Af en toe

Heb ik eigenlijk gewoon geen zin in bloggen. Maar ja, dan denk ik ook, zet door meid. Mijn streven in april was elke dag te bloggen, puur vanwege de coronacrisis. De zinnen verzetten. Puur voor de concentratie. Mijn hoofd bij elkaar houden in een periode dat het voor iedereen moeilijk was, zie corona. Dus komt er ook vandaag weer een bericht. Het kan even duren, want ik heb vandaag al gesport en boodschappen gedaan. Nu wil ik dus eigenlijk gewoon even wat drinken en wat lezen. Het is voor dit moment wel goed zo.

En in de avond kan ik weer even wat meer bloggen. En bedenken wat ik deze week ga doen. Qua sport kan ik dat wel bedenken. Ik zou eigenlijk twee keer die milon cirkel willen doen en vervolgens ook willen zwemmen en yoga willen doen. Maar ook op werkgebied moet er wat gebeuren, zoals de pagina’s die ik op de intranet site heb, die moeten hoognodig herzien worden.

Qua bloggen?

Ik heb vanmiddag vaag zitten bedenken dat ik voor begin november misschien een voorraad zou willen hebben. Ik ga met een vriendin een weekje naar een Landal park, mijn laptop meenemen past niet. En wat past dan als voorraad: boekbesprekingen en verdere tijdloze stukken als de #WOT. Ik zie het wel, ik ga op vakantie met vriendin en niet met laptop. Dus als dan de cyclus wordt doorbroken, so be it. Daarna ga ik vrolijk door.

Competitie element

Er zit dat competitie element in voor mij. Elke dag iets produceren, elke dag iets schrijven, meters maken. Aan de andere kant denk ik ook, dat moet niet tot elke prijs gebeuren. Er zijn grenzen. Eén van die grenzen is de eerste oktober. Op die datum blog ik zes maanden elke dag. Mijn competitiegevoel is dan groot genoeg om het gewoon vol te houden. Daarna? Ik ga het zien. Kijk uit naar mijn bericht op 2 oktober.

Het is weer zover

Zaterdagavond. Ik heb de dag besteed aan voor de tweede keer boodschappen doen, want ik was dus duidelijk dingen vergeten. Vervolgens ben ik me gaan inschrijven bij Mulder Sport, heel voortvarend meteen voor een jaar. Daarna ben ik nog even het winkelcentrum bij de Leyweg ingelopen. Conclusie: vrijwel onmogelijk anderhalve meter afstand te houden, want het was gewoon druk en er waren weinig mensen die er erg in hielden. Daarna was het krantentijd en heb ik de Volkskrant, het Financieele Dagblad en Den Haag Centraal gelezen. Het is een stukje ontspanning. Helaas deed ik geen spetter inspiratie op. En dus zit ik nu weer als altijd met de goede voornemens er voor te gaan zitten, een lijst van mogelijke onderwerpen te maken en een voorraad te schrijven. Oh ja, mijn #twentydaystory staat nog steeds op twee afleveringen, arme Maaike.

Elke dag inspiratie

Meerdere malen heb ik over gebrek aan inspiratie geblogd. En meerdere malen kwam ik erachter, ga zitten typen en je komt ergens op uit, zelfs op diepgaande inzichten. De routine, de gewoonte is er. Ik heb er ruim vijf maanden over gedaan, maar er is een gewoonte ontstaan. Nu de volgende gewoonte: actief nadenken over onderwerpen, meer in concepten gaan denken, meer in de ontwikkelfase gaan zitten. Het is net een baan. Mijn twijfels over elke dag bloggen zijn een stuk kleiner geworden, maar ik wil wel wat meer met ideeën gaan doen. Voor theater in romans heb ik wel plannen, namelijk meer besprekingen gaan schrijven, maar dan moet ik die boeken ook wel lezen. De laatste weken heb ik eindeloos veel jeugdboeken gelezen, namelijk over de Euro 5 en vervolgens Helen Dore Boylston met haar verpleegsterromans. Het wat serieuzere werk wil ik weer oppakken.

