. Want ik werd namelijk gebeld door een arts van Antoniushove met de uitslag van de echo en de foto die ik gisteren had gehad. En raad eens: alles was goed! Feestje!

zon

Drie jaar geleden

Drie jaar geleden kwam ik medio mei in een medisch traject terecht en geloof me, dat is vermoeiend. Terugkijkend in mijn agenda zie ik weken staan met drie afspraken in het ziekenhuis, met als topweek die net voor de operatie: elke dag naar het ziekenhuis. Plus dat ik me best wel zorgen maakte over al dit gedoe. Het is nogal niet wat, darmkanker. Ondanks een arts die me vertelde dat er waarschijnlijk geen uitzaaiingen waren, kon dat wel natuurlijk. Op vrijdag 29 juni lag er dus geen gerust mens in dat operatiebed. Ik was een stuk geruster toen ik na de operatie hoorde dat er geen uitzaaiingen waren.

Herstel

En toen begon het grote herstellen. Laat ik het zo zeggen, ik heb nog nooit zoveel dagtv gezien als in die tijd. Ik was lichtelijk verslaafd aan een programma over een Amerikaans echtpaar die huizen opkocht, opknapte en weer verkocht. Erg leuk om naar te kijken als je aan het herstellen bent. Voor de rest mocht ik weinig, geen sport, geen werk. Ik heb veel gefietst in die tijd.

Controles

Halfjaarlijkse controles kreeg ik. Echo, foto’s, bloedonderzoek, van die heerlijke darmonderzoeken waarbij je darmen leeg moeten zijn. Het onderzoek zelf stelt weinig voor, de voorbereiding is veel erger, stel je maar een dag op de wc voor. Door corona veranderden die onderzoeken ook nog eens. De laatste keer was het alleen bloedonderzoek, deze keer was het een echo en een foto. Vorig jaar werd ik nog verrast door die foto omdat die een vlekje op mijn long liet zien, dit keer was het schoon. Fijn. Op naar de volgende controle.

Afbeelding van Adina Voicu via Pixabay

Vrijdagboek

Het wordt weer eens tijd voor een dagboek, ditmaal voor mijn sportvrijdag. Ik heb al eerder dagboeken gemaakt.

Ochtend

Pas ’s middags een sportafspraak, betekent dat ik ’s ochtends nog even kan niksen. Ontbijten, beetje lezen, armpje haken van een slaappopje. En dan erop uit. Ditmaal wordt het sporten in Schipluiden, in Pedro’s eigen Park015 in Schipluiden. En daar arriveer ik vroeg. Mijn nieuwe elektrische fiets heeft zijn werk goed gedaan.

Middag

Training. Beginnen met jumping jacks en squats. Vervolgens door met squats met een gewicht op mijn schouders, ik mag aan riemen gaan hangen en er is een schijf van 5kg die ik boven mijn hoofd mag tillen. En verrassing. We gaan joggen. Halverwege het voetbalveld bedenk ik dat mijn conditie niet geweldig is. Hijgend kom ik weer bij het veldje aan. Terug naar de squats, riemen en schijf tillen. In totaal mag ik drie keer om het voetbalveld lopen, wat een feest. Pedro vindt het eigenlijk wel een goede oefening die ik zelf ook heel goed kan doen. Hij loopt mee, dat komt goed uit, dat spoort me aan te blijven joggen in plaats van gewoon te wandelen. Nieuwe serie: deadlift, kettle bell swing en dan mag ik dat ding boven mijn hoofd tillen. Ik red het, hijgend, maar ik red het. Daarna, jawel, het feest is nog niet afgelopen, de plank! Het komt eigenlijk wel goed uit, want die wilde ik weer gaan oefenen. Nu, na een inspannende workout, krijg ik het drie keer dertig seconden voor elkaar. En dan mag ik gelukkig naar huis en daar uitrusten. Douchen is ook heel welkom, het was koud en ik kan wat opwarmen.

