Theater in romans: Vinegar Girl

Vinegar Girl is een navertelling van een toneelstuk van William Shakespeare, namelijk The Taming of the Shrew. Het is er één van een serie en dit is de tweede die ik heb gelezen.

Het verhaal

vinegar girlKate Battista werkt als een klasse-assistent op een kleuterschool. De kinderen zijn dol op haar, de ouders minder omdat ze nogal eens raak en vooral eerlijk haar mening geeft. Ze is na een jaar van de universiteit gegaan omdat ze een meningsverschil met een professor kreeg. Sindsdien zorgt ze voor het huis, haar vader en haar veel jongere zusje. Haar vader is het prototype van een verwarde geleerde. Hij is na jaren onderzoek bijna bij een doorbraak en dan moet zijn assistent plotseling het land uit. Pyotr komt uit een niet nader genoemd Oost-Europees land en heeft een werkvisum voor drie jaar die bijna om zijn. Vader Battista heeft de oplossing, hij wil zijn dochter laten trouwen met Pyotr zodat hij een verblijfsvergunning krijgt. Kate is eerst woedend maar laat zich ompraten. En het leven verandert compleet. Het is de laatste jaren voor haar ongeveer ongemerkt voorbij gegaan en nu lijkt het of ze er ineens toe doet.

“It seemed they viewed her differently now. She had status. She mattered. All at once they were interested in what she had to say. She hadn’t fully understood that before this, she hadn’t mattered, and she felt indignant but also, against all logic, gratified. And also fraudulent. It was confusing.”

Conclusie

Leuk, pakkend, leest als een trein. Het is het eerste boek van Anne Tyler dat ik heb gelezen, dus vergelijkingsmateriaal heb ik niet, maar dit is goed. Ik heb het boek vier sterren gegeven op Goodreads. Het is luchtig, volledig in de sfeer van The Taming of the Shrew, maar Kate is niet echt een shrew. Ze is eerlijk, recht voor zijn raap, maar geen heks. Pyotr is amusant met zijn vreemde taalgebruik. Het verhaal van het huwelijk is ronduit hilarisch. En voor alle Shakespeare liefhebbers, wees gerust, want de beroemde tekst Kiss me Kate, komt ook hier in voor.

Anne Tyler – Vinegar Girl. – London: Hogarth Shakespeare, 2016.

Pyjama: #WOT deel 18

adelaarEen arend, dat was wat ik zag vliegen, ik wist het zeker, maar waarom zag ik dat beest? En dan zag ik ook nog allerlei felle kleuren en ik liep op een berg? Ik schudde mijn hoofd en liep door. Het was ook wel een beetje raar dat ik op blote voeten liep, bovenop een berg, in de sneeuw. Maar ik had het niet koud, dus ik liep gewoon door. Over de berg, richting volgende berg. Maar die kleuren waren wel erg fel. En ik zag die arend weer. Ik was toch wel benieuwd of ik dat ook kon, dat vliegen. Ik kon het proberen, ik had een pyjama aan met hele wijde mouwen. Oh, en wat grappig, er zaten kleine vogeltjes in de stof. Dat moest werken. Dat zou wat zijn, want dan kon ik veel verder komen. Ik begon te flapperen met mijn armen, het lukte nog niet echt. Ik werd nu echt verblind door die felle kleuren. Groen, blauw, rood, dan ineens weer wit en zo wit dat het echt licht gaf. Dat hielp niet. Ik moest me echt even kunnen concentreren en ik keek naar beneden. Toen werd ik afgeleid door mijn teennagels, waar de schoonheidsspecialiste een soort lichtgevend mintgroen op had gesmeerd. Dat moest ik er toch maar afhalen, dat viel een beetje tegen. En ik bukte en ging in de weer met nagellakremover. Oh ja, ik wilde vliegen. Ik begon weer te fladderen en stak nu ook één been uit en bewoog dat op en neer. En ik steeg op! En nu naar die arend toe vliegen. Maar dat was wat minder eenvoudig. Dat beest vloog links, en ik ging rechts en nog erger, ik ging richting een rotsblok. En even plotseling als het was begonnen, was het voorbij.

