Vier maanden thuiswerken

Maandagochtend om half zes ontdek ik dat het toch wel handig is als je thuiswerkt. Ik kan niet meer slapen en om zes uur zit ik achter mijn laptop en ben ik aan het werk. Reistijd 0,0. Nou had ik al ingecalculeerd dat ik vroeg wilde beginnen, maar zo vroeg had ik niet bedacht. Tegen de tijd dat ik vier mokken koffie en mijn ontbijt achter de kiezen heb en mijn mail heb weggewerkt is het rond tien uur en kan ik naar de sportschool gaan. Een les Pilates en twintig baantjes zwemmen. Want dat had ik ook ingecalculeerd, net zoals dat ik daarna weer achter mijn laptop ga zitten om nieuwe mail te beantwoorden en de rest van mijn werk te doen.

Terug naar kantoor

Mijn bedrijf wil ons zo langzamerhand terug laten keren naar kantoor. Met beleid, want alle COVID richtlijnen moeten gewaarborgd worden. Er zijn Return-to-Office coördinatoren aangesteld. En mijn bedrijf zou mijn bedrijf niet zijn als er niet ook een cursus werd gemaakt, met alles waar we ons aan mogen houden. Die heb ik dus netjes gevolgd vanochtend. Ook heb ik een afspraak gemaakt met de coördinator van mijn verdieping dat ik woensdag naar kantoor ga. Hij stelde voor me elke woensdag in het schema te zetten en eigenlijk vond ik dat een prima idee. Er is een maximale bezetting, dus zolang we daar niet aan zitten kan ik elke woensdag op kantoor zitten. Voor de rest is het nog zoveel mogelijk thuis werken, dus ik ga kijken hoe ik dit ga uitbreiden.

werkplek
Afbeelding van Free-Photos via Pixabay

Mijn ervaring van vier maanden

Het is te doen, thuiswerken. Ik merk nu pas goed hoeveel ik al digitaal deed en hoe weinig ik nog met papieren bronnen doe. Die scan ik zo snel mogelijk. Vorige week was mijn eerste ziekmelding in die vier maanden en dat kwam alleen omdat ik het echt niet meer trok na een week beroerd zijn. Voor de rest heb ik het gewoon opgelost met eerder ophouden en vervolgens een andere dag wat doorwerken. Te weinig geslapen? Daar heb ik namelijk echt last van gehad de afgelopen weken. Wekker uitgezet, doorgeslapen, ‘s middags doorgewerkt. Dingen die je normaal opvangt met vrij nemen of ziek melden, los je nu op door dit soort verschuivingen. Ik heb ook al heel wat vrijdagen een paar uur gewerkt. Vrijdagmiddagborrel? Dan gelijk ook even naar mail kijken en zo. Pauze? Geweldig, thuis kan je even de keuken induiken en een ingewikkelde salade maken. Heb je meteen ook een pauze genomen. Kantoortuin? Wat was het eigenlijk een genot dat ik daar vier maanden niet in heb gezeten. Geen gesprekken van collega’s aanhoren, geen vergaderkamerdeur dicht moeten gooien omdat er weer eens mensen zitten te kletsen met de deur open. Geen afleiding van collega’s vlak naast je die het weekend willen bespreken, terwijl jij net had besloten een deuk in de mails te slaan.

Nadelen

  • Nadelen zijn er ook natuurlijk. Het heeft even wat moeite gekost voor ik met een apart toetsenbord, een provisorische laptop standaard (boeken) en een internetkabel mijn werkplek op orde had. Mijn eettafel is voorlopig bureau. Gelukkig heb ik een bureaustoel.
  • Het is best wel eenzaam als je alleen woont. Ik miste toch echt wel de aanspraak en het gezellig lunchen met collega’s.
  • Ik krijg nog wel eens klussen omdat mensen me voorbij zien lopen en me dingen vragen. Dat viel weg.
  • Op kantoor heb ik twee grote schermen voor mijn neus, thuis mijn laptopschermpje.
  • Vooral in het begin heb ik discipline moeten oefenen. Werk is werk en de was is geen werk.
  • Geen reistijd, maar dus ook geen fietstijd. Terwijl ik dat fietstochtje juist zo fijn vond. In de ochtend was het prima om wakker te worden, in de middag kon ik mijn werk uit mijn hoofd zetten.

Conclusie

Thuiswerken? Had het me vier maanden geleden gevraagd en ik had nee gezegd. Ik vond het wel fijn op kantoor, regelmaat, grote schermen, contact met collega’s, ging prima. Maar het blijkt dat het wel degelijk kan. Ik ben een paar keer op kantoor geweest, en dat was vanwege die weinige dingen die op papier in de bibliotheek stonden. Dat was een kwestie van verzamelen en op één dag al die dingen doen. Maar toch ga ik straks die ene dag per week wel fijn vinden en ga ik ook uitbreiden naar minimaal twee dagen. Wat vinden jullie?