Avond

Eén nadeel van ’s middags trainen: je dag is zo voorbij. Eigenlijk stond op het menu die Chili con Carne die ik al de hele week wilde maken, maar ik heb geen zin in veel snijwerk. Die zak met Japanse groenten gaat ook prima met mie erbij. Voor de rest wordt het geloof ik een tikkeltje uitgeblusd The Voice Kids kijken, want voor meer heb ik geen energie. Mooi eind voor mijn dagboek.

Onaffe projecten

Het viel me zomaar op vanmiddag toen ik zat te haken. Ik ben bezig met twee poppetjes voor de kersverse tweeling van mijn trainer en de losse onderdelen liggen op tafel. Maar de kussenhoes die ik aan het haken ben, ligt opgerold in een doos. Moet ik afmaken, in elkaar zetten en klaar. Gebeurt niet. Ik was vanmiddag met Scrivener bezig, een programma waarmee ik blijkbaar handiger mijn boek kan schrijven. Voorlopig heeft het zo’n uitgebreide gebruiksaanwijzing dat ik het heb weggeklikt. Ik kon er even niet tegen. Mijn boek, ook zo eentje. Geen woord meer aan geschreven sinds november. Allemaal projecten waar ik enthousiast aan begonnen ben. Doorzetten is een kunst en af en toe ben ik daar niet goed in. Hoog tijd voor een inventarisatie.

Projecten

  • Haakwerkje: de poppetjes
  • Haakwerkje: de kussenhoes
  • Ik heb nog een borduurwerkje liggen: drie tulpen, eentje is af, ik ben met de tweede bezig, al tijden niets aan gedaan
  • Moet ik het hebben over die drie boeken waar ik in bezig ben en geen letter verder in kom, omdat ik andere boeken lees?
  • Scrivener en mijn boek
  • Dat blog over die minibieb die ik op de Laan van Meerdervoort tegenkwam vorige week zondag, eigenlijk hoef ik alleen maar de foto’s van mijn camera te halen en het blog af te maken
  • Sport staat op hetzelfde peil als vorige week, weinig dus. Het helpt niet mee dat ik – eindelijk – snipverkouden ben geworden. Ik heb me zelfs officieel ziek gemeld.
  • Bloggen: van elke dag bloggen tot – met moeite – één keer in de week.

Wat ga ik eraan doen?

Nou, even niet veel denk ik, sommige dingen moeten, zoals die poppetjes en voor de rest ga ik het wel zien. Ik heb mijn hele leven al minstens drie boeken naast elkaar gelezen, dus dat gaat wel goed komen. Het minibiebblog komt morgen wel. Met sommige dingen moet ik gewoon doorzetten.

Het gaat kriebelen

Het is al weken hetzelfde bij mij. Geen energie om wat te doen. Wel genoeg mensen die me aanmoedigen. Vrijdag was dat Pedro die vanwege de tweeling die in aankomst is, waarschijnlijk de komende twee weken er niet is. “Wel wat doen, Ali”. Dat was ik wel met hem eens. Vanmorgen zat ik met vriendin W aan de telefoon die me vroeg wat ik ging doen vandaag. “Ga je nog sporten?” Um, mond vol tanden, ja, dat moet ik eigenlijk wel weer in mijn schema gaan zetten. Ik ben er een beetje onderuit gekomen vandaag, want hee, met andere dingen ben ik wel actief.

Sportschema

Mijn sportschool organiseert voldoende, want buitensportactiviteiten en een account waar je online allerlei lessen kan volgen. Aan de andere kant, dan moet je het wel doen en niet zoals ik de laatste week heb gedaan het gewoon weer uit mijn schema knikkeren. Voornemens hebben en ze vervolgens ook volhouden. Die ferme discipline van een Facebook vriend zit nog steeds in mijn hoofd. Dus kriebel de kriebel, het wandelen van Mulder staat voor morgenmiddag in mijn schema. Het account voor lessen is aangevraagd. Het schema van Pedro mag minstens vijf keer per week vind ik. Geen zin moet even de deur uit en ik mag ook wat meer de deur uit.