Moeten of willen?

Een tijd geleden heb ik het er een keer over gehad, ik moet niet zoveel moeten. Dus ik heb in dit blog elke keer als ik ‘moet’ tikte, het veranderd naar iets anders. Ik moet niks, ik mag van alles en het hoeft allemaal niet persé. Moeten mag de deur uit.

146 dagen bloggen

Ik keek het vanavond even na, want ik had een getal in mijn hoofd dat rond de 180 lag. Maar het viel nog mee, of tegen, hoe je het maar wilt noemen. Het zijn dus 146 dagen dat ik aan het bloggen ben. Elke dag geblogd en ik had nooit gedacht dat ik het zo lang zou volhouden.

Het helpt wel, thuiswerken

Vaanf half maart werk ik thuis en het scheelt uren per week die ik in mijn blog steek. Mijn reistijd is 0,0 en ik schuif van de ene naar de andere laptop en kan zo gaan schrijven. En het werkt ook tegen me. Schrijfopdracht: beschrijf je belevenissen van elke dag, want natuurlijk beleef je iets spannends elke dag… Dat bedoel ik dus. Hoezo spannende dingen? Soms zijn het dus niet de meest inspirerende blogs. Andere blogs blijf ik leuk vinden. Joehoe! Brief aan de koning! En afgelopen week had ik doorlopend weinig inspiratie en dan kom ik dus aan blogs die ik misschien in normale tijden niet had gepubliceerd.

Wat als er nou geen corona was geweest?

Dan had ik dus elke dag op de fiets gezeten, was ik ook nog gewoon in de sportschool geweest, had ik een sociaal leven gehad en was het dus niet gelukt. Die #WOT die ik nu elke week schrijf? Had ik echt niet overgenomen! In normale tijden had ik moeite die elke week in te vullen. En had ik dus mooi nu niet met mijn laptop op schoot gezeten. Mijn rug vertelt me trouwens dat het ergonomisch eigenlijk niet verantwoord is.

Ga zo door

Gisteren heb ik blog nummer 328 gepubliceerd op mijn andere blog. Dit wordt nummer 532 op dit blog. Ik heb ergens in januari in mijn agenda een aantekening staan dat dan blog nummer 1000 wordt gepubliceerd. Ja, en dat na zeventien jaar bloggen. Waar ik misschien een beetje meer mijn best voor moet doen, zijn de illustraties bij mijn stukken. Ik ben daar lui in, meestal zoek ik iets op Pixabay. Het zou natuurlijk beter zijn als ik zelf voor foto’s zorgde, maar mijn artisticiteit en grote liefde ligt meer in lettertjes dan in beeld. Foto’s vind ik leuk, maar blijkbaar niet leuk genoeg. En wat het ook brengt, en dat lees ik ook bij Elja en Raymond, die beiden een periode elke dag hebben geblogd: meer interactie. Het is leuk en je krijgt discussies. Ik slaag erin woorden voor de #WOT te verzinnen waar mensen wat mee kunnen. En mensen, het blijft leuk, dat bloggen. Het is gewoon de beste hobby die je maar kan hebben in coronatijd.

Blogplannen, niet planning

Ik heb het vandaag maar eens over blogplannen en niet blogplanning. Blogplanning is niet mijn ding, daar kan ik kort over zijn. Of lang natuurlijk, want ik heb er al een paar keer over geschreven. Vandaag zat ik met een aantal ideeën in mijn hoofd, maar die gingen niet door. Want ik wilde over boeken bloggen en die heb ik niet uit.

Boeken

Ik ben bezig met Rutger Bregman, De meeste mensen deugen, een prachtig boek dat ook dik is, het telt ruim 500 pagina’s en ik ben op pagina 127. Het komt dus nog, dat verslag. Ik ga er geen recensie van maken, want die zijn er al genoeg. Impressies maak ik ervan, dat scheelt in aantekeningen maken, waar ik vervolgens de helft niet van gebruik. Dan de Euro 5 boeken. Ik heb al eerder iets geschreven over de boeken, maar nu ben ik bezig met de tweede serie, de Nieuwe Euro 5. Zes boeken die hoop ik een afgerond verhaal vormen, want ik moet de laatste nog lezen.