Hoe schrijf je? Lessen van Anne Tyler

Van schrijfster Anne Tyler heb ik Vinegar Girl gelezen, een Shakespeare hertelling. Zaterdag stond er in de Volkskrant een interview** met haar, over haar manier van werken. De samenvatting van haar interview? Ze bedenkt het liefst wat er door het hoofd gaat van iemand die heel normaal lijkt. Micah, de hoofdpersoon in haar nieuwste boek Redhead by the side of the road is de gewoonste man die je maar kan voorstellen.

De blauwe doos

Maar wat me meer fascineerde was haar manier van werken. Ze blijkt een blauwe doos te hebben, een doos die nu een andere kleur heeft.

Als ik een vreemd zinnetje hoorde of op straat een glimp opving van iets dat een verhaal kon worden, schreef ik het op een indexkaart die ik in dat doosje stopte. Het werden er wel een paar honderd, zodat ik later een lange, zwart-witte archiefdoos moest aanschaffen.

Ze neemt die doos en die kaartjes als ze een nieuw boek probeert te bedenken en neemt ze allemaal door. Sommigen zijn van veertig jaar geleden en zijn nu pas bruikbaar. Met een stapel van één tot twee centimeter dik gaat ze zitten plotten, ze maakt een overzicht van één pagina. De kaarten horen vervolgens bij bepaalde hoofdstukken. Ze vergelijkt het met een recept, je krijgt zes ingrediënten, zie er maar een samenhangend gerecht van te maken. Hoe krijg je al deze dingen bij elkaar? Met dat proces is ze een maand bezig. Vervolgens gaat ze schrijven, en daar heeft ze een hekel aan. En dat vond ik zo vreemd, een schrijfster die haar eerste boek publiceerde in het jaar dat ik geboren werd, twintig romans heeft gepubliceerd en de Pulitzer Prize heeft gewonnen voor Breathing Lessons. Maar ze heeft een hekel aan schrijven. Dialogen schrijven daarentegen vindt ze geweldig.

Als ik bij de dialogen kom, vind ik dat gewoon geweldig, want… ja, ik weet waar het gesprek over zou moeten gaan, ik schrijf de eerste zin, en wanneer iemand zou moeten antwoorden, weet ik wat er moet komen, en daarna, en daarna. Het gebeurt gewoon. En zo komt het dat ik soms helemaal alleen in mijn schrijfkamer zit en hardop moet lachen omdat iemand iets grappigs zegt. Het is niet dat ik dan lach om mijn eigen grappen. Ik weet dat het gek klinkt, maar ik wed dat je andere schrijvers ook wel hebt horen zeggen dat personages tegen ze praten.

Afsluiten

Ze blijkt een nieuwsgierige en betrokken vrouw te zijn. De journalist wordt aan het eind van dit interview de hemd van het lijf gevraagd over de situatie in Nederland. Hoe hebben Nederlanders het tijdens corona? Lijden mensen onder de maatregelen? Het lijkt voor Tyler de reden te zijn geweest om in te gaan op het interviewverzoek. Maar daarna sluit ze echt af, want ze moet gaan demonstreren.

Liever geen held: interview met Anne Tyler / Sander Pleij. – De Volkskrant 4 juli 2020

Klusjes, klusjes, klusjes

Ik heb een to do lijst, soms heel nuttig, want ik zet er klusjes op die pas in de verre toekomst hoeven te gebeuren, dan onthoud ik ze tenminste. En soms komen er dingen niet op die eigenlijk wel zouden moeten aangezien ik ze regelmatig vergeet. Het helpt natuurlijk ook niet, als je op een kersverse maandag al met tegenzin en hoofdpijn begint.

