Songfestival 2021 vanaf de bank

Ik kan niet zingen, dat laat ik fijn aan anderen over. Ik ben dus dol op het Songfestival, want die mensen kunnen dus zingen… Denk ik elk jaar, tot ik de halve finales te zien krijg. Want dan krijg je van alles te zien, waarvan je denkt, kan het zingen? Maar ja, dat is niet het voornaamste.

Commentaar op het Songfestival

Het leukste is eigenlijk om dit met veel mensen te kijken en commentaar te hebben. Dit jaar zat ik met een laptop op mijn schoot en zat ik in een Discord kanaal met vrienden te chatten. Je moet tenslotte wat in tijden van corona. Ook Twitter is goed gezelschap op zo’n avond. ik kan me van vroeger nog wel herinneren dat we ook commentaar hadden op de kleding, maar dat is dit jaar een beetje op de achtergrond. Het viel ons in Discord wel op dat er veel zilveren kleding was en sommige dames hadden heel weinig zilveren kleding. De enige heer in het presentatieteam had het makkelijk, hij stak zich elke avond in het pak en dat was dat. Maar de dames mochten zich elke avond in een prachtige avondjurk kleden, Chantal mocht op de avond van de finale zelfs twee jurken dragen, allebei met enorme uitsteeksels op een schouder. Commentaar uit de zaal kwam van Cornald Maas en Sander Lantinga.

Openingsacts en intermezzo’s

Dinsdag opende Duncan Laurence en het intermezzo was Davina Michelle met Sweet Water dat begeleid werd door een geweldige show deels al gefilmd met Thekla Reuten. De filmlocatie was Zeeland, de Deltawerken. Donderdag was de openingsact van zangeres Eefje de Visser met breakdancer Redo. Het viel me pas later op dat de jongen gehandicapt was. Het intermezzo was Ahmad Joudeh, een Syrische balletdanser met BMX-er Dez Maarsen van ISH Dance Collective. Interessant en er werd goed gedanst. Joudeh combineerde klassiek ballet met contemporary dans en de Arabische sufi (twirling). Maar ik vond persoonlijk de combinatie van de twee wat moeilijk. Bij de finale was het weer anders. De presentatoren Chantal, Jan en Edsilia zongen Venus van Shocking Blue. De dames wonnen. Duncan Laurence, winnaar van het Songfestival 2019 zou in de finale zijn nieuwe song zingen en de grote prijs uitreiken, maar helaas kreeg de pechvogel een positieve coronatest. De wereld moest het doen met een gefilmde repetitie. De intervalact was voor Afro Jack, Glennis Grace en Wulf, een optreden dat begon op de Zwaan, de beroemde Rotterdamse brug en eindigde in Ahoy. Ik vond het spectaculair. Leuke uitschieters waren de rooftopconcerten door oude winnaars van de show. En natuurlijk Edsilia die – duidelijk in precorona tijd – met oude winnaars een rondje reed: een kopie van de carpool karaoke van James Corden. Sowieso, het waren drie geweldige shows.

Deelnemers

Sommigen nemen het serieus, anderen maken er een geintje van. Dat is als altijd het beeld. Er worden ballads gezongen, suikerzoete liedjes, stevige pop, minder stevige pop, hardrock, gewelddadige pop en nog meer. Ik had Destiny van Malta als nummer 1 op mijn lijstje. Een achttienjarige dame met een stem als een klok die ook door de bookmakers hoog werd aangeslagen.

Dan had je ook nog de wat afwijkende deelnemers, het soort waar je wat in moet groeien zeg maar. Het Oekraïense Go-A met Shum was daarbij een goed voorbeeld. Oekraïense folklore in een elektronisch jasje. Pop, of zoals ze zelf zeggen ‘gewelddadige pop’ van de Finse groep Blind Channel, met hun song Dark Side. De IJslandse deelnemers Daði & Gagnamagnið met het nummer 10 Years. Door een positieve coronatest mochten ze niet live optreden en met een gefilmde repetitie kwamen ze in de finale. Andere deelnemers: de Griekse inzending met een Nederlands tintje, zangeres Stefania met het nummer Last Dance. Ze is in Nederland opgegroeid. Onze nationale held Jeangu Macrooy met het nummer Birth of a New Age. Hij kwam helaas niet ver, namelijk de 23ste plaats, maar ik vond het een memorabel liedje. En wie won er nou Ali? Nou, dat was dus een land dat niet eens op mijn lijstje stond. Mijn lijstje was Malta, Oekraïne, Frankrijk, IJsland, Portugal en Zwitserland. Wie wint? De Italiaanse band Måneskin, dat echt in de verste verte niet op mijn lijstje stond en een rockliedje leverde. Nou mag rock van mij, maar dit liedje vond ik niks. Maar gelukkig verschillen smaken nogal, dus mag dit.

Wat viel me op?