De meeste mensen deugen

Toneel

Haghespel bestaat niet meer en dat betekent qua schrijven een hoop rust, maar het bloed kruipt waar het niet gaan kan. Zeker in coronatijden kan het reuze interessant zijn om te zien hoe groepen het oplossen. Een amateurgroep in Den Haag wil hun voorstelling gaan livestreamen en dat kan een interessante ontwikkeling zijn. Maar zij spelen het eerste weekend van september, dus ook dat duurt wel even. Ik wil verder ook wel in de gaten houden wat de groepen gaan doen.

De #WOT

#WOT betekent Write on Thursday. Verzin een woord en schrijf erover. Jaren heb ik er aan meegedaan. In april heb ik in een opwelling deze wekelijkse uitdaging op me genomen en tot nu toe lukt het elke week weer om een woord te verzinnen. Deze week is mijn record. De #WOT van morgen was klaar op zondag. Die voorraad is nog altijd een droom van me, maar dat zal wel een droom blijven.

Minibiebs

Aan de ene kant vind ik het ontzettend leuk zo’n minibieb te laten zien, aan de andere kant ben ik bang dat ik mensen ga vervelen als er elke week zo’n bieb op mijn blog verschijnt. Want hee, hoeveel verschillen ze nou? Af en toe behoorlijk in het uiterlijk, maar de collectievorming in al die biebjes is volstrekt willekeurig. Wat vinden jullie?

Blogplannen

En dat waren een paar van mijn blogplannen. Daar kan wat af gaan, maar er kan ook nog wel wat bijkomen. Maar dat zie ik wel. Met het dagelijks bloggen ga ik voorlopig door, het lukt me nog steeds en ik blijf het leuk vinden.

Wat cijfers en plezier met elkaar te maken hebben

Elke dag bloggen betekent ook eigenlijk elke dag even kijken in het dashboard van WordPress of het ook gelezen wordt. Dat is soms veel, en soms weinig. ik ben er ook nooit fanatiek mee bezig geweest. Google Analytics? Geen kaas van gegeten, ben er nooit in geslaagd om dat ingesteld te krijgen. Op een gegeven moment vond ik dat de Jetpack cijfers maar voldoende moesten zijn.

Zijn ze belangrijk, die cijfers?

Aan de ene kant wel, maar dan hangt het er ook van af. Waarom blog ik? Die cijfers? Of puur voor het plezier? Ga ik gewoon voor de lol van het schrijven? En dus ook voor de stress van het elke dag bloggen. Elke dag zo’n stukje produceren. Ik blijf het leuk vinden, elke dag bloggen, maar ook vol stress. Djeezzzzz, vanaf april heb ik nog niet geleerd iets in reserve te hebben. Het is deze week voor het eerst gelukt. Een #WOT! Al op zondag! Waarvan ik hoop dat de schrijvers het ook een leuk woord vinden.

Die andere kant

Ik ben nooit zo’n blogger geweest die mega bezig was met cijfers, anders was het me wel eens een keer gelukt Google Analytics in te stellen. Vind ik het leuk dat mensen mijn berichten lezen? Natuurlijk! Vind ik het leuk als veel mensen het lezen? Natuurlijk? Gaan duizenden mensen mijn berichten lezen? Ik geloof niet dat het uitmaakt. Ik geloof meer dat zolang ik er plezier in heb, het leuk blijft. En ik heb er nog steeds plezier in.
Volgt er dan een conclusie op die titel? Ja, eigenlijk wel: cijfers en plezier hebben dus eigenlijk niets met elkaar te maken. Me, cijfernerd, ik vind cijfers leuk, maar leuker is het plezier dat ik aan bloggen beleef. Elke dag, vanaf 1 april.