De lijst met klusjes wordt lang

  • Eentje die ik eeuwig vergeet. Ik heb een pagina op mijn website voor Instagram, hier zet ik handmatig de linkjes naar mijn blog op. Die pagina moet ik dus eigenlijk dagelijks verversen, aangezien ik nog steeds elke dag blog. Zojuist heb ik het gedaan hoor, vorige week maandag voor het laatst gebeurd.
  • Was opvouwen. Je zou zeggen, zo gedaan. Ja, klopt, als je eraan begint. Ik heb vanavond onder een webinar de schone handdoeken opgevouwen. De andere krat moet nog, daar zit schoon wasgoed in waar ik bij moet nadenken bij het opvouwen. Vorige week gewassen.
  • Oud papier. Dat ik eeuwig vergeet buiten te zetten en als ik het buiten zet wordt het niet opgehaald. Dus ik moet het meenemen als ik naar de winkel ga, want daar is een papierbak. Niet dus. Er staat veel, heel veel.
  • Plastic. Verzamelen, verzamelen en vergeten mee te nemen als ik boodschappen ga doen, die plasticbak staat naast de papierbak.
  • Boeken. Ik had al weken een stapel boeken liggen die van mij in een minibieb mochten. Gisteren ben ik een rondje wezen fietsen langs minibiebs en heb die meteen gevuld. Alle boeken weg, dat er nu al weer twee nieuwe liggen, komt omdat ik die gisteren had meegenomen.
  • Voorraad aan blogs. Ben ik eigenlijk al van plan sinds ik elke dag blog, al bijna drie maanden dus. Nou, het moet nog komen. Met als resultaat dat ik dus regelmatig achter mijn computer zit en eigenlijk niet weet wat ik moet schrijven. Wel is het me al een paar keer gelukt op woensdag een #WOT klaar te hebben voor donderdag. Voorwaar een grote prestatie. En ik heb foto’s voor nog een verhaal over minibiebs.
  • Een paar jaar geleden heb ik mijn rommelkamer opgeruimd omdat mijn badkamer zou worden verbouwd. Ik had de ruimte nodig. Nu kan ik het weer gaan doen. Het heeft wat vertraging opgelopen omdat er een hoop ligt dat gewoon weg moet en dat lukt even niet met beperkte bewegingsvrijheid door een coronacrisis. Het is een combinatieklusje want in die kamer ligt ook het oud papier, zie hierboven.
  • Ik herlas het blog over de rommelkamer en bedacht toen, gut, ja, die keuken wilde ik ook nog doen. Keuken dus, op bovenste planken kijken wat er nou eigenlijk ligt en wegdoen wat ik nooit gebruik.
  • To do lijstjes. Het leven zou eenvoudiger zijn als ik er maar eentje had. Het zijn er helaas veel. Voor mijn werk een Word document, maar de taken in Outlook gebruik ik ook. Voor thuis een Word document en losse briefjes. Dat Word document heb ik dus in mei voor het laatst gebruikt in een nieuwe poging mezelf te disciplineren. Werkt nooit lang.
to do list

Het resultaat van zo’n lijst

Waarschijnlijk kan ik over een paar maanden een nieuwe lijst maken en daar het grootste deel van deze klussen weer in opnemen. Ben ik goed in, dingen laten liggen. En beste lezer, ben je er ook goed in?

Hoe warm het was

Dineke tikte tegen de thermostaat, 29,5 graden, dat kon niet kloppen. De gordijnen waren dicht geweest, de ventilator stond constant te draaien, waar kwam dat vandaan?
‘Dat is warm’, zei Joris achter haar. Hij wilde haar omhelzen, maar kwam ervan terug toen hij aan haar bleef plakken. Ze keek pijnlijk, haar armen waren verbrand en voelden in het geheel niet lekker aan.
‘Zal ik nog maar een keer smeren?’ zei Joris. ‘Het moet vet blijven, dat is beter voor je huid.’
‘Ja, doe maar’, zei ze.
Ze had ‘s nachts nauwelijks geslapen vanwege die verbrande huid. En nu moest ze nog werken, wat ook niet alles was. Maar er waren een paar dingen die af moesten en tien minuten zat ze, ingesmeerd en wel achter haar laptop. Joris ging weg, zijn baas had vanmiddag uitgekozen voor een afspraak op het kantoor met airconditioning. Timing noemden ze dat. Ze legde de handdoek op het bureaublad en begon met haar werk.

zon

Avond

Tegen half zes was Joris weer terug en was zij net klaar. Hij stond bij de thermostaat met ongeloof op zijn gezicht, 31 graden was het inmiddels. Het zweet stond op haar rug, en ze kroop tegen hem aan in de hoop nog wat airconditioned lijf mee te kunnen pikken. Helaas, hij was al weer opgewarmd. Ze keken elkaar aan.
‘Wat doen we?, zei Joris, ‘naar het strand in de hoop dat het daar te harden is? Of blijven we hier en hopen we door heel stil te zitten, het te kunnen negeren?’
Ze geeuwde. ‘Gewoon hier blijven en iets koels te eten klaarmaken. We hebben nog watermeloen, iets van een salade is prima.’
Na het eten zaten ze met zijn tweeën op het balkon. Het werd wat koeler, er kwam een windje bij. Hij zat naar de vogels in de grote boom te kijken, zij zat met een boek op haar schoot. Ze gooide het met een klap op het krukje naast haar.
‘Boeit niet?, vroeg Joris.
‘Nee, boeit niet, gaat over een gezapig huisgezin en dat zie ik hier al, dus daar hoef ik niet over te lezen.’
Hij grinnikte. ‘Het is snel gegaan. Drie maanden samenwonen en we zijn al gezapig.’
‘Wil je dat?’ Hij grinnikte weer. ‘Vraag me dat morgen nog eens als het wat koeler is. Dan krijg ik wel energie om minder gezapig te zijn. Ze keek om zich heen, zoekend naar iets dat ze kon gooien. Joris was haar voor, hij had de wasmand naast zich en gooide een handdoek naar haar. ‘Opvouwen mens, gewoon doen wat een gezapig paar samen doet ter verstrooiing.’
Ze hoorden de buurman beneden lachen. Hij kwam onder het balkon vandaan. ‘Ik heb ook nog een was staan hoor, die kan je ook opvouwen.’
Dineke trok een gezicht, ‘zullen we dat maar niet doen?’ En ze stak haar tong naar hem uit. Hij lachte weer en ging zitten. Dineke keek Joris aan. ‘Kom maar op met die was, saaie man.’
Dollend vouwden ze de wasmand leeg. De gezapigheid trok de volgende dag weg, samen met het mooie weer.