Er is heel veel mogelijk met een groot budget en de ambitie er een mooie show van te maken. Zet er een stel ervaren presentatoren erbij, waarvan één (Chantal) van de commerciële tv is en je hebt een geweldig team. De uitschieter vond ik Nikkie de Jager, Uitstekend Engels, humor, zelfkennis en zelfvertrouwen. Ze was zo op haar plaats, zelfs toen de koningin haar kwam bezoeken in haar Look Lab. Alle artiesten van de intermezzo’s? Toppers. Geweldig gedaan, goede reclame voor ze. Al die dansers die in de intermezzo’s hebben gedanst? Geweldig! Ook zij mogen genoemd worden. Een Songfestival in coronatijd gaat helaas niet zonder brokken, want de IJslandse groep mocht helaas niet optreden nadat één van de leden positief was getest. Onze nationale held Duncan Laurence kon ook niet optreden in de finale omdat hij positief was getest. En dan had je hier en daar nog wat positieve testen. Alles bij elkaar viel het mee. Ik heb getallen gehoord van zestien positieve testen op de duizenden testen die zijn gedaan.

Wat hadden ze aan?

Ik wilde niet echt naar de kleding gaan kijken, maar ergens moet ik toch er iets over zeggen. Een verslag van het Songfestival zonder te praten over de kleding is niet compleet. Het was gevarieerd. Veel korte en wat langere glitterjurkjes, zilver en zwart, met en zonder mouwen, met en zonder decolleté tot de navel. Eindtelling van de aankleding: vier zilveren jurkjes, vier zwarte jurkjes, rode overall samen met een jurk waar ze een aparte koffer voor nodig hadden (Rusland), keurig pak, zwart kanten stoeipak (één van de dames van Servië), leren kaftan, paarse bodysuit of stoeipakje – de meningen waren verdeeld. Dan een raar zwart glitteroverhemd (Zwitserland), nerd truien (IJsland), Kuifje in een zwart overhemd, zanger in een roze jasje, rockband in verwassen zwarte t-shirts, oversized pyama, gele pakken, zwarte jurk met groene veren (Oekraïense folklore), zwart topje, met de nadruk op -je, bontjas met vleugels, blauw pak en een ruittopje voor de achtergrondzangeres, stoeipak voor mannen, rood judopak en als laatste een sexy eskimo. Een afsluiting voor een Songfestival waar ik van heb genoten.

Een jaar thuiswerken

Een jaar geleden begon het. De eerste persconferentie van Mark Rutte was op donderdag 12 maart, de persconferentie was nauwelijks afgelopen of ik kreeg al een mailtje van de baas, we mochten thuis gaan werken. Bij mij had dat nog wat voetjes in de aarde. Ik had die donderdagmiddag vrij en zat thuis zonder laptop. De maandag erop ben ik dus mijn laptop op gaan halen en wat dingen om thuis te kunnen doen. Een jaar geleden daagde het nog niet, want toen mochten we in eerste instantie tot 31 maart thuiswerken. In grenzeloos optimisme dacht ik toen dat het echt zo kort zou duren. Mijn optimisme werd wat minder grenzeloos naarmate we langer thuis mochten blijven. En nu zit ik een jaar thuis.

Het was wennen

Ik had eigenlijk nooit thuis gewerkt, zelfs met de vergaande digitalisering van mijn werk vond ik kantoor toch wel het fijnste om te werken. Die eerste maanden moest ik echt wennen. Fijn om zo aan je bureau te schuiven, maar voor de rest? De routine weer oppakken, dat vond ik het moeilijkste, want oh, wat is het verleidelijk om even wat anders te doen. Overleg moest anders. We werden met zijn allen supersnel aan Teams geholpen. Tussendoor even kletsen met collega’s, gezamenlijk koffie drinken en lunchen, dat miste ik eigenlijk het meeste. Maar nu, na een jaar, kan ik wel zeggen dat het hier thuis loopt als een zonnetje. Wellicht geholpen door het feit dat ik hier de enige thuiswerker ben.

Voordelen en nadelen

Een voordeel dat meteen ook een nadeel is, geen reistijd. En dat is een nadeel omdat die reistijd ook fietstijd was, de dagelijkse beweging van 26 km fietsen valt weg. Reistijd brengt meteen ook een scheiding aan tussen werk en privé, dat miste ik ook. Met de kantoren gingen ook de sportscholen dicht, minder beweging, enigszins opgevangen door buiten te gaan sporten, maar de coronakilo’s zijn eraan gevlogen. In de maanden dat de sportscholen weer open waren, ben ik wel gaan sporten, maar toen gingen ze voor de tweede keer dicht. Zeker de laatste maanden kon ik niet echt de motivatie opbrengen iets te gaan doen.
Nog zo’n nadeel, je zit in je eigen huis, probeer maar je ogen dicht te houden voor die afwas die nog steeds moet gebeuren, of die was.

Toekomst

En? Al gevaccineerd? Ik nog niet. Met het tempo waarin wordt gevaccineerd en de logistieke problemen met de vaccins kan dat wel eens even gaan duren. In ieder geval, ik denk daarop moeten wachten voor we terug naar kantoor kunnen. En dan wil ik niet eens volledig terug, want een mix van twee dagen kantoor en twee dagen thuis lijkt me een prima combinatie.

2020: een jaar in woorden

Een nieuw jaaroverzicht voor een jaar dat een beetje merkwaardig was, maar waarin ik veel, vooral veel heb geblogd. Hier komt het dan, mijn jaar in woorden.