Wakker

Ik zat plotseling recht overeind in bed. Zie je wel, het klopte niet. In een pyjama? Ik had  al jaren geen pyjama meer aangehad, veel te warm. Ik stapte uit bed en liep richting keuken om wat water te drinken. Mijn hemdje zat zowat achterstevoren na al dat woelen, dat trok ik even recht en ik trok mijn broekje uit mijn bilnaad, want dat zat ook niet lekker. Ik droomde nog wat na met het water. Idioot, dromen, en altijd rare dingen. Een arend? Vliegen? Een pyjama? Ik kroop weer in bed, nog een paar uur voor de wekker ging, ik kon nog even doordromen.

Pyjama ~ 1) Babydoll 2) Bedkledij 3) Bedkleding 4) Bedkleren 5) Kledingstuk 6) Nachtgewaad 7) Nachtgewaad of nachtkleed 8) Nachtgoed 9) Nachtkledij 10) Nachtkleding 11) Nachtkleren 12) Slaapgoed 13) Slaapkledij 14) Slaapkleding 15) Slaapkleren.

Foto: Pixabay, CC0 gebruik

Meter: #WOT deel 16

Je moet meters maken, zeggen ze. Meters met schrijven dus, dan word je er goed in, gaat het automatisch en kan je je blog vullen met fantastische verhalen. Die “ze” zijn er niet van op de hoogte dat er af en toe wel eens andere dingen gebeuren.

centimeterMeter ~ 1) Afstand 2) Afstand van 100 cm 3) Afstandsmaat 4) Bepaald aantal 5) Bepaalde lengtemaat 6) Deel van een auto 7) Doopfiguur 8) Doopgetuige 9) Doopmoe 10) Doopmoeder 11) Eenheid van lengte 12) Eenheid van maat 13) Engelse lengtemaat 14) Gereedschap 15) Gereedschap van een timmerman 16) Getuige bij doop 17) Geijkt apparaat.

Schrijven

Ik vind schrijven leuk, heb niet voor niets een blog waar ik alles op kan zetten waar ik maar zin in heb. En ik schrijf voor Haghespel, het blad voor het Haagse amateurtoneel. Dus ik heb de nodige meters gemaakt in de loop der jaren. Maar de laatste tijd zijn het meer centimeters die ik maak. Ik heb het druk, heb geen inspiratie en wel veel concepten en doe ook andere dingen. Met andere woorden, ik haal met moeite twee blogs in de week, eentje hier en eentje op mijn andere blog. En vaak hier niet eens, omdat ik de #WOT oversla. En die recensie voor die toneelvoorstelling waar ik op 31 maart ben geweest? Ik moet nog steeds beginnen. Het komt er niet van.

Sport

Waar ik wel meters maak is in de sportschool. Op de loopband, want ik ben weer met sprintjes begonnen. En op de crosstrainer, want die heeft ook zo’n sprintprogramma en dat is leuk om te doen. Bij Pedro op mijn vrijdagse training, want de vliegwielfiets heb ik veel op gezeten de laatste tijd. Ik heb die slee ook veel heen en weer geduwd en getrokken. Zwemmen, na de vrijdagse training lig ik in het zwembad en haal ik vaak 50 baantjes, dat is een kilometer. Ook na de andere trainingen lig ik in het water en haal ik rond de 20 baantjes. Met dit weer – zon – is het enorm rustig in de sportschool en in het zwembad en is het genieten.

Meter

En hier, zomaar, weer een meter aan woorden waarvan ik hoop dat jullie het leuk vinden.

Iedere donderdag publiceert @drspee een woord waar je over mee kunt bloggen, vloggen, ploggen of op een andere manier kunt meedoen. WOT betekent Write on Thursday. Het woord van deze week staat hier.

Foto: Pixabay, CC0 gebruik.

Arendsoog en Witte Veder van J. Nowee (boekbespreking)

Ik was er gek op in mijn jeugd en heb ze volgens mij ook vrijwel allemaal gelezen. En ik kwam ze weer tegen, de Arendsoog boeken en heb de eerste twee weer gelezen.