Wil je nog meer verhalen lezen? Al mijn verhalen hebben de tag Eigen verhalen gekregen.

Doelgroep, doelgroep, doelgroep

De week begint goed, namelijk met het lezen van een blog van Elja over Instagram en je doelgroep. Mooi, dacht deze hobbyist, hoe ver kom ik daarmee? Als je, zoals ik, je Instagram puur voor de lol gebruikt en af en toe je blog wil promoten, kan dat aardig wat moeite kosten.

Wat is mijn doel?

Wat wil ik met Instagram? Foto’s bekijken. Mensen volgen die ik interessant vind en dat kan heel breed zijn. Ik volg vrienden, maar ook fotografen zoals William Rutten, sportmensen zoals Arie Boomsma, maar ook trainers die ik ken van Sky Health, dat ik ook weer volg. Ik volg acteurs en actrices, (Haagse) politici, maar ook minibiebs. En natuurlijk ook boekbloggers want die zijn vaak ook boekstagrammers. Maar ik maak zelf ook foto’s, en dat kan ook heel breed zijn, planten, boeken, straatschilderingen, haakwerkjes, sportfoto’s, uitzichten, #cloudporn, minibiebs, noem het maar op. Het is bij mij vooral leuk, vind ik zelf. Als ik een bedrijf zou zijn, had ik een probleem. Het algoritme van Instagram probeert te bepalen wat voor mij belangrijk is, en dat is met zo’n brede belangstelling knap lastig in een veld met miljoenen Instagramgebruikers.

social media

Doelgroep

Vandaar de nadruk die Elja legt op de doelgroep. Bepaal wat je doelgroep is. Dus bijvoorbeeld als ik mijn blog wil promoten. Dat heb ik onder andere gedaan met mijn 500ste blog en met de laatste aflevering uit de serie minibiebs. Dankzij een eerdere tip van Elja kan ik statistieken bekijken op Instagram en zie je ook hoeveel profielbezoeken er volgen op die hoopvolle kreet link in bio. Dat zijn er niet veel en het wisselt heel erg. Want bij sommige denk ik, waarom is er geen profielbezoek en bij andere juist wel. Maar dan zie je dus ook dat bij mijn blog hetzelfde aan de hand is. Heel brede belangstelling, waarbij sommige blogs, zoals die bespreking van Lampje heel veel worden gelezen, en andere juist niet.

Promotie

Daar heb ik het wel eens eerder over gehad, en het komt erop neer dat ik daar tijd voor moet nemen en dat niet doe. Door mijn werkbezigheden die totaal niets met social media te maken hebben en mijn privé bezigheden vergeet ik het vaak gewoon. Instagram is gekoppeld aan Twitter en foto’s komen dus op beide kanalen terecht. Mijn blogs zet ik ook op Facebook. Wat ik zou kunnen uitzoeken is of het helpt als ik bijvoorbeeld alleen mijn boekenblogs ook op Instagram plaats. De feestblogs mogen dan uitzondering zijn. Nummer 300 op mijn andere blog komt er namelijk ook aan. Kijk! Er is een plan!

Het gras is groen

Dineke geeuwde.
‘Nee Dineke, je hebt niet de aandacht erbij. Zorg ervoor dat je aandacht op je innerlijk gericht is. Nu denk je aan andere dingen, daarom geeuw je.’ De stem van de mindfulness instructrice was wat nasaal, en Dineke kon er niet tegen. Ze kon ook niet tegen deze mindful sessies, maar helaas waren ze verplicht. Haar baas had bedacht dat in deze coronatijd ze wel wat extra aandacht voor het innerlijk verdienden. Het enige wat ze op het ogenblik deed was nadenken of mindful nou met één of twee l-len was. Dat moest ze later maar opzoeken. Nu dacht ze aan het gras dat kriebelde, want ze was natuurlijk vergeten haar yogamat of een badhanddoek mee te nemen zoals de instructrice had gevraagd. Ze keek voorzichtig door een kiertje van haar ogen naar de anderen. Die zaten allemaal keurig op anderhalve meter afstand in meditatiehouding. Haar rug deed pijn, als ze ergens niet tegen kon, was het wel een tijd rechtop zitten. Ze zakte in. Er stond een schaduw naast haar. De instructrice.
‘Dineke, het moet geen martelpartij worden hoor. Als je last van je rug hebt, ga dan liggen. Het gaat echt om je mindfulness. Dus als je het niet erg vindt om in het gras te liggen, doe dat vooral.’

