Witte Donderdag: #WOT 2019, deel 16

Ik heb een vrije dag genomen deze donderdag. Het mooie weer was een mooie aanleiding, maar Calvinist die ik ben: Ik heb een to do lijst gemaakt. Stel je voor dat ik mijn Paasdagen in ledigheid doorbreng!

Witte Donderdag ~ in de christelijke religie de donderdag direct voor Goede Vrijdag in de Goede Week. Op Witte Donderdag begint het Triduum Sacrum dat verder bestaat uit Goede Vrijdag en Stille Zaterdag die tijdens de paaswake overgaat in het paasfeest.

Klusjes

Eén van de eerste klusjes op mijn lijst: de alternatieve kerstboom opruimen. Ik heb al vanaf december een stel planten versierd met kerstdingetjes in een hoek staan. Dat mag onderhand wel eens weg. Verder staat er een plant te verpieteren in een te kleine pot. Er moet een grotere pot worden aangeschaft en natuurlijk ook potgrond. Bij het tuincentrum neem ik ook een schattig erwtenplantje mee. Dat was het voor de donderdag. Het plan is op vrijdag de plant te verpotten en twee kleine plantjes elk een grote pot te geven. Na sporten, want dat staat ook op mijn lijstje. Afwassen staat niet op mijn lijstje, maar doe ik toch maar, evenals de was. Bij het verpotten blijkt dat ik een schotel voor de pot had moeten kopen bij het tuincentrum, dus ik ga weer terug en bezwijk voor een superleuk vetplantje. Op zaterdag weer klusjes, want op zondag komen de Catanners langs. De tafel moet dus leeg, en nu die leeg is kan ik mooi meteen de was opvouwen. Ik heb nog stapels, die moeten ook opgeruimd. Bloggen staat ook op mijn lijstje en dat doe ik tussendoor.

plantjes

Pasen

Na Witte Donderdag volgt Goede Vrijdag en dan Stille Zaterdag, vervolgens krijg je Paaszondag en Paasmaandag. Het zijn benamingen voor mij. Met die vrije dag erbij heb ik een superlang weekend van vijf dagen en dat is met dit mooie weer een bonus. Ik had al eerder over Pasen geschreven in de #WOT serie, het is zelfs de eerste #WOT waar ik aan mee heb gedaan. Geen kerkdienst dus, het is gewoon een korte vakantie voor mij.

Iedere donderdag publiceert @drspee een woord waar je over mee kunt bloggen, vloggen, ploggen of op een andere manier kunt meedoen. WOT betekent Write on Thursday. Het woord van deze week staat hier.

Theater in romans: Stray Magic

Een luchtig tussendoortje waar het theater een grote rol in speelt, wat wil je nog meer. Jacques Bellamy-Ives is toneelschrijver. Hij is een bastaard in een adellijk geslacht. Zijn halfbroers zijn onderwerp geweest in de voorgaande zes delen uit deze serie. In de serie speelt magie een grote rol. De dames in de voorgaande boeken hebben allemaal een vorm van magie.

Stray Magic

Patricia Rice, Stray Magic. – [s.l.] : Rice Enterprises, 2017. – (Unexpected Magic; 6.5)

De inhoud

Jacques heeft als toneelschrijver een jaar samengewerkt met Thelonious Simmons aan zijn stuk Seraphim and Sirens. Simmons is overleden en heeft zijn theater, de Orpheum nagelaten aan zijn dochter Seraphina. Zij is de manager van het theater. Het boek start met het theater dat afbrandt. De enige kopie van het stuk wordt daarbij vernietigd, het is de negentiende eeuw, we hebben geen computers, USB drives en dergelijke. Het stuk is met de hand geschreven en veranderingen zijn met de hand doorgevoerd. Jacques moet zijn best gaan doen om het te herschrijven met behulp van Seraphina. Dan blijkt ook dat Seraphina een geweldige zangeres is, haar vader wist dat, maar heeft het nooit benadrukt. De moeder van Seraphina was actrice en dat kwam haar status als dame niet ten goede. Typisch voor de negentiende eeuw is dat Seraphina zich hier ook druk over maakt. Mag het totaal niet verrassend heten dat de twee elkaar vinden? Tenslotte is het een romance.

Meer boeken waarin theater een rol speelt? Kijk op mijn boekenpagina.