Het is augustus dus ik blog

De tijd is nog nooit zo snel gegaan, maar de tijd schijnt ook sneller te gaan, naarmate je ouder wordt. In ieder geval is het 1 augustus en zou ik iets moeten schrijven over vier maanden elke dag bloggen, net zoals ik bij drie maanden heb gedaan, en bij twee maanden, en bij één maand. Allemaal jubilea. Nou is dat natuurlijk erg leuk, maar wat kan ik er nog aan toevoegen? Ja, ik blog elke dag, en ja, het kost af en toe nog steeds moeite, dus?

Ik ga iets nieuws doen

Sinds kort heb ik een laptop. Mijn oude desktopcomputer werd langzaam, heeft een paar keer een enorme storing gehad en mijn computergoeroe had me verteld dat ik misschien toch maar naar een nieuwe moest omkijken. Het ding draaide nog op Windows 7 dat niet meer ondersteund wordt. Haar echtgenoot, de hardware specialist – ze zitten allebei in de ICT – heeft een laptop met docking station voor me uitgezocht en die staat nu op mijn schoot. Want zei goeroe, een laptop kan je meenemen en dan kan je ergens anders werken. Op het balkon dus. Jawel, het eerste bericht dat hier op het balkon wordt geschreven! Mijn wifi redt dat net. Ik vrees wel dat zodra de zon hier op het balkon komt, over een half uurtje, de pret is afgelopen. Wat trouwens niet sneller gaat is de inspiratie. Ik ontdek wel nieuwe dingen, zoals de emoji die ik tot mijn verrassing wel kan maken – rechtermuisknop 😊😊. Ik blog dus ondertussen al ruim vier jaar in wordpress.

Gaat het nog ergens over?

Ja hoor. Elke dag leert men nieuwe dingen, zie het bovenstaande. Ook heeft het wel wat mijn warme huis te verwisselen voor het relatief koele balkon. Fris windje, muziek waar ik zelf nooit naar zou luisteren, de buurman (80) die nooit kan stilzittten en lekker aan het rommelen is in de achtertuin. De reuzenstofzuiger van eerder op de middag is gelukkig klaar. De buurman die zonodig luid en duidelijk moest schuren is gelukkig klaar. Het uitzicht bij de schuinbenedenbuurvrouw is nu een konijnenhok met twee enorme konijnen op haar grasveldje. Die zullen het wat stiller kort houden dan die elektrische schaar die ze normaal gebruikt. Allemaal van die zaken die je elke willekeurige zaterdagmiddag tegen kunt komen in een stadsbuurt. Het enige waar ik echt nog aan moet wennen bij deze laptop is dat ik voortdurend mijn cursor kwijt ben. Op naar de volgende maand bloggen!

Bloggen en feestjes

Gisteren heb ik blog nummer 312 gepubliceerd op /Ali. Een maand geleden heb ik hier nummer 500 gepubliceerd. In totaal heb ik op beide blogs nu 519 + 312 = 831 berichten gepubliceerd. Met het tempo waarin ik nu ga, elke dag een blog, heb ik op 13 januari 2021 mijn duizendste bericht. Dat is niet zo’n enorm getal na 17 jaar. Ik zit hier en besef, ja, dat had absoluut meer kunnen zijn. Maar ook, in deze fase van mijn leven – ik ben 56 – who bloody cares. Excusez le mot.

Andere feestjes

Zoals nummer 600, en nummer 400, zoek het maar uit. Het maakt niet zoveel uit wat mij betreft. Het is leuk om een feestje te vieren, maar ik ga er niet voor. Ik ga wel voor het bloggen. Na bijna vier maanden – joe! 1 augustus! – dagelijks bloggen, blijf ik het een verrijking vinden van mijn creativiteit. Dat schrijven vond ik altijd leuk. Opstellen tijdens mijn schooltijd, ik vond het zo leuk. Zelfs al werd het als strafwerk opgegeven. Lekker schrijven. Achteraf gezien vind ik het jammer dat ik die opstellen niet meer heb. En nu? Een verhaal maken, lekker bezig zijn. Kijken wat ik op dat moment van de week leuk vind. Eén keer in de week een vast item, namelijk de #WOT (Write on Thursday), iets dat me nogal onverwachts in de schoot werd geworpen. En af en toe erg moe iets schrijven. Jawel, vandaag.