gras

In het gras

Met een zucht zakte Dineke onderuit. Dat was beter. Ze rekte zich even helemaal uit. ‘Handen naast je lichaam, Dineke’, hoorde ze de instructrice zeggen. Zij liep door naar een collega. Dineke deed haar ogen dicht. Ze voelde het gras kriebelen. Het rook fijn, vers gemaaid gras. Het zag even groen voor haar ogen. Ze was moe, het was de afgelopen weken best wel druk geweest en ze had veel werk verzet. Daar kwam bij dat ze heel erg moest wennen aan het thuis werken, en aan het gezelschap. Joris zat voor de quarantaine al vaak bij haar en ze hadden meteen besloten samen te gaan wonen, anders zouden ze elkaar nooit zien. Ze hoorde de instructrice aanwijzingen geven, ergens luisterde ze nog wel. Ze geeuwde weer. Boven haar hoofd vloog een hommel, ze bewoog vaag. Verder wist ze het niet meer. Ze werd pas wakker toen iemand naast haar ging liggen.
‘Wij vormen een huishouden’, hoorde ze Joris zeggen. Ze zag iets blauws naast zich.
‘Het gras is blauw. En hoog!’ Ze klonk verbaasd. Ze was ook verbaasd. Gras? Blauw?
‘Nee, gekkie, het gras is groen, jij bent een beetje blauw, was je zo moe, dat je bij zo’n interessante les mindfulness in slaap bent gevallen?’ Hij glimlachte naar haar.
Ze had haar ogen nu helemaal open en zag het nu, dat blauwe was zijn shirt en er zaten strepen op, daarom dacht ze dat het gras was. Ze ging overeind zitten.
‘Gaat het Dineke?’ De instructrice stond voor haar.
‘Ja hoor, sorry, ik ben echt in slaap gevallen’, ze lachte en beet op haar lip.
‘Geeft niet hoor, dat is ook ontspannen. Ik hoop dat je er wat aan hebt.’ De instructrice liep weg. Joris zat grinnikend naast haar.
‘Was jij nieuwsgierig? vroeg ze.
‘Ja, inderdaad. Op mijn werk schijnen ze te denken dat we er gewoon doorheen rollen, dus ik wilde eigenlijk wel weten wat je deed. Het zag er… interessant uit.’ Hij lachte nu ronduit.
Ze probeerde op te staan, maar was een beetje duizelig. Joris sprong op en trok haar overeind aan haar handen. Ze duizelde nu helemaal en hij sloeg zijn arm om haar heen en trok haar naar een bankje.
‘Zo, zitten, ik heb water bij me en die kleine eierkoeken die je zo lekker vindt. Picknick!’
Toen ze eenmaal wat had gedronken ging het weer beter.
‘Het is raar, weet je’, zei ze tegen Joris, ‘ik lag daar en alles was groen. Ik deed mijn ogen dicht, groen. En toen dacht ik dat ik mijn ogen open deed en… groen. Nog steeds. Het was alsmaar groen. Tijdens die hele mindfulness. Het gras kriebelde, ik wilde dat woord opzoeken om te kijken hoeveel l-len erin zitten, het was allemaal gewoon groen en het gras groeide ook alsmaar door en werd steeds hoger.’
Joris keek haar peinzend aan en nam een grote hap van zijn eierkoek.
‘En toen zag ik jou en dacht ik echt dat het gras blauw was geworden.’
Hij nam nog een hap. ‘Mindfulness is niets voor jou, hé?’
Ze keek hem een beetje suf aan. ‘Nee, ik geloof het niet, yoga vind ik lekker, maar dit? En dan ook mediteren. Ik kreeg last van mijn rug, daar kon ik alleen maar aan denken. En dat gras dat alsmaar groeide, ik kreeg echt de indruk dat ik helemaal in het gras verdwenen was.’
‘Open’, zei hij. Ze opende gehoorzaam haar mond en hij duwde de eierkoek erin.
‘Zo, niet groen, en vanavond krijg je geen groene groente, want je hebt teveel groen gehad vandaag.’
Ze giechelde en hij kuste haar op haar voorhoofd en maakte van de gelegenheid gebruik een hap uit haar eierkoek te nemen. Ze duwde hem weg, ‘Nee, blijf er af, die is van mij, neem er zelf maar één!’
Hij hield het lege zakje omhoog. Ze keken er allebei naar en begonnen te lachen.
‘Op het boodschappenlijstje!’
Hij grijnsde, ‘deze? Of wil je groene?’
Ze stond op en liep naar haar fiets, die van Joris stond er naast. Ze keek om.
‘Groene. Gekkie. Gras is groen, eierkoeken niet.’