Ho’oponopono: #WOT 2019, deel 15

Caroline Tensen komt terug bij RTL zag ik deze week. Ze was in vriendelijk gesprek met een presentator van RTL Boulevard. Zij is natuurlijk vooral bekend geworden door het programma “Het spijt me“. Het was een programma waarbij de kijker getuige kon zijn van verzoeningspogingen na langslepende familie- en/of vriendenruzies. De titelsong spookt overigens meteen weer door mijn hoofd, en die oorwurm werd door Anita Meyer gezongen en is zelfs op single uitgebracht. Het is trouwens niet de eerste keer dat ik bij de #WOT aan een liedje wordt herinnerd.

Ho’oponopono

Ik kwam erop toen ik het woord van de week las bij Martha in de #WOT. Dat is namelijk een Hawaïaans woord dat met droge ogen niet valt uit te spreken en een soort van geestelijke reiniging is. Dat doe je onder andere door het zinnetje “het spijt me” uit te spreken. En “vergeef me”. Is het een wonder dat Caroline en Anita boven kwamen drijven? Lastig is het wel. Probeer iets te vinden dat je over zo’n woord kan schrijven en Anita zingt in je hoofd. Ik weet maar één manier hoe ik er vanaf kan komen. Bij deze dus en jullie krijgen alvast een ho’oponopono van me dat ik deze oorwurm naar jullie doorschuif.

Iedere donderdag publiceert @drspee een woord waar je over mee kunt bloggen, vloggen, ploggen of op een andere manier kunt meedoen. WOT betekent Write on Thursday. Het woord van deze week staat hier.

Lezen in maart: #ikleesNL

Maart is gewijd aan het lezen van boeken in het Nederlands, dankzij Sandra van ARDNAS. Ik heb besloten om geen uitgebreide aparte besprekingen te maken. Ik houd het bij korte besprekingen in deze blogpost die ik ga aanvullen deze maand.

De falende god

Het eerste boek dat ik heb gelezen is De falende god van Mike Jansen. Ik had hier best wel verwachtingen van, maar het is uiteindelijk tegengevallen. De korte inhoud: de drie huurlingen, Grim, Grijs en Thoreld zijn op de vlucht voor een eeuwenoud kwaad en in hun kielzog sneuvelen profetieën en escaleren lang sluimerende conflicten. Waarom viel het tegen? Vooral het eerste gedeelte vond ik rommelig. Na ongeveer honderd pagina’s begon het eindelijk te lopen. En toen kwam ik er ook achter waarom ik het niet zo leuk vond. Juist omdat er veel personages waren, kreeg ik geen band met ze. Aan het eind van dit 400 pagina’s tellende boek wist ik door de vel;e gebeurtenissen eigenlijk niet meer waar het over ging. De resterende twee delen ga ik niet lezen.

De falende god

Mike Jansen, De falende god. – Mechelen: Verschijnsel, 2012.
(Eerste kroniek van Cranborn)
ISBN 978-90-78720-29-4

Drakenkoningin

Het tweede Nederlandse fantasyboek dat ik lees, namelijk Drakenkoningin, het debuut van de Vlaamse An Janssens. Al zevenhonderd jaar lang wordt de mensenwereld geregeerd met ijzeren hand door één persoon. De koningin kan met magie gedachten planten – zo kan ze iedereen laten denken of zien wat zij wil. Er is een gebeurtenis waarnaar elke bewoner van haar koninkrijk reikhalzend naar uitziet: de wedstrijd waarmee iedereen – jong of oud, arm of rijk – kans maakt om zich de kroon toe te eigenen. Er zijn geen regels, slechts vijf proeven en één kans om het koninkrijk te winnen. Niemand verwacht dat de koningin, die tenslotte elke keer haar tegenstanders genadeloos wist uit te schakelen, zal worden verslagen. Totdat Thala, haar dochter, zich opgeeft voor de wedstrijd. Het levert een spannend verhaal op, dat goed is opgebouwd en dat ik in één ruk heb uitgelezen. Het is het eerste deel van een trilogie. De rest van de boeken gaan op mijn te lezen lijst.