Elke dag bloggen

Het was maart, we zaten met zijn allen thuis, ik was hevig aan het wennen aan het thuiswerken dat ik eigenlijk nooit gedaan had. En ik had iets nodig om me af te leiden. Eind maart kwam ik op het idee, en op 1 april startte mijn plan. Ik ging elke dag bloggen. Niet alleen op dit blog, maar ook op mijn andere blog. Het gaf me de gelegenheid hier redelijk serieus te blijven en te bloggen over thuiswerken, boeken, schrijven, #NaNoWriMo, minibiebs en nog veel meer. Ik heb het een half jaar volgehouden. Een half jaar waarin ik meestal met heel veel plezier aan het bloggen was, maar op het laatst werd het een moetje. Toen ben ik gestopt met dagelijks bloggen met het plan nog wel regelmatig te bloggen, maar daar kwam minder van terecht. In dat halve jaar heb ik wel ontzettend leuke stukken geschreven, al zeg ik het zelf. Ik heb over thuiswerken geblogd, heb een brief aan de koning geschreven, heb geblogd over bloggen, over het songfestival, en er zijn een paar beschrijvingen van minibiebs bijgekomen.

Boeken

Ik heb best veel gelezen, want ik heb 2020 geëindigd met 136 boeken en dat is minder dan vorig jaar. Nu had ik ook best wel andere dingen te doen, want ik ben dit jaar ook druk aan het haken geweest en Netflix was ook aantrekkelijk. Kijk rustig op mijn Goodreads en voeg me toe als je me wilt volgen. Daar kun je alles vinden wat ik heb gelezen. Hier plaats ik alleen maar wat vijf sterren van heeft gekregen

  • To Be Taught, If Fortunate, Becky Chambers
  • This Body of Death (Inspector Lynley, #16), Elizabeth George
  • Careless in Red (Inspector Lynley, #15), Elizabeth George
  • What Came Before He Shot Her (Inspector Lynley, #14), Elizabeth George
  • With No One as Witness (Inspector Lynley, #13), Elizabeth George
  • A Place of Hiding (Inspector Lynley, #12), Elizabeth George
  • A Traitor to Memory (Inspector Lynley, #11), Elizabeth George
  • In Pursuit of the Proper Sinner (Inspector Lynley, #10), Elizabeth George
  • Deception on His Mind (Inspector Lynley, #9), Elizabeth George
  • In the Presence of the Enemy (Inspector Lynley, #8), Elizabeth George
  • Playing for the Ashes (Inspector Lynley, #7), Elizabeth George
  • Missing Joseph (Inspector Lynley, #6), Elizabeth George
  • For the Sake of Elena (Inspector Lynley, #5), Elizabeth George
  • A Suitable Vengeance (Inspector Lynley, #4), Elizabeth George
  • Well-Schooled in Murder (Inspector Lynley, #3), Elizabeth George
  • Payment in Blood (Inspector Lynley, #2), Elizabeth George
  • A Great Deliverance (Inspector Lynley, #1), Elizabeth George
  • On Writing: A Memoir of the Craft, Stephen King
  • The Obsession, Nora Roberts

Binge lezen

elizabeth george

In oktober kwam ik in een minibieb drie delen van de Inspector Lynley boeken van Elizabeth George tegen. Onder andere het eerste deel A Great Deliverance lag daar. Ik was instant verslaafd. Dat eerste deel heb ik meteen twee keer gelezen, ik kon niet wachten op de andere delen en heb vanaf oktober weinig anders meer gelezen. Het enige nadeel van die boeken is dat ze alsmaar dikker worden en uitnodigen tot diep in de nacht blijven lezen. Het tweede deel, Payment in Blood, over de moord op een toneelschrijfster, kon zelfs in mijn serie Theater in romans. Al die delen hebben vijf sterren van me gekregen op Goodreads.

Dit jaar in mijn collectie gekomen: de complete Euro-5 serie. Een jeugdboekenserie die zich grotendeels in een ruimteschip afspeelt. De bemanning van de Euro-5 beleeft spannende avonturen. In het verleden een aantal van gelezen, maar nooit de complete serie. Er bleek zelfs een serie voor de nieuwe Euro-5 te zijn, die ik nog nooit had gelezen. Het was binge-lezen en genieten.

andy mcdermott

Er was dit jaar nog zo’n serie die uitnodigde tot binge lezen, namelijk Nina Wilde en Eddie Chase, van Andy McDermott. De archeologe en ex-SAS soldaat beleven vijftien avonturen met elkaar, trouwen ook nog en krijgen een dochter. In de echte bieb gevonden ditmaal. Best wel spannend en soms zelfs wel wat gewelddadig.

Write on Thursday – #WOT

Al jaren schrijf ik af en toe mee met de #WOT, Martha schreef elke donderdag een stukje waarover anderen dan konden schrijven. Begin dit jaar stopte ze ermee en toen nam Irene het over. In april stopte ze ermee, haar hoofd zat iets te vol met corona-gerelateerde volheid. Het eerste woord was overdracht. Ik ben er elke week in geslaagd een woord te produceren en hoop dit in 2021 voort te zetten.