Wil je nog meer verhalen lezen? Al mijn verhalen hebben de tag Eigen verhalen gekregen.

Nogmaals thuiswerken

Ik ben vandaag naar kantoor geweest. Hetgeen een vreemde manier is om een stukje over thuiswerken te beginnen, maar hier is het dan toch maar. En het was heerlijk.

Materiaal

Het kwam eigenlijk doordat ik in het kantoor in Nootdorp een prachtige bibliotheek in papier heb staan. En ik kan het redden collega’s digitaal van literatuur te voorzien, maar af en toe kom ik toch uit op die papieren boeken, tijdschriften en conference proceedings die daar staan. Nee mensen, niet alles staat op internet. Je kan ook zeggen dat ik niet altijd bereid ben geld uit te geven voor iets dat ik in papier heb staan. Vorige week had ik al twee mails staan die nog afgehandeld moesten worden en ik besloot een dagje kantoor te doen. Mijn eigen derde verdieping is afgesloten, in zoverre dat de collega’s wordt gevraagd naar verdiepingen te gaan die wat meer bevolkt zijn. Ik vond dus een plekje op de tweede verdieping en ben vervolgens zes keer heen en weer geweest naar de derde.

to do list

Doorwerken

Ken je dat? Je zit lekker te werken en er staat geen tweede computer met Facebook, Twitter en andere afleidende dingen. Nou, ik wist het weer vandaag. Alle mails weggewerkt – wie heeft dat nummer van dat tijdschrift uit 1964 gejat! Volop genoten van die twee schermen voor mijn neus. De papieren post uitgezocht, jawel mensen, dat heb ik nog. Mail gearchiveerd – enig idee hoeveel makkelijker dat gaat als je een groot scherm hebt? Gekletst met collega’s – oh, wat heb ik dat gemist! Het was best wel jammer toen ik rond 4 uur erachter kwam dat mijn laptop niet zoveel energie meer had en ik moest afsluiten, want die voeding lag dus nog thuis. Ik ben dus eigenlijk wel van plan dit meer te doen.

Thuiswerk thuis

Terwijl je aan het werk bent op kantoor kan je best nadenken over wat je voor jezelf wilt doen. En ik kwam tot de conclusie dat ik wil nadenken over een voorraad blogs. Meer concepten dus.Voor de #WOT heb ik een voorraadje woorden, maar ik wil de blogs ook schrijven en inplannen. Heel efficiënt. En ik wil nog meer voorraad. Dat thuiswerken duurt nu al zeventig dagen. Kort gezegd, ik wil dus eigenlijk gewoon vrij nemen, volgende week is heel mooi daarvoor omdat de tweede Pinksterdag erin valt. Er zijn al drie korte vakanties van me weggevallen. Tijd voor… iets. Daar ga ik nog even over nadenken en mijn manager over mailen.

Tel uw zegeningen

We hadden het erover, vriendin en ik, op zondag, dat we hier kunnen zeggen dat we het slecht hebben, maar in vergelijking met andere landen – zie bananenrepubliek Amerika – hebben we het goed. Dus Tel uw zegeningen, tel ze één voor één. een lijfspreuk van mijn moeder, eentje die op haar rouwkaart kwam. Want lieve mensen, deze coronacrisis is moeilijk voor ons allemaal, maar het kan altijd slechter. Stay safe, stay healthy. En gebruik je hersens

Songfestival in coronatijd: #ShineALight

1

Gooi een Songfestival in de cd-speler. 100%NL moet maar even wijken. Een goede keuze is bijvoorbeeld Eurovision, 4 cd’s en 1 dvd die ik inderdaad wel eens heb bekeken, heerlijke nostalgie in beeld. Ga vervolgens aan de slag met die burrito’s die voor vanavond op het menu staan, zodat die vanavond alleen nog maar in de oven hoeven. En wat een heerlijke liedjes komen langs. A Ba Ni Bi, dat Israëlische liedje waar niemand een woord van verstond en dat in 1978 won. En Hallelujah, dat in 1979 won.

2

Ik hoor bij #teamjeangu! Een fantastische zanger die we vanavond in het speciale programma Europe Shine a Light gaan horen. Ik was al diep onder de indruk van deze jongen toen hij in 2018 in de Passion zong. Hij was Judas Iskariot. Ik vind het nummer Grow prachtig, maar smaken verschillen want de bookmakers vinden het niet zo geweldig.

3

Voorbereiding! Op donderdagavond is een Eurovisie editie van de Beste Zangers uitgezonden en dat heb ik nog niet gezien. Ook de docu van Cornald Maas, Op weg naar de winst, moet ik nog bekijken. Wat Beste Zangers betreft, douze points voor de glitteroutfits van de dames en de mooie pakken van de heren. Twee dames still going strong: Maribelle (nummer 13 in 1984) en Lenny Kuhr (gewonnen in 1969). Wat zien die er geweldig uit.