Drakenkoningin

An Janssens, Drakenkoningin. – Amsterdam: Luitingh Fantasy, 2013. (Draken Trilogie; 1)
ISBN 978-90-245-6254-1

Een dag om nooit te vergeten

Op de kroningsdag in 1980 was ik op een haar na 16, het scheelde 12 dagen. Ik heb hoogstwaarschijnlijk tv zitten kijken en me zitten vergapen aan onze nieuwe koningin. Maar wat uit mijn geheugen was gezakt, was het feit dat er die dag hevige rellen in de hoofdstad waren geweest. Niet bij Annejet van der Zijl, die deze gebeurtenissen tien jaar na die dag als stagiaire bij de Haagse Post moest verslaan. Daar is dit boekje uit voortgekomen. Van der Zijl verslaat de rellen die op 30 april 1980 in de hoofdstad ontstonden. En ze gaat de humor niet uit de weg. Ik heb zitten schateren om sommige passages. Wat vooral opvalt? De chaos. In dit mobielloze tijdperk was de communicatie via radio uiterst moeilijk en letterlijk te volgen door de krakers. Ook de vele gevechten vallen op. Er wordt wat afgeknokt tussen de 6000 agenten uit het hele land en de krakers, relschoppers en toevallige passanten die wel zin hebben in een relletje.
Ik heb het met plezier zitten lezen. Een erg leuk boekje dat een duidelijk beeld geeft van de gebeurtenissen buiten de kroningszaal.

Annejet van der Zijl

Annejet van der Zijl, Een dag om nooit te vergeten: 30 april 1980 – de stad, de krakers en de koningin. – Amsterdam: Querido, 2013.
ISBN 978-90-214-4801-5

De leeuw en zijn hemd

De minibieb in mijn buurt is vaak rijk voorzien. Dit Boekenweekessay van Nelleke Noordervliet heb ik er ook uitgevist. Ze gaat uitgebreid in op onze collectieve houding ten opzichte van het verleden. De behoefte om de gouden tijden van ons land in één adem te noemen met de zwarte bladzijden heeft een geschiedenis. Waar zijn we trots op geweest en waarvoor hebben we ons geschaamd? Noordervliet gaat op reportage door het verleden. En dat maakt het een leuk essay. Nelleke als een soort embedded journalist in gesprek met personen uit de Nederlandse geschiedenis. Niet alleen notabelen als de heren XVII van de VOC, maar ook haar eigen familie. Ik wil even iets citeren uit dit essay: Wat misschien meer verbaast dan de gemoedsrust waarmee zeventiende-eeuwers (en lateren) de status quo van menselijke relaties in hun tijd aanvaarden, is het feit dat verandering mogelijk is. Dat die ergens begint. De oude gewoonten worden uitgedaagd door nieuwe denkers. Het valt Van Dam en Meester Fock niet te verwijten dat ze mannen waren van hun tijd. Het valt hun niet te verwijten dat ze niet voorop liepen als herauten van de Verlichting. Ik constateer alleen het verschil tussen toen en nu. Ons oordeel over goed en fout was het hunne niet. Dat is een kolossale gemeenplaats. Met welke maatstaf moeten we de vorige generaties meten? (p. 22) Wat mij betreft de kern van het essay.

De leeuw en zijn hemd

Nelleke Noordervliet, De leeuw en zijn hemd. – Stichting Collectieve Propaganda van het Nederlandse Boek, 2013.
ISBN 978-90-596-5195-1

Jas van belofte

Mijn laatste bijdrage aan #ikleesnl en dat is het boekenweekgeschenk van Jan Siebelink, Jas van belofte. Arthur Siebrandi wordt in een ambulance afgevoerd naar het ziekenhuis. Hij is er zeker van dat hij bezig is het leven te verlaten.
Bijna vanaf de andere zijde overziet hij wat hij achterlaat, en vraagt zich af of het genoeg is. Ik moet zeggen, ik ben er niet echt van gecharmeerd. Ik zat me tot halverwege het boek af te vragen wat ik nou eigenlijk zat te lezen en het werd me niet duidelijk. De personages hielpen ook niet echt, want ik vond Arthur een beetje vervelend pretentieus mannetje. Ik heb nooit iets van Siebelink gelezen en dat zal denk ik ook niet helpen. Nee, deze hoeft voor mij niet.

Jas van belofte

Jan Siebelink, Jas van belofte. Stichting Collectieve Propaganda van het Nederlandse Boek, 2019.
ISBN 978-90-5965-467-9

Een maand Nederlands lezen

Het heeft wel wat, een maand volgens een thema lezen. Ik lees weinig Nederlands, dat komt ook omdat ik dol ben op fantasy, en daarin ben ik al lang geleden overgestapt naar Engels. Ik heb deze maand vijf Nederlandse boeken gelezen en besproken in dit artikel. Dat beviel me eigenlijk wel. Geen grote blogs, geen enorme verhalen, gewoon even kort melden wat ik ervan vond. Volgend jaar doe ik weer mee.