Volhouden

Het is een dingetje. De ene dag loopt over in de andere dag. De ene dag loop ik over van de voornemens, de andere dag zeg ik heel makkelijk dat ik geen zin heb. Eerst deze week maar. Ik las de column van Aaf Brandt Corstius in de Margriet (nr. 13, 2021) en ik ben het helemaal met haar eens.

Elke keer was het weer een heel besluit. Ik zou kunnen gaan sporten, maar ik zou ook op de bank kunnen blijven hangen. Ik zou naar yoga kunnen gaan, maar morgen was er een fijnere les, dus dan ging ik nu maar niet. Nooit vloog ik geroutineerd naar buiten, tas met spulletjes in de hand, om naar het sportetablissement te fietsen.

Uit mijn leven gegrepen. Zo gaat dat dus bij mij ook. Als ik ’s ochtends niet meteen mijn sportkleren aantrek, komt er niets van, want halverwege de dag verkleden is blijkbaar erg moeilijk. Choices, choices dus. Ik ga zien wat ervan komt.

Oefeningen voor buiten sporten

Het was vanochtend de eerste keer dat ik weer met mijn elastieken en gewichten zelf buiten ging sporten. Het was nog heerlijk rustig in het Zuiderpark en ik kon mijn lievelingsplekje op het visvlonder bij de vijver in beslag nemen. Normaal heb ik op vrijdag een afspraak met Pedro, maar die afspraak heb ik nu zondag en dan gaan we in zijn park sporten.

Oefeningen

Ik heb best wel een ritueel ontwikkeld in al die maanden dat we thuis zitten. En ik heb gereedschap gekocht, namelijk elastieken in verschillende sterkte die ik om mijn benen kan doen. Ook heb ik een lang elastiek waarmee ik diverse oefeningen kan doen. En ik heb gewichten van 2 kg elk. Meestal doe ik een combinatie, bijvoorbeeld walking lunges met gewichten. Op het visvlonder kan ik acht stappen heen en acht stappen terug doen. Vervolgens squatten met een elastiek. Ik ben nu maar even teruggegaan naar het middelste elastiek terwijl ik al met het zwaarste werkte, maar ik ben in maanden niet buiten geweest. Het grote elastiek zet ik vast onder mijn voeten en vervolgens trek ik het omhoog. Ik kan het ook dubbelslaan en voorover gebogen het omhoog trekken. Buikspieren in. Touwtje springen doe ik niet meer. Ik heb toch echt wel last van mijn artrose knietjes en springen vinden ze niet leuk. Jump squats doe ik ook maar spaarzaam. Thuis zou ik er dan eigenlijk nog push ups, crunches en een plank aan moeten toevoegen van het lijstje van Pedro, maar daar heb ik vanochtend niet aan gedacht. Want oefeningen op de grond doe ik in het park dus niet en zeker niet op dat vlonder waar de ganzen ook uitgebreid verblijven.

oefeningen
Afbeelding van Steve Buissinne via Pixabay

Gewicht

Sja, tikkeltje teleurstellend dat ik wel mijn best doe, maar het weinig effect heeft, want ik zit nog boven de 90. Tel daarbij dat ik de ene week op een keurig geijkte weegschaal sta die het allemaal precies vertelt en mijn eigen HEMA weegschaal volgens mij er een kilo bij verzint en het drama is natuurlijk compleet.

Mulder

Ik was vanochtend klaar en fietste naar huis langs een groepje die ijverig oefeningen aan het doen was. Het bleek de wandelgroep van Mulder te zijn. Ik heb ze goedemorgen gewenst.

Een rustige maand

Na teruglezing van mijn eigen eerste bericht van dit jaar heb ik vandaag besloten dat ik één voornemen goed uitvoer: niets moeten. Dagelijks naar buiten? Het was best wel koud deze maand, dus dat heb ik niet elke dag gedaan. De wandelles van Mulder? Probeer ik elke week een keer te doen, het enige nadeel van die les is dat de lerares net even wat sneller wandelt dan ik. Een groot deel van de les probeer ik haar dus bij te houden en dat is eigenlijk niet goed voor mijn knieën.