4

Nerd alert, want ik ga alle deelnemers van de Beste Zangers noemen. Kim-Lian van der Meij zingt Ik wil alles met je delen (Maywood, 1990, 15e plaats) Zij heeft het jeugd songfestival gepresenteerd. René Froger zingt Nooit meer zonder jou (Nederlandse versie van On top of the world, Edsilia Rombley 2007, 21e plaats). Hij heeft natuurlijk zelf met de Toppers meegedaan in 2009 en heeft toen een 17e plaats bereikt. Lenny Kuhr zingt Birds (Anouk, 2013, 9e plaats). Lenny, één van de weinige Nederlanders die een eerste plaats heeft bereikt in 1969, samen met Spanje, het Verenigd Koninkrijk en Frankrijk. Ja, dat kon toen nog. Maribelle zingt The party’s over (Sandra Reemer, 9e in 1976) en zij heeft natuurlijk meegedaan in 1984 en bereikte toen een dertiende plaats met het ontzettend lieve Ik hou van jou. Emma Heesters zingt Net als toen (Corry Brokken, 1957, de puntentelling werd niet bekend gemaakt). Corry zong dit liefje 40 jaar voor de geboorte van Emma. Franklin Brown zingt One good reason (Marlayne, 8e plaats in 1999) Hij zingt nu met haar samen in de Eurostars: allemaal songfestivalliedjes. Zijn deelname was in 1996, samen met Maxine, met het liedje De eerste keer. Ze bereikten de zevende plaats. Thomas Berge is de laatste zanger met Arcade (Duncan Laurence, gewonnen in 2019). Ik moet zeggen, prachtig gezongen. Hij liet duidelijk blijken dat hij graag een keer mee wil doen met het Songfestival. En natuurlijk de presentator Edsilia Rombley die in 1998 en 2007 heeft meegedaan.

5

Hee, de docu De weg naar de winst. Wat valt op. Het verschil tussen Teach In die in 1975 won en Duncan Laurance die in 2019 won. Getty Kaspers die zelf haar make up deed, Duncan Laurance wiens optreden tot in de puntjes werd voorbereid met bijvoorbeeld een computeranimatie. Ruth Jacot komt aan het woord met wijze woorden: volg je hart. Luister niet naar andere meningen. Haar liedje Vrede, dat ze in 1993 zong, vind ik nog altijd één van de betere inzendingen van Nederland. Edsilia Rombley die in twee fases heeft meegedaan, één keer in 1998 met Hemel en Aarde, ze werd vierde. En de tweede keer in 2007, met On Top of the World, de fase met halve finales, die ze niet eens door kwam. Die halve finales begonnen trouwens in 2004. De omslag met goede artiesten die het wilden wagen. Anouk als eerste in 2013, een gebeurtenis waar Ilse DeLange inspiratie van kreeg, zij deed mee met de Common Linnets in 2014. En die weg naar de top werd bekroond met Duncan Laurance die Arcade naar de eerste plaats zong in 2019; Music first. always.

6

De alternatieve songfestival uitzending: Europe Shine a Light waar ik later updates van ga geven. Want lieve kijkbuiskindertjes, ik ga er even goed voor zitten. Vanavond misschien en anders morgen een update over deze avond. De neuroot in mij zegt ook dat er elke dag een blog moet komen en deze onafgemaakte is het even voor nu.

5. Update

Natuurlijk een dag later. Ik had gisteravond niet echt zin om nog te schrijven. En nu maak ik het niet lang. Het was zonder meer leuk en een aardig alternatief voor het echte songfestival. Het enige dat ik een beetje als kiespijn miste was de ellenlange puntentelling. Drie presentatoren, Chantal Janzen, Jan Smit en Edsilia Rombley die het prima deden. Ze lieten in een gezamenlijk optreden met Johnny Logan zien dat het een voordeel is dat zangers de presentatie doen. What’s another year kwam prima over. De gesprekken met alle ruim veertig deelnemers waren kort maar krachtig. Paar dingen die opvielen: Gali Atari die in 1979 won met Hallelujah zong het nu met de jeugd. Het blijft een ontroerend lied. NikkiTutorials die de online presentatie deed, was echt niet slecht. En Cornald Maas had weer snedig commentaar: “het regent goed bedoelde tegeltjes”. Shine a Light dat eerst door het Rotterdams Philharmonisch wordt gespeeld, het wordt al bijna gewoon, al die kleine hoofdjes op je scherm. Vervolgens wordt het door alle songfestivaldeelnemers gezongen. Joe, dat doet mijn songfestivalhart toch wel goed hoor. Heerlijk om te zien, van Katrina, die van the Waves, die op het eind verschijnt, had ik toch een ander beeld in mijn hoofd.