Galantofiel: #WOT 2019, deel 10

Galantofiel. Stomverbaasd staarde ik naar mijn telefoon. Het woord van deze week was galantofiel. En wat is dat dan in godsnaam? Een liefhebber of verzamelaar van sneeuwklokjes. Natuurlijk. Hee, dat wist ik. Zucht. Ik doe al jaren mee met die #WOT, mijn eerste was over Pasen, maar dit is toch met stip de moeilijkste. Ik borg mijn telefoon maar weer op, er moest nog werk gedaan worden. Bestanden kopiëren, niet direct hoogstaand werk en werk waarbij je rustig kan nadenken over een galantofiel. Maar het kwam niet echt van nadenken. De slapeloze nacht brak me op en om half 5 zat ik geeuwend in de metro. Dat schrijven van die #WOT moet voor de zoveelste keer even wachten.

Vrijdag

Uitgeslapen zat ik vrijdagochtend aan de koffie. Om half 11 stond ik in de sportschool. Pedro, mijn personal trainer heeft volgens mij helemaal niets met sneeuwklokjes. Bovendien sta ik in die sportschool met een ander doel. Deadlifts van 50 kg bijvoorbeeld, een gokje wagen naar een deadlift van 60 kg. Die heb ik dus niet gehaald, maar dan heb ik dus iets om naar te streven. Mezelf optrekken en twee seconden blijven hangen. Ik mag van geluk spreken dat ik los kom van de grond. Vrijdagmiddag: boodschappen en inspiratie opdoen voor de week zonder vlees waar ik vorig jaar ook aan heb meegedaan. Geen galantofiel te bekennen in de winkel, ook geen sneeuwklokjes trouwens. Vrijdagavond zat ik gewoon mindless The Voice Kids te bekijken. Ik heb het gevoel dat de toekomstige winnaar vorige week al is geweest, maar het blijft leuk.

sneeuwklokje

Zaterdag

Bestaat het wel? Martha is gewoon al haar #WOT lezers voor de gek aan het houden, het kan niet anders. Maar nee, een zoektocht op internet levert onder andere een woordpost op Onze Taal op… van 28 februari. Ja, daar krijgt ze haar inspiratie van. En ik vind een blog over sneeuwklokjes. Ja leuk, dat lost nog niet op dat ik erover wil schrijven en totaal geen inspiratie heb. Zucht. In ieder geval wel een mooie foto gevonden van sneeuwklokjes. Een afbeelding is het halve werk. Het verhaal de andere helft.

Iedere donderdag publiceert @drspee een woord waar je over mee kunt bloggen, vloggen, ploggen of op een andere manier kunt meedoen. WOT betekent Write on Thursday. Het woord van deze week staat hier.

Image by congerdesign on Pixabay

Nederlands: #WOT 2019, deel 9

Ik houd van de Nederlandse taal. En ik houd van lezen. Twee dingen die mooi bij elkaar passen, want er is zoveel moois te lezen in de Nederlandse taal. Op de middelbare school (eerst MAVO, vervolgens HAVO) was ik degene die alle boeken op de lijst las. En niet alleen het verplichte aantal, twintig op de HAVO, nee, ik las rustig door voor medeleerlingen. Die lijst was samengesteld door de leraar Nederlands en daar moest je uit kiezen, kan ik me herinneren. Dat is bijna veertig jaar geleden. Dat is tegenwoordig wel anders, las ik op Twitter. De lijst met gelezen romans bij het rapport De praktijk van de leeslijst is lang, indrukwekkend, en mij voor het grootste gedeelte onbekend. Ik heb de lijst voor mezelf opgeslagen voor inspiratie bij het lezen.