Verhalen en boeken schrijven

Ik heb dit jaar niet alleen verhalen geschreven, maar heb ook meegedaan aan #NaNoWriMo en ben begonnen aan een boek. De eerste tienduizend woorden staan op papier. Maar dat is een project wat nog wel even gaat duren, want het is nog lang geen boek en nog lang niet gepubliceerd. Wat ik wel heb gepubliceerd zijn verhalen. In januari en februari heb ik de schrijfprompt van Martha gebruikt en twee verhalen geschreven. Tijdens mijn dagelijkse bloggen ben ik gestart aan een #twentydaystory, maar dat is aan het eind van het jaar een #tendaystory geworden. Op de een of andere manier lukte het niet elke dag iets te schrijven. Natuurlijk heb ik weer een kerstverhaal geschreven, en dat is op de site van Martha gepubliceerd. Een spannend verhaal over een adventskalender.

Cijfers

Voor één ding is dagelijks bloggen goed: de statistieken. Een gemiddelde van zo’n vijftien berichten per maand en dat zeven maanden lang, het leverde 132 berichten op, ik zit dik over de 500 berichten. Het gaat nu wat kalmer want de laatste twee maanden heb ik vrijwel alleen de #WOT gedaan. Het duizendste bericht (beide blogs bij elkaar) wacht dus nog even, maar dat gaat zeker dit jaar gebeuren en dat na zeventien jaar bloggen.

Het hoeveelste jaaroverzicht is dit? Ik heb begin 2020 een overzicht voor 2019 en 2018 gemaakt, 2017 kan ik ook vinden, ik heb een overzicht van 2016 gemaakt. Dat overzicht van 2015 is ook te vinden, maar dat is het eerste geweest. Op mijn andere site zijn ook jaaroverzichten te vinden.

Evaluatie van mijn #NaNoWriMo maand

Het is 1 december en #NaNoWriMo is voorbij. Betekent dat mijn boek klaar is? Nou nee, bij lange na niet. Want na een enthousiaste start en een paar dagen hoofdstukken schrijven ging het moeizaam en ben ik uiteindelijk geëindigd met 10.062 woorden. Toch niet slecht vind ik. Maar het is wel tijd voor een evaluatie van mijn voorbereiding en van de schrijfmaand zelf.

Wat is goed gegaan?

Als ik eenmaal schreef ging het als een trein, want de eerste paar hoofdstukken had ik echt in een paar avonden geschreven. Er zaten een paar hoofdstukken bij, waar ik zelf breed om heb zitten lachen. Ook gisteravond toen ik per sé boven die 10.000 woorden wilde eindigen ging het eigenlijk prima. Die kotsversie had ik nog wel goed vertrouwen in zo halverwege de maand. Maar voor de rest was het lastig. Achteraf gezien heb ik er te weinig tijd voor genomen. Wel tijd in mijn agenda zetten en die vervolgens niet gebruiken.

Wat kan ik verbeteren?

Mijn voorbereiding zou ik wel kunnen verbeteren. Ik had de handicap dat ik eigenlijk tot het eind toe een vaag beeld had van waar ik over zou willen schrijven. Mijn plot was eigenlijk non-existent en is nu nog steeds vaag. Voor verbetering vatbaar dus. Aan de voorbereiding van Martha mankeerde eigenlijk niets, behalve haar terugkerende ruzie met Facebook Live 😃. Het was mijn gebruik van die voorbereiding waarin het een beetje schortte. Alles bij elkaar had ik een heel goed idee over mijn boek kunnen opbouwen als ik alle voorbereidende opdrachten had gemaakt. Maar daar had of nam ik te weinig tijd voor. En dat is dan jammer.

Afbeelding van Tumisu via Pixabay

Hoe nu verder?

Gaat het een boek worden? Geen idee nog. Mijn plan is nu alle hoofdstukken naast elkaar te leggen, die in een volgorde te zetten en dan eens te bedenken wat ik mis, wat ik uit zou kunnen bouwen en wat wellicht er uit gegooid moet worden. En dan toch doorschrijven. Kijken of ik er iets van kan maken dat andere mensen met plezier zouden kunnen lezen.

Het vorige #NaNoWriMo stuk over de schrijffase is hier.

De schrijffase van #NaNoWriMo

De eerste week van de schrijffase van #NaNoWriMo is voorbij en het valt me niet tegen. Niet mee ook trouwens. Met werk erbij, bloggen en vrije tijd is het af en toe nog knap lastig om tijd vrij te maken voor schrijven. En dat terwijl ik zelfs tijd in mijn agenda heb gezet. Dagelijks een uur om te schrijven.

De woordtelling

Ik werk in Word en maak voor ieder hoofdstuk een apart bestand. Tot nu toe heb ik vijf hoofdstukken, waaronder het begin en het eind. Die hoofdstukken tellen tot nu toe 4742 woorden. Dan heb ik ook nog een stuk handgeschreven wat een subplotje is voor een hoofdstuk en ideeën voor andere hoofdstukken. Als ik het regime van #NaNoWriMo tot het laatste cijfer zou volgen, dan had ik nu op dag acht 13.336 woorden moeten hebben. Dat lukt dus niet, als ik het ga omrekenen heb ik genoeg woorden voor 2,8 dag. Jawel, cijfernerd in actie.