Rust, rust, rust

Ik doe gewoon weinig. Nou valt er ook weinig buiten de deur te doen, dus dat valt al af. Binnen lees ik vooral en haak ik, en kijk ik series en films. Ik ben nog enigszins buiten de deur te krijgen om gewoon een rondje te lopen of een paar boodschappen te doen, of voor een wandeling met Mulder, maar verder niet.

Sport

Deze week was het de tweede keer dat ik niet met Pedro afsprak vanwege het verwachte regenweer dat niet op kwam dagen. “Een mens lijdt het meest door het lijden dat hij vreest en dat niet op komt dagen…” Nou ben ik niet bang voor regen, maar het vooruitzicht drijfnat op je sportplek aan te komen is geen aantrekkelijk vooruitzicht. Zelf maar wat doen dus.

Avondklok

Aan het instellen van de avondklok deze maand kan je merken dat de lontjes kort worden en er maar weinig nodig is om de vlam in de pan te laten slaan. Rellen dus. Voor mij reden om het hele gebeuren een beetje te vermijden. Ik weet zonder al dat nieuws ook wel dat we in een pandemie zitten. En om met Tjitske Reidinga te spreken (Margriet 3/2021) “Je moet het op je eigen postzegel zo leuk mogelijk maken en lief zijn voor de mensen om je heen.” En met die wijze noot beëindig ik dit stukje.

Hier is januari

Januari, de maand van de goede voornemens, van het nieuwe beginnen en van de schone lei. Het is symbolisch, deze maand. Het vorige jaar is afgelopen, en het vorige jaar was één van de raarste dat ik in mijn leven heb meegemaakt. Dit jaar belooft wat – hoop ik.

Voornemens

Ik ben niet van de goede voornemens, het zijn meestal van die dingen die je niet waar gaat maken en waarmee je jezelf voor de gek houdt. Ik hou het dit jaar meer op ideeën, dingen die ik wil gaan doen. Elke dag even naar buiten is zo’n idee. Even een wandelingetje maken, frisse neus halen. Ik doe mee met de wandelchallenge van Wanda en de combinatie ligt voor de hand. Wandelingetje, even naar buiten, eventueel de opdracht van Wanda, bijvoorbeeld een heuvel op die ik in Den Haag niet heb en dan weer door. Verder heb ik ook een serie oefeningen van Pedro gekregen die ik elke dag zou moeten doen: 40 jump lunges, 30 jump squats, 20 crunches, 10 push ups, 2 minuten plank. Ik kan me zomaar voorstellen dat ik dat na een maand wat vlotter doe dan nu. Nu denk ik na een kwartier oefeningen dat ik nooit meer bijkom.

Sport

Geen sportschool, want weer gesloten in de lockdown. Dat is balen, maar er is een alternatief, want buitensport is goed te doen. Het is koud, maar nog steeds boven het vriespunt, en als het niet regent is het zelfs lekker. Pedro geeft buitentraining in zijn bootcamppark, Park015, en ik kan bij Mulder terecht die in het Zuiderpark sporttrainingen geeft en wandelingen met oefeningen.

uitdaging
Afbeelding van Jakub Luksch via Pixabay

Gewicht

Ik ben op 1 januari gestopt met mijn hoofd in het zand steken en ben op de weegschaal gaan staan. Dat viel niet mee, want het was 95,2 kg. En wat ga ik daar aan doen? Jawel, dat vroeg Pedro ook. Nou, met één maatregel ben ik bezig, en dat is dry January. Dat werd weer eens tijd, want er zijn de nodige wijntjes ingegaan die hebben bijgedragen tot de corona-kilo’s. Een mooie uitdaging die ik in het verleden vaker ben aangegaan. Voor de rest: minder snoepen, beter letten op wat ik eet, elke dag even bewegen. En weet je, het heeft al effect, na de eerste week sta ik op 94,1 kg.

Ideeën uitvoeren

Ik heb een pauzedag vandaag. Ik zat vanochtend met koffie en mijn krantjes naar buiten te kijken en zat te denken dat ik nog naar buiten moest. Nee! Af! Niets moet! Vandaag heb ik dus niets gedaan. Morgen weer.