#ikleesNL

Martha heeft haar woord voor #WOT deze week goed gekozen, want Sandra van ARDNAS heeft de maand maart gekozen voor haar actie ‘Ik lees Nederlands’. Ik citeer van Sandra: Het gaat om boeken die oorspronkelijk in het Nederlands zijn geschreven en dus tot de Nederlandse letterkunde behoren (inclusief werk van Vlaamse, Surinaamse en Antilliaanse auteurs). Alle literaire genres tellen mee, dus ook poëzie en bijvoorbeeld non-fictie. Ik ga dus Nederlands lezen deze maand. Ik heb twee fantasyboeken klaarliggen van een Nederlandse en een Vlaamse auteur, namelijk Mike Jansen en An Janssens. Ook ben ik van plan een boek te lezen dat ik bijna veertig jaar gelezen voor mijn lijst heb gelezen, namelijk De donkere kamer van Damokles van W.F. Hermans. En ik ga een kort stukje over elk boek dat ik lees schrijven in een blog dat ik gedurende de maand aanvul. Wie gaat er meedoen?

Nederlands ~ 1) Belgische taal 2) Europese taal 3) Germaanse taal 4) Hollands 5) Leervak op school 6) Nederduits 7) Taal 8) Taal op Curaçao 9) Zuid-Afrikaanse taal.

Iedere donderdag publiceert @drspee een woord waar je over mee kunt bloggen, vloggen, ploggen of op een andere manier kunt meedoen. WOT betekent Write on Thursday. Het woord van deze week staat hier.

Talent: #WOT 2019, deel 8

De stapel handdoeken vloog door het huis heen, door de gang, naar de kast in de voorkamer en daar… belanden de handdoeken op de grond. Ik vloekte hartgrondig. Ik was de kastdeuren vergeten. In de voorkamer raapte ik de handdoeken op, vouwde ze opnieuw en legde ze in de kast. Miranda kon mooi vertellen dat ik een talent had dingen te laten vliegen, maar dat talent moest nog wel even bijleren.

Miranda

Het was begonnen in de Albert Heijn, daar was ik op een drukke vrijdagmiddag naar toe gegaan en daar kreeg ik een alsmaar slechter humeur. Geen bananen. Geen kiwi’s. De jongen die ik erover aansprak, liep weg en kwam nooit meer terug. Bij het broodbeleg zag ik van alles, behalve die rosbief die ik mee had willen nemen. Bovendien werd ik daar gehinderd door een oudere vrouw die met een enorme kar het broodbeleg blokkeerde. Bij de koeling met boter kwam ik haar weer tegen. Bij de melk had ik er genoeg van, ze slaagde er in haar eentje in drie koelingen te blokkeren. Ik wenste haar en haar kar aan de andere kant van de winkel. En plotseling stond de kar een eind verderop. Ze keek er stomverbaasd naar en ik ook. Miranda niet. Zij giechelde en zei tegen mij, “ik voelde het opbouwen van je energie aan de andere kant van de winkel”.

Talent

Ik had een talent, vertelde Miranda me bij een kop thee bij de lunchroom in het winkelcentrum. En zij herkende het omdat ze het ook had. Ze liet de suiker vanaf een ander tafeltje naar ons vliegen. Ik keek alleen nog maar naar de suiker. “Maar” zei ze “je moet het wel ontwikkelen. Je was boos, daardoor kwam het los. En als het nu weer los komt omdat je boos wordt, kan het wel eens uit de hand vliegen. Begin klein, met de suiker.” Ik slaagde erin mijn ogen los te maken van de suiker. “Ontwikkelen? Hoe dan?” Ze pakte de suiker op “nou, leren te concentreren op wat je wilt. Want je hebt het vast gevoeld toen je bezig was, die energie. En die moet je richten. Kijk naar de suiker. Ik voel je energie nog steeds, die is aan het borrelen. Richt hem op de suiker.” “Ik wil geen suiker”, mompelde ik en keek er naar. Ik had vage hoofdpijn en deed mijn ogen dicht en vervolgens weer open. De suiker hing op ooghoogte en ik voelde mijn energie door mijn lijf gaan.

talent

Saga van toen naar nergens

En zo begon het. Ik had er dromen over. Het huishouden dat zo makkelijk zou worden met dit talent. Geen afwas waar ik mijn handen nog nat voor moest maken. De was die zichzelf zou doen. De bank die met één gedachte opzij zou gaan voor de stofzuiger. Mijn werk dat een stuk makkelijker zou worden met zwevende stapels boeken. Maar voorlopig leek het te eindigen met de suiker en de handdoeken, want dat kreeg ik voor elkaar maar verder niets. En dat terwijl ik niet eens suiker wilde. Misschien was dit een nuttig talent maar ik kon er voorlopig niets van maken.