boek
Afbeelding van Markus Spiske via Pixabay

Schrijffase

De eerste dagen ging het prima, ik was helemaal enthousiast en had achter elkaar een paar hoofdstukken geschreven. En toen kwam er de klad in. Twee dagen achter elkaar had of nam ik geen tijd om te schrijven. Vervolgens schreef ik weer een dag en gisteren heb ik dus alleen iets in klad opgezet. Vandaag wordt het dit blog en niet veel meer. Want ik heb gewoon even geen zin, dat kan namelijk ook.
Komende week krijg ik dus ook iets dat helweek heet. Ik heb me ingeschreven bij NaNoWriMo en krijg regelmatig mail van de Nederlandse groep. Helweek werd daarin beschreven. Het verhaal loopt niet meer zo soepel, je krijgt tegenzin om te schrijven en blijkbaar zit je jezelf dus dwars. Want het is de week waarin je ‘inner editor’ opeens wakker wordt en doorheeft dat je bezig bent met schrijven! En daarbij nog wel schrijven met zo min mogelijk na te denken, waarbij je zoveel mogelijk woorden er uit probeert te knallen. Het zou zelfs kunnen dat je wil opgeven omdat je je eigen werk slecht vindt. We gaan het uitvinden.

Hoe ga ik verder?

Ik blijf gewoon schrijven, al is het maar tien woorden per dag. Ook laat ik me nog wel eens zien in Discord, een chatkanaal voor mensen die meedoen met #NaNoWriMo. Ik ben me er van bewust dat de plot en de ideeën die ik nu heb eigenlijk nog niet genoeg zijn voor een boek. Maar ik ga het wel zien. Het plezier dat ik er tot nu toe van heb is ook belangrijk.

Het vorige #NaNoWriMo stuk over de titel voor mijn boek is hier.

Bloggen voor het werk: de Week of Learning

Bij mijn werkgever wordt gestimuleerd dat de mensen zich blijven ontwikkelen en blijven leren. De wereld waarin we leven verandert in een steeds hoger tempo. Kennis die je vandaag tot je neemt is morgen misschien alweer verouderd en de vaardigheden die in de toekomst het meest gezocht worden zijn anders dan die van nu. Daarom is de Week van het Leren georganiseerd voor Fugro Nederland. Daar heb ik eerder over geblogd. Dit gaat over de leerweek zelf.

Het programma werd op maandag geopend met een uitgebreide presentatie waarin van alles te zien was over leren. Het programma van deze week kent vier belangrijke punten, namelijk communicatie, samenwerking, kritisch denken en creativiteit en is over die vier pijlers verdeeld. Het hele programma is vanzelfsprekend online. En voor de opletters, jawel, het zijn vier C’s: Communication, Cooperation, Critical Thinking en Creativity.

Mijn programma deze week

Ik heb besloten deze week vooral praktisch aan te pakken en heb me ingeschreven voor de opening en een sessie op maandag over Workday, een programma dat vooral voor HR zaken wordt gebruikt, en Fugro Academy, waarin we onze cursussen mogen volgen. Deze week wordt de nieuwe lay-out van Workday geïntroduceerd en dat vind ik eerlijk gezegd wel een vooruitgang. Het is allemaal wat duidelijker.
Dinsdag heb ik gereserveerd voor een sessie over MS Teams. Ik ga uit van het principe dat dit toch vrij ingewikkelde systeem makkelijker te leren is als je iemand iets ziet voordoen. Ik werk tegenwoordig dagelijks met Teams en sta af en toe nog voor verrassingen. Het is overigens één van de weinige inleidingen die door een externe expert wordt gegeven.
Woensdag volg ik de sessie over de MOOC, Massive Open Online Courses. De inleiding is zeer interessant en laat me meer weten over een onderwerp waar ik weinig over weet. De man die de inleiding doet is erg enthousiast over MOOC’s en vertelt dat hij er een paar heeft gedaan. Hij oppert onder andere het idee van een COOC (Corporate Open Online Course). En waarom niet? Het maakt het merk bekend en laat de expertise van het bedrijf zien.

Leerweek

Verder heb ik de leerweek voor mezelf uitgebreid. Iedereen moet de cursus Personal Leadership Expectations doen en die wil ik deze week doen. Verder mogen we inschrijven voor LinkedIn cursussen. Ik was begonnen aan een LinkedIncursus over Excel, die vijf uur in totaal duurt. Jullie zullen wel begrijpen dat ik dat in etappes doe. En buiten Fugro om heb ik op donderdag een webinar over digitale trends op het programma.
Is het interessant? Jawel, en ik leer ook nieuwe dingen. Hier noem ik er een paar:

  • Zet een wekelijks tijdvak in je agenda voor leren, al is het maar een paper lezen.
  • Maak een to-learn-list, a list of concepts, thoughts, practices and vocabulary you want to learn
  • 70:20:10 learning: how do you learn?
    70-% experience & practice
    20% other people, conversations & having networks
    10% formally
  • MS Teams: command /dnd mutes all notifications, command /available will undo the /dnd
  • Five moments of learning need
    1. First time
    2. Learning more
    3. Remembering and/or applying learning
    4. Learning when things change
    5. Learning when things go wrong.