6

Geen Twitter dit jaar, ik heb me vorige jaren uitstekend geamuseerd met mijn telefoon op mijn schoot, maar ik wilde dit jaar de show zien en geen commentaar hebben op jurken en dergelijke. Volgend jaar hoop ik dat de wereld zo ver is dat er weer een feestelijke show kan komen met halve finales en een finale en een hoop commentaar op Twitter, want op die manier beleef je het toch samen. Het blijft toch een feestje.

Herinrichting

Ik was het ineens zat vandaag en heb aan herinrichting van mijn werkplek gedaan. Tot nu toe had ik de eettafel tegen mijn boekenkast aangeschoven, nu heb ik het omgedraaid. Een mens mag af en toe zijn thuiskantoor herinrichten vind ik. De boekenkast staat nu vrij en ik kan overal weer kijken. Ik heb meteen de rotzooi op de tafel eens een plek elders gegeven en ik heb weer ruimte.

Ruimte in mijn hoofd

Nou begon ik vanochtend wat later aan mijn werk, want de feestvreugde van mijn verjaardag gisteren had er voor gezorgd dat ik ietwat te laat naar bed was gegaan en ietwat te laat eruit was gekomen. Dan scheelt het wel dat je geen reistijd hebt. Maar ik merkte vandaag dat ik er wat rustiger in stond dan de afgelopen weken. Ik had behoorlijk wat mail die ik achter elkaar heb beantwoord. Uit het antwoord van de Amerikaanse verkoper van gisteren bleek dat hij het wel op prijs had gesteld dat ik even met hem had zitten kletsen. Dat is dan ook weer fijn. De rest van de mail kon ik zo afhandelen en in de middag heb ik lekker zitten werken. Gewoon doorwerken, dingen uitzoeken, vinkjes op de to do lijst. Helemaal fijn.

2020-05-13 18.26.47

Mijn ‘nieuwe’ werkplek

De tafel staat nu tegen een muur, in plaats van tegen de boekenkast. Er is aardig wat rotzooi weg, dat is allemaal strategisch verborgen achter die plant. De plant, een geranium antique heb ik vandaag van een vriendin gekregen, want ze schaamde zich vreselijk dat ze mijn verjaardag was vergeten. Wat nu nog op tafel ligt, hoort bij mijn werkspullen.

We blijven thuiswerken

Het zat erin: het thuiswerken is uitgebreid tot 20 mei. Aangezien dat de dag voor Hemelvaart is en ik de vrijdag nooit werk, komt het erop neer dat het 25 mei wordt voor we theoretisch weer op kantoor aan het werk kunnen.

En hoe gaat dat dan?

Ik heb al zoveel dingen gelezen. Doorzichtige perspex platen tussen de bureaus, een app waarin je een soort rooster kan maken voor de bureaus en nog veel meer dingen. Zeker weten dat het een opgave wordt. Weer terug naar kantoor betekent niet dat je op de oude manier kan werken. Zeker niet bij ons op de derde verdieping aangezien die verdieping een stampvolle kantoortuin is. Eilanden van vier bureaus zijn normaal. Alleen aan mijn kant van de verdieping tussen de bieb en kantoor van de line manager zijn al vier van die eilanden. In het aquarium staan vier rijen van drie bureaus aan elke kant. Ja, het is druk, ja, het heeft iets van een pakhuis, nee, het is niet prettig.

Thuiswerken?

Het gaat er denk ik wel op neerkomen dat we toch nog één of twee dagen thuiswerken. Ik vind dat niet erg, geloof ik. Thuiswerken lukt nu redelijk, ik moet er alleen voor zorgen dat ik iets te doen heb. In het begin van het thuiswerken heb ik het idee gehad mijn rommelkamer zo ver op te ruimen dat ik daar kan werken. Het enige obstakel zou misschien de WiFi kunnen zijn, maar dat valt op te lossen. Maar die boekenkast in die kamer moet ook opgeruimd worden en dat wordt wat lastig zolang alle restricties er zijn. Er moet namelijk wel wat weggegooid worden.

Wat verder?

Vanaf 16 maart thuiswerken. Hier in dit heerlijke Nederland. Ik zit naar het nieuws te kijken en zie een vrouw in Brazilië die moeite heeft voor haar kinderen eten te kopen. En vervolgens hier in Nederland ondernemers die verdienen aan de crisis, want ze verkopen dingen als perspex platen die nodig zijn. Het leven verandert, laat het ook ten goede zijn. Dat we niet weer met zijn allen verder gegaan waar we gestopt zijn.

Het wordt voor mij een uitdaging, deze maand, want ik heb besloten elke dag te bloggen. Voor afleiding, concentratie-oefening en gewoon voor de lol. Niet alleen op dit blog, maar ook op mijn andere blog, dat ik normaal voor sport en voeding reserveer. Dit is aflevering 28, hier kan je aflevering 27 vinden.