Talent ~ 1) Aangeboren aanleg 2) Gave 3) Aangeboren geschiktheid 4) Aanleg 5) Begaafdheid 6) Bekwaamheid 7) Bekwaamheid tot iets 8) Bijzondere aanleg 9) Capaciteit 10) Een natuurlijke begaafdheid 11) Eigenschap.

Iedere donderdag publiceert @drspee een woord waar je over mee kunt bloggen, vloggen, ploggen of op een andere manier kunt meedoen. WOT betekent Write on Thursday. Het woord van deze week staat hier.

Foto: Pixabay, CC0 gebruik.

Theater in romans: De Lessen

De lessen

De 38-jarige Eleonora is actrice. En ze is lerares in levenskunst. Ze leert jonge mensen hoe ze zich moeten kleden, hoe ze een gesprek voeren, hoe ze naar kunst moeten kijken, hoe ze muziek, elegantie, goed eten moeten waarderen. Ze heeft drie jonge jongens als leerling gehad en dat contact werd nooit al te persoonlijk. De 18-jarige Chirù is een talentvolle conservatoriumstudent viool. Hij zuigt alles op wat Eleonora aan ervaring en kennis heeft, alles is nieuw voor hem. Chirù is ouder dan haar andere leerlingen waren. Hij lijkt op haar, dat is voor haar een reden om hem als leerling aan te nemen. Haar goede vriend Fabrizio vindt dat hij te oud is. Ze houdt van hem. “Ik had kunnen zeggen dat ik Chirù had gekozen omdat ik van hem hield, en dan was dat waar geweest: ik hield van hem vanaf het eerste moment dat ik hem had gezien op het balkonterras van het bastion; maar ik hield ook van het almachtige gevoel dat ik kreeg door het besef dat ik zo’n absolute invloed op hem uitoefende dat die geen enkele dwang nodig had.” (p. 110) De theaterconnectie is wel duidelijk in dit boek. Eleonora is actrice. In het boek wordt onder andere verteld over het stuk waarin ze speelt en de tournee die ze maakt. Ze verkeert in artistieke kringen waarover ook wordt verteld in het boek.

De lessen

Wat vond ik ervan?

Het boek is een mengeling van Chirú, de lessen die Eleonora hem geeft en haar verleden. Het boek speelt zich grotendeels af op Sardinië waar ze ook haar jeugd heeft doorgebracht en die jeugd is niet bepaald gemakkelijk geweest. Murgia schakelt heel makkelijk tussen de lessen en het verleden, het heeft allemaal verband. Maar dat maakt het af en toe ook moeilijk om te volgen. Wat heeft verband en wat niet? Ik zit niet voor niets tegen het schrijven van dit blog aan te hikken. Ik heb met tussenpozen behoorlijk lang over dit boek gedaan en het was me onduidelijk waar het heen zou gaan. Dat helpt ook niet. Het wordt me wel duidelijk aan het eind dat er een reden is waarom Chirú door Fabrizio te oud wordt geacht. Het is in een situatie als die van beide hoofdpersonen heel makkelijk om de gevoelens en emoties te ver te laten gaan. Het was een mooi boek, vooral interessant vanwege het verleden van Eleonora en de lessen die ze daaruit haalt.

De lessen, Michela Murgia ; vert. uit het Italiaans door Manon Smits. – Amsterdam: Wereldbibliotheek, 2018.
Vert. van: Chirú. Turijn: Einaudi Editore s.p.a., 2015.
ISBN 978-90-284-2694-8

Meer boeken waarin theater een rol speelt? Kijk op mijn boekenpagina.

Gluren bij de buren

Op zondag 10 februari kon er in de hele stad gezellig gegluurd worden. Gluren bij de Buren is hét huiskamerfestival waarbij het vloerkleed het podium en de bank de tribune is. De huiskamers van Den Haag veranderden voor een dag in echte podia, voor zeer intieme optredens van verschillende lokale talenten. Door de hele stad kon je genieten van singer-songwriters, theatermakers, koren, noem maar op. De acts speelden tussen 12:00 en 17:00 uur meerdere optredens van 30 minuten, die je gratis kon bezoeken. Het is divers. In een huiskamer in Amersfoort stond een zangkoor van 35 mensen. De kleinste huiskamer kon je in een camper vinden. Dit evenement vond plaats in 23 steden. Het is de eerste keer dat dit evenement in Den Haag plaatsvindt en het is succesvol. Want in 81 huiskamers kon je optredens vinden van 81 acts, onder andere in mijn huiskamer, waar Alexander Franken, dichter, troubadour en kleinkunstenaar, kwam optreden. In totaal waren er 241 optredens.