Verder was er een dagelijkse newsletter, met links naar leuke filmpjes en TED-talks over interessante onderwerpen als de perfecte PowerPoint en tien manieren om een betere conversatie te hebben. De week is voor herhaling vatbaar. Onderwerpen genoeg. Eén link wil ik jullie niet onthouden. Dit filmpje gaat over samenwerking en de gevolgen als je iemand uitsluit.

Voorbereiden op #nanowrimo: de titel voor mijn boek

Ttels zijn niet mijn ding, ik ben slecht in titels verzinnen. Ik kan het wel, maar het zijn geen goede titels. Het is één ding titels op te lepelen die ik goed vind. Het volgende is titels te verzinnen voor mijn eigen boek.

Titel voor mijn boek

De opdracht was tien titels te verzinnen. Daar ben ik gisteren mee begonnen. Ik ben tot nu toe tot vijf titels gekomen. En dan moet ik ook een beetje de plot vertellen, anders weten mijn lezers niet waar ik het over heb. Het draait om Dineke en Joris in coronatijden. Samenvatting in vijf woorden. Twee personen waar ik al meer over heb geschreven. Maar het gaat ook om Maarten, de broer van Joris en zijn Amerikaanse vriendin Nicole, tante Dina, Dineke’s broer Edwin en zijn vrouw Stella en de merkwaardige samenleving die Nederland in deze coronatijd is.

  • Boek. Ja sorry, de folder op mijn laptop heet zo, ik heb niets anders gezegd dan; ik ga een boek schrijven. Een titel had ik echt niet in mijn hoofd.
  • Liefde in tijden van corona. Nee, er bestaat geen copyright op titels, dus je kan gewoon boeken hebben met dezelfde titel, of bijna dezelfde titel. Maar laten we nou even wel wezen, het is gewoon cheesy. Ga ik een titel van Gabriel Garcia Márquez misbruiken voor mijn lieve eerstelingetje. Nee.
  • Over grenzen. Het zegt iets en tegelijkertijd zegt het ook helemaal niets.
  • Het grote boek van avontuur. Ja, dat zou wat kunnen zijn in een merkwaardige, totaal niet avontuurlijke samenleving. Tegelijkertijd zegt het helemaal niets en lijkt het op de titel voor een kinderboek en dat wil ik nou juist niet schrijven.
  • Tussenjaar. Tot nu de titel waar ik het meeste voor voel, maar ik heb er mijn reserves bij. Want tussenjaar klinkt ook als iets wat jongeren doen na school en dan vervolgens gaan reizen. Wat het voor mij is, het klinkt als iets wat we met zijn allen nodig hebben. Een tussenjaar, een jaar waarin het leven even half stil stond en niemand even wist waar hij of zij mee bezig was. De wijsheid komt achteraf, de lontjes moeten gedoofd worden, mensen moeten weer leren te praten. Zie je? Toch de beste mogelijkheid.

December

#nanowrimo duurt officieel een maand. Ik weet niet of mensen dan echt een boek af krijgen. Ik heb vandaag voor het eerst geschreven, terwijl ik drie dagen geleden al had willen beginnen. Vanmiddag ben ik begonnen aan het laatste hoofdstuk, want dat eind had ik al een tijdje in mijn hoofd. Het eerste hoofdstuk ben ik ook aan begonnen. In totaal heb ik 1157 woorden geschreven aan die twee stukken. Daar komt dan nog ruim 400 woorden bij voor dit blog en dat vind ik dan wel genoeg voor vandaag. Morgen ga ik weer verder. Voorlopig beleef ik plezier met deze stukjes en het schrijven. Dubbelop dus.

Het vorige #nanowrimo stuk over titels is hier.

Voorbereiden op #nanowrimo: titels

Het gaat om actie deze week, de planning, de laatste loodjes en het doorbreken van de knipperende cursor op die maagdelijk witte pagina. En het gaat om de titel. Daar ben ik niet goed in. Mijn stukjes op dit blog hebben meestal geen fantasierijke titels. De stukjes op mijn andere blog zijn zo mogelijk nog saaier. Ik heb ze daar zelfs een tijdje genummerd, dat was toen ik een tijdje dagelijks blogde. Klik vanaf deze maar door. Ja, fantasie hoor.

Titels

De opdracht van Martha was zes boeken uit de kast te halen en daarvan te bedenken waarom je het zo’n goede titel vindt:
Pawn of Prophecy, David Eddings. Al vele malen genoemd in mijn blog, want ik heb de hele serie minstens drie keer gelezen. Over de eerste zin van dit boek heb ik geblogd. De titel dekt de lading. Er is een profetie en de hoofdpersoon Garion is een pion in die profetie.
Hotel, Arthur Hailey. Compacte titel die dit verhaal over een hotel in New Orleans dekt. En nog beter: het is heel makkelijk te vertalen, want in veel talen is hotel een hotel.
Morgen ben ik beter, Evert Hartman. Jaren geleden gelezen, het gaat over Marielle die ziek wordt en niemand weet wat ze mankeert. Er klinkt hoop in die titel, maar ook een beetje wanhoop.
Al de dagen van mijn leven, R.F. Delderfield. De Engelse titel is eigenlijk beter, To Serve them All my Days. Het boek over David Powlett-Jones die zwaar beschadigd uit WO I komt en als leraar op een school in Devon gaat werken. Hij eindigt als hoofd van de school.
Kruistocht in spijkerbroek, Thea Beckman. Dolf gaat met een tijdmachine terug naar de Middeleeuwen en komt in een kinderkruistocht terecht. Eén van de beste kinderboeken die ik heb gelezen en een geweldige titel voor dit boek.
Schoolidyllen, Top Naeff. Over de schoolperikelen van een groep meisjes. Met Jet gebeurt iets ergs. Het dekt de lading en eigenlijk weer niet, want het gaat bar weinig over school en veel meer over die meiden. De titel lijkt idyllisch en het leven is niet zo idyllisch, dat vind ik er wel mooi aan.