Hoe ga ik door?

Ik ga niet voor de jubilea. Ik ga voor de fijne berichten die extra leuk zijn dankzij de reacties, die zijn namelijk leuk. Dus, optellend kom ik wel bij die 1000 berichten. Het gaat mij om het plezier dat ik er van heb. Dus zolang dat plezier er is, blog ik. Tot het volgende bericht.

Over tags in mijn andere blog

Ik was vanochtend niet echt wakker – te weinig geslapen dankzij een blaffende hond – en zuchtend heb ik mijn plan voor de dag omgegooid. Ik ben dus bezig geweest met onderhoud van mijn database. Titels verbeteren. Lekker puzzelen, prima karweitje als je niet zo wakker bent. En het bracht me ook op het idee van een andere klus, namelijk de tags in mijn andere blog. In het menu van elk van mijn blogs staat het zo mooi, namelijk mijn andere blog. Bij dit blog brengt het je naar Ali, mijn afval- en sportblog. Tags bekijken en opruimen. Vier jaar geleden heb ik ook zo’n exercitie gedaan in /Stukjes, en toen heb ik /Ali even overgeslagen. Toen had ik elf tags in /Ali en geen categorieën. Het aantal berichten is aardig opgelopen, toen had ik er 145, nu heb ik er 309. Categorieën ga ik nog steeds niet toevoegen. Ik heb er ooit over nagedacht en dit blog is eerlijk gezegd zo’n rommeltje geworden van allerlei berichten dat het niet te doen is. Dat komt ook door het elke dag bloggen. Het gaat over van alles, eten, muziek, motivatie en de laatste maanden juist erg weinig over sport en afvallen.

Oude en nieuwe tags

Ik ben spaarzaam geweest met tags in het verleden en ook raadselachtig, want wie gaat er iets zoeken op uitdaging? En dat terwijl het dus meestal over die plank gaat. Noem het dan ook zo, en dat doe ik dus. Daarbij kom ik ook nog langs berichten over opruimen en financiën, dus het wordt een trip down memory lane. Die uitdaging doet me wel ergens aan denken. Even die plank doen: 1.23. Dat wordt nog even werken naar die 2 minuten. Dan die nieuwe tags. Juist in het afgelopen jaar heb ik veel meer tags toegekend dan ik ooit deed, dus ik zal bij de oude berichten moeten kijken. Ik ontdek dat als ik in de berichtenlijst op een tag klik, ik in een lijst met berichten met die tag terechtkom, dat maakt het een stuk makkelijker. De kunst is tags aan te klikken, die ik veel heb toegekend en daarin te gaan schiften. Wat een heerlijk karweitje voor de dinsdagavond zegt de tagnerd. Ik zit nog even peinzend naar de tag afvallen te kijken. Een heel blog over afvallen en de tag staat er 1x in. Die gaat er dus uit.

Conclusie

Tags eruit gegooid, tags erin gezet, hopen dat mijn leespubliek er gebruik van gaat maken, of natuurlijk helemaal niet, dat zou ook nog kunnen. Ik heb heel veel tags die ik maar één keer heb gebruikt. Wat niet helpt is dat WordPress tegenwoordig geen tagcloud meer heeft waar je uit kan kiezen, je moet het zelf maar verzinnen. De volgende exercitie wordt dit blog weer, want ik heb vier jaar geleden gekeken, maar misschien mag ik dat nog wel eens doen.

Dilemma: blijf ik elke dag bloggen?