huiskamerfestival gluren bij de buren

Een huiskamerfestival in mijn huiskamer

Het was hier in Den Haag vooral muziek, van alles van soloartiesten tot complete bands. Ook werd kleinschalig toneel opgevoerd en kon je verhalenvertellers gaan bekijken. Het centrum van Den Haag en ReVa was druk bevolkt met optredens, in mijn hoek van Den Haag Zuidwest was het wat rustiger. Het weer werkte niet echt mee deze zondag want het was druilerig en vochtig weer, en later op de middag regende het. Dat hield de bezoekers niet tegen, want die kwamen wel. Helaas bij mij niet zo vreselijk veel, want mijn huiskamer herbergde deze middag in totaal tien mensen. Het was niet zo’n probleem, Alexander had er geen moeite mee en zong toch wel. Het was nu zo kleinschalig dat er heel veel interactie plaats kan vinden tussen publiek en zanger. En dat maakte het reuze gezellig. Toevallige ontmoetingen zijn ook leuk, want twee dames die onafhankelijk van elkaar binnenkomen, blijken oud-klasgenoten te zijn van de middelbare school.

Wat vond ik ervan?

Ik heb mijn huiskamer opgegeven omdat ik dit een heel leuk concept vind. Het is een huiskamerfestival, heel laagdrempelig, waar je voor niets je een hele middag kan amuseren. Het is gevarieerd, want er is wel veel muziek, maar heel veel verschillende soorten muziek. Op één ding had ik me echter wel verkeken. Als er in je huiskamer gespeeld wordt kan je niet ergens anders gaan kijken. Daarom denk ik er nog over na of ik volgend jaar weer iemand in mijn huiskamer wil. Want het kan ook zijn dat ik volgend jaar in andermans huiskamer ga kijken. Dat ik dan afval, is niet erg want twee bezoekers van vanmiddag vertelden al dat zij volgend jaar hun huiskamer ter beschikking stellen. En daarmee is de basis gelegd voor een succesvol festival dat volgend jaar weer plaats kan vinden.

Loterij: #WOT 2019, deel 6

Elk jaar, in december, koop ik een decemberkraslot voor twee vriendinnen en mezelf. We pakken dat alle drie verschillend aan. Vriendin W krast alles in één keer leeg en ziet meteen wat ze wint of niet. Vriendin M krast keurig elke dag een vakje en wint niets. Ik vergeet het ding, kras in januari alle vakjes leeg en zie dat ik ook niets win. Ieder heeft een eigen strategie.

Loterij = een kansspel waarbij de deelnemers loten kopen van een bepaalde waarde. Aan elk lot is een cijfer en/of lettercombinatie verbonden. De opbrengst van de lotenverkoop wordt voor een deel gebruikt voor het uitkeren van prijzen. Deze prijzen worden door middel van een toevalsgenerator, vaak onder het toezicht van een notaris, verdeeld onder de deelnemers.

loterij

Loterij

Ik heb me weer laten verleiden tot het meedoen met de Staatsloterij. Ik heb het twee jaar geleden opgezegd omdat ik niets won. Dikke kans dat het daar weer op uitloopt, maar ik heb een gratis lot erbij en mijn Nederlandse hart vindt dat mooi. Over een paar maanden zal ik hem wel weer opzeggen. Tot dan ga ik maar dromen, want wat kan ik allemaal doen als ik een leuk bedrag win.

  • Mijn onderwater hypotheek grotendeels aflossen
  • Die vakantie naar Curacao waar ik al jaren van droom
  • Weer naar New York want daar droom ik ook van
  • Koop ik een nieuwe eettafel met stoelen

En moet ik eigenlijk vreselijk verzinnen wat ik allemaal wil. Want laten we nou wel zijn, het gaat me best goed. Gezondheid kan je niet kopen en geluk ook niet. Geld helpt wel een beetje, maar is niet alles.

Iedere donderdag publiceert @drspee een woord waar je over mee kunt bloggen, vloggen, ploggen of op een andere manier kunt meedoen. WOT betekent Write on Thursday. Het woord van deze week staat hier.

Foto: Pixabay, CC0 gebruik.