Het tweede deel van de opdracht

Er is nog een tweede deel van de opdracht, en dat is titels voor mijn eigen boek verzinnen. Maar laat ik dat nou net een mooi onderwerp vinden voor mijn blog van morgen. Wordt vervolgd.

Het vorige #nanowrimo stuk over de setting van het verhaal is hier.

Voorbereiden op #nanowrimo: de setting van je verhaal

Het schiet al op, zondag is het november en dan begint #nanowrimo officieel: de schrijffase van het boek. Ik ben nu nog volop bezig met de voorbereiding samen met Martha en drie andere hoopvolle schrijvers. Het thema van deze week is de verhaalwereld. Wat is de setting van je verhaal? waar woont je hoofdpersoon? Hoe is die daar terechtgekomen? Wat is er leuk aan? Zit je dicht bij je werk of bij winkels? Eén van de opdrachten is dat niet alleen voor mijn hoofdpersoon in te vullen, maar ook voor mezelf. En dat is voor vanavond een mooie opdracht.

De setting

De schrijfster geeuwde. Het was toch wel weer wennen. Na al die maanden thuis werken weer eens vroeg het bed uit, om te gaan sporten. Gisteravond had ze al besloten dat ze thuis zou blijven als het zou regenen, maar het was droog. Koffie dus op de rieten stoel bij het raam, vervolgens op de fiets en naar de sportschool. Ontbijt kwam wel na het sportuurtje. Om tien voor acht liep ze de deur uit en de trap af, rechtsaf richting fietsenhok. Het was eigenlijk een nadeel dat ze ongeveer in het midden van het blok woonde, want het was best wel een eindje lopen naar de fietsenhokken achter de huizen. Maar het uitzicht over de straat die haaks op haar straat liep, maakte het wel goed. De laatste twee jaar had ze vrij uitzicht gehad over de bouw van de school schuin tegenover haar. Het lege terrein was eigenlijk nog leuker omdat ze de kerk een aantal straten verderop en de flat bij het park had kunnen zien. Maar hé, je kan niet alles hebben.
Het fietstochtje naar de sportschool was altijd wel lekker en deed ze zoveel mogelijk binnendoor, want dat scheelde verkeerslichten. Op deze manier had ze alleen een licht vlakbij de sportschool. Bij de sportschool was het eigenlijk altijd druk, door het benzinestation dat ernaast zat. In de sportschool had ze snel genoeg haar schoenen aan en haar spullen in de locker. Rondje sporten, lekker.

Werk

Weer thuis kleedde ze zich om en deed ze alvast haar werklaptop aan. Dat ding deed er altijd lang over. Na de mail ging ze op zoek naar ontbijt en dat at ze op in haar rieten stoel bij het raam. Lekker naar buiten kijken, zich verbazen over mensen die echt niet konden parkeren. Bestraffend kijken als er weer iemand vanaf de richting van het ziekenhuis de straat inreed. Dat kon niet vanwege het eenrichtingsverkeer, maar het was niet te tellen hoe vaak het gebeurde. Het Post NL busje! Dat was de eerste keer deze week. Een fietser over de stoep, dat was niet de eerste keer deze week.
Het leven was ergens wel makkelijk deze thuiswerkperiode. Eerst sporten, vervolgens rustig aan het werk, rustig ontbijten. Dan ‘s middags uitgebreide lunch, pastasalade. Lekker. Vervolgens een online cursus in het kader van de Week of Learning, filmpjes kijken uit de Newsletter van de week. Wat een leven! En ze zou het achter elkaar weer inleveren als het gewoon mogelijk zou zijn op kantoor te werken. Zelfs met 13 kilometer heen en weer terug fietsen. In de stromende regen. Teams verving echt niet het sociale gebeuren op kantoor waar ze kon kletsen met collega’s, live kon overleggen, kon lunchen met gezelschap en bruine boterhammen. Gelukkig had ze een ruim huis met een lange woonkamer en een slaapkamer achter, zodat ze geen last had van de straat. Het plan van de rommelkamer voor een werkkamer te maken wilde ze ook nog steeds doorzetten. Deze week toch maar eens vriendin bezoeken die naar Wateringen was verhuisd. Thee drinken, weer eens live kletsen in plaats over de telefoon.