Maandagochtend. Na een niet zo geweldig weekend, want ik was niet zo fit, begin ik weer met werken. Allereerst met inventariseren wat ik deze week echt moet doen. Dat kan ik beperken tot twee dingen. Vervolgens ga ik ook voor privé inventariseren wat ik moet doen. Op nummer één staat bloggen. En ik weet weer geen onderwerp. Ik heb geen voorraad. En ik zit me af te vragen of het nou echt zo slim is om elke dag te bloggen, want man, het is toch wel een verplichting elke dag minstens een uur bezig te zijn met zo’n blog. En ik zit te zeuren.

Blogdip

Een blogdip is me niet vreemd, dat is me in eerdere jaren ook overkomen en zelfs tijdens deze periode van elke dag bloggen. Dat hangt samen met elke dag bloggen. Het komt er af en toe met hangen en wurgen uit. Het valt me op dat dit eigenlijk behoorlijk negatief is, terwijl de hele periode – 110 dagen bloggen – eigenlijk positief was. Het grootste deel van die stukken is er met plezier uitgekomen. De kwaliteit was wisselend, maar al zeg ik het zelf, er zitten heel leuke stukken tussen. Dus wat doe ik nu met mijn behoorlijk tegenstrijdige gevoelens?

elke dag bloggen
Afbeelding van Sophie Janotta via Pixabay

Doen wat goed voelt

Die raad kreeg ik in een Facebookgroep. Het is een heel goede raad, maar ik weet het nog niet. Tot ik het wel weet ga ik door met elke dag bloggen. Dat voelt in ieder geval goed. Een andere raad was een blogvakantie te houden. Een weekje niets en dan weer elke dag. Mijn eigen plan was toch eens serieus te werken aan een voorraad en in te plannen. Zeker voor de donderdagse #WOT is dat goed te doen. Soms heb ik op woensdag al mijn #WOT klaar en hoef ik donderdag niet, dat is ook fijn. Ik ben er dus mooi niet uit. Dat is humor. Ik begin zo negatief en kom er op uit dat er nog even niets verandert. Hier is dus weer een blog.

Drie maanden elke dag bloggen

En ik ben er best trots op. Drie maanden lang elke dag bloggen, elke dag weer minstens een uur besteden aan een stuk schrijven over van alles en nog wat. Meestal op de dag zelf want blogplanning heb ik nog steeds geen kaas van gegeten. Een minimale planning zit erin, één keer per week de #WOT, en voor de rest kijk ik waar ik zin in heb.

Bevalt het nog Ali?

Het bevalt nog steeds, maar ik merk wel dat ik nog hetzelfde heb als na een maand bloggen en na twee maanden bloggen. Het komt af en toe wat moeizaam, dan zit ik andermans blogs te lezen voor inspiratie en vervolgens ga ik heel ergens over schrijven.
Lengte hoeft niet meer zo nodig. Ik heb een paar vrij korte blogs geproduceerd. Dat mag als mijn energieniveau niet zo hoog ligt. En ik hergebruik plaatjes. Mag wat lui zijn, maar het is vaak wel toepasselijk.

blog

Cijfers

Met een cijfernerd ontkom je daar niet aan, lieve lezer. Ik heb 92 berichten in totaal geproduceerd, met 91 dagen is er iets dubbel gegaan. En inderdaad. De eerste keer dat ik zelf de #WOT schreef, op 23 april, schreef ik ook iets over Instagram. April was sowieso een vruchtbare maand, want op 27 april heb ik ook twee blogs geproduceerd. Ook het verhaal waar ik me ongeveer over ga schamen, namelijk mijn #twentydaystory, heeft twee afleveringen. Dat ga ik afmaken, echt. En ik heb blog nummer 500 op Stukjes geschreven, hetgeen natuurlijk ook erg leuk is.

Blogplanning

Lamenielachen. Dat zeg ik al maanden en ik mag blij zijn als ik de #WOT een dag van tevoren klaar heb. Heel optimistisch dingen in concept hebben? Niet zoveel bij mij. Mijn notitieblok gebruik ik wel meer dan voorheen. Het loont de moeite dat ding bij me te hebben. Als ik wat bedenk kan ik het noteren.