Thuis

Na het eten was het tijd voor het persmoment van de premier, waar dus eigenlijk niets werd gezegd wat niet bekend was. Vervolgens de wekelijkse Facebook live voor de begeleiding van de #nanowrimo, die wilde ze wel bijwonen. Ondertussen zat ze ook te bedenken of ze de volgende dag nog boodschappen moest doen. De AH zat op vijf minuten fietsen afstand en in dat winkelcentrum zat ook nog een Etos en een Gall & Gall, erg handig, alles bij elkaar. In normale tijden wilde ze nog wel eens de tram nemen – één halte – maar die had ze nu al maanden niet genomen. Daarna nog bloggen. Het moment van concentratie van elke dag. Vanaf 1 april was het haar gelukt. Elke dag bloggen. Elke dag aan haar #twentydaystory schrijven – in april begonnen – was niet gelukt en ze kreunde terwijl ze eraan dacht. Dat had ze dus uit de weg willen hebben vóór 1 november. Dat ging dus mooi niet lukken. Morgen. Echt morgen! Ze wilde weg van haar laptop. Nog even Eva Jinek kijken en dan naar bed.

De setting

Redactie is het woord. En daar heb ik nooit genoeg tijd voor met het dagelijkse bloggen. Vaak genoeg kom ik pas overdag op een idee, werk ik het ‘s avonds uit en heb ik geen tijd om het een nachtje te laten liggen. Vandaar dus dit stuk over de setting waar ik deels tevreden over ben. Ik zet het stuk meestal even in voorbeeld en lees het dan nog een keer door. Daar komen wel veranderingen uit voort. Hoe zou het worden als ik er meer tijd voor nam?

Het vorige #nanowrimo stuk over personages vind je hier.

Voorbereiden op #nanowrimo: de personages

Toen ik nog toneel speelde, vond elke regisseur het belangrijk dat de spelers ook een achtergrond bij de personages bedachten. Wie zit er achter Marietje? Heeft ze een lievelingskleur? Is ze getrouwd, wat voor karakter heeft ze? Gaat ze naar de kerk? Daarmee vormde je het personage, voorkwam je dat er een levenloos figuur op het toneel stond. Je kon met die achtergrond bedenken waarom Marietje iets zei. Haar motivatie achter haar woorden. Die hele achtergrond haalde ik vaak al uit het geschreven woord, de dialogen die door een toneelschrijver waren bedacht. De vaart waarop iets werd geschreven, de woorden waarmee iets gezegd werd, de weinige regie-aanwijzingen die in een tekst al waren opgenomen. Sommige regisseurs schrapten die regie-aanwijzingen trouwens.

A Great Deliverance

Ik ben een groot liefhebber van lezen. Ik wil niet voor niets een boek schrijven, stukjes voor mijn blog schrijven lukt me, bewijs ik al bijna zeven maanden. Een tijdje terug had ik drie boeken van Elizabeth George uit de minibieb gehaald, A Great Deliverance, A Traitor to Memory en With No One as Witness. De schrijfster zei me wel iets, vaag dan. Gisteren ben ik begonnen in A Great Deliverance, maar moest het ‘s middags opzij leggen toen ik met vrienden wegging. Gisteravond kwam ik thuis, heb eerst nog wat tv gekeken, ben naar bed gegaan en dacht, ik lees nog een half uurtje. Om half drie heb ik uiteindelijk het licht uitgedaan. Ik moest van mezelf gaan slapen. Vanochtend was het koffie en boek en heb ik het uitgelezen. Vijf sterren op Goodreads.

 a great deliverance

Personages

George is een Amerikaanse schrijfster en beschrijft door en door Britse personages. Dit is het eerste deel van de Inspecteur Linley boeken, iets dat ik pas halverwege het boek in de gaten had. De eerste twee hoofdstukken van het boek leggen niet alleen de basis voor het verhaal, maar vooral voor de personages Thomas Linley en Barbara Havers. Want hier heb je de beschrijving van die twee niet alleen in woord maar ook in tegenstellingen. Wat ik het knappe ervan vind is dat de sfeer van het boek in die eerste twee hoofdstukken wordt gevangen. Barbara Havers, een jonge vrouw van 30 die bij de politie werkt, uit de recherche in uniformdienst is gezet en teruggehaald wordt voor een moordzaak. Zij wordt toegevoegd aan Thomas Linley en die leren we kennen door het verhaal van Barbara. Uit haar woede en haar gedachten over Linley leren we niet alleen hem kennen maar ook haar. En haar gedachten zijn in eerste instantie niet gunstig. “So they’ve given you the golden boy, she thought. What a treat for you, Barb! After eight miserable months, they bring you back from the street ‘for another chance’ – and all the while it’s Linley! ‘I will not,’ she muttered. ‘I will not do it! I will not work with that sodding little fop!'”
Petje af voor die eerste twee hoofdstukken, achtergrond en geschiedenis van de hoofdpersonen. En petje af voor de rest van het boek, want de moordzaak zelf lijkt eenvoudig, maar er komt heel veel menselijk leed naar boven.

Mijn eigen personages

Het volgende element in de #nanowrimo begeleiding is planning, en dat heb ik wel nodig ook, want de personages waren aan de beurt in de tweede week en daar ben ik nog steeds mee aan het worstelen. Want Dineke en Joris krijgen een rol, maar wie nog meer? En hoe zit het met die plot – derde week – waar ik ook nog weinig van heb? Genoeg werk aan de winkel. En eigenlijk geen tijd om te lezen, maar dat doe ik wel.

Mijn vorige #nanowrimo stuk over de brainstormfase vind je hier.