De boeken

arendsoog Het eerste deel van de serie, Arendsoog is door Jan Nowee geschreven in 1935, omdat hij ontdekte dat er behoefte was aan boeken over het Wilde Westen. Het verhaal gaat over Bob Stanhope, een jongeman in Arizona die op een ranch woont met zijn moeder en zijn zus. Zijn vader is gestorven bij een overval op de ranch, en dat zorgt ervoor dat hij zijn leven gaat wijden aan de bestrijding van misdaad. Hij wordt gesteund door zijn vriend Witte Veder, een jonge indiaan, de hoofdpersoon uit het volgende deel, Witte Veder. witte vederDe boeken, alle 63, 64 of 65 –  mijn bronnen verschillen van mening – zijn een soort detectives die in het Wilde Westen spelen. Het gaat meestal om een zaak die de politie niet opgelost krijgt, waarna Arendsoog het overneemt en met zijn vriend Witte Veder de zaak oplost. Jan Nowee begon in 1935 met het schrijven van de boeken, maar overleed plotseling in 1958 toen hij bezig was met het twintigste boek. Zijn zoon Paul Nowee maakte dat boek af en ging verder met de serie. Het wonderlijke ervan is dat de boeken een uitgesproken Amerikaans karakter hebben en geen van beide schrijvers ooit in Amerika is geweest. Sterker nog, ik kreeg als kind de indruk dat de boeken vertaald waren uit het Engels.

Wat vind ik ervan?

Ik denk dat ik tussen de 10 en 15 was toen ik ze las en ik heb toen blijkbaar vrolijk over alle doden heen gelezen, want er vallen er wel wat. In elk boek komen gevechten voor, ontvoeringen, veediefstallen. Ik kan me wel voorstellen dat ik ze toen spannend vond. Het kromme taaltje van Witte Veder heb ik met verbazing en een tikkeltje ergernis zitten lezen. En wat ik helemaal was vergeten is het christelijke karakter van de boeken. Jan Nowee was katholiek en de katholieke kerk speelde een grote rol in de boeken. Pater Boyle was in de eerste twee boeken de pater van de familie en speelde een belangrijke rol in de kerstening van de indianen. Ik merkte wel dat ik de boeken anders las. Vroeger las ik alles wat los en vast zat en daardoor ben ik wel wat dingen vergeten uit deze boeken. Maar het was nog steeds spannend. Deze twee kwam ik toevallig tegen in een mini-bibliotheek, maar ik ga de rest niet zoeken. Het is wel goed na twee delen.

Arendsoog / J. Nowee. 29ste dr. ‘s-Hertogenbosch: Malmberg.
Witte Veder / J. Nowee. 27ste dr. ‘s-Hertogenbosch: Malmberg.

Facebook: #WOT deel 15

Arjen Lubach had weer een goed bekeken show zondagavond, eentje waarin hij het Bye Bye Facebook event aankondigde. De cabaretier kondigde aan dat hij zijn Facebook pagina’s ging verwijderen vanwege alle commotie van de laatste maanden.

Facebook ~ Sociaalnetwerksite waarop je berichten kunt posten, vrienden toevoegen, spelletjes kunt spelen.

Data, data, data

Arjen was boos over het verzamelen van data en over wat er mee gedaan werd, maar ja, laten we wel zijn, data is het nieuwe goud. Facebook is gratis, dat heeft een reden, dus wordt je gebombardeerd met advertenties. Als je dat niet wilt, moet je niet op Facebook wezen. Voor hem is het wel een risico, zijn programma had duizenden volgers op Facebook en zijn filmpjes gaan onder andere viral door het vele delen. Het effect van zijn actie is trouwens niet zo bar groot geweest, er zijn ongeveer tienduizend mensen geweest die hun profiel hebben verwijderd. Ik weet niet eens zeker of één van mijn FB vrienden eruit is gegaan.

Wat ga ik doen?

facebookIk heb er naar zitten zondagavond en heb er geen moment over gedacht om Facebook te verwijderen. Ik ben best wel voorzichtig met mijn privacy-instellingen. Kwissen sla ik over en ik stik in de passwords voor sites, omdat ik nooit via Facebook inlog. En ik heb het zelfs nooit op mijn telefoon geïnstalleerd. Verder heb ik van alles aangepast, zie bijvoorbeeld collega Raymond’s blog over Facebook apps en over de privacy-instellingen. En voor de rest ga ik door met wat ik aan het doen was. Ik speel spelletjes, plaats mijn blogs, want ik krijg echt wel wat bezoekers, en kijk er vrolijk op rond. De wereld wordt wat groter door Facebook, en ook door Instagram, dat van Facebook is en waar ik ook een account heb. Ik ben nou eenmaal gek van social media en daar hoort Facebook bij.

Iedere donderdag publiceert @drspee een woord waar je over mee kunt bloggen, vloggen, ploggen of op een andere manier kunt meedoen. WOT betekent Write on Thursday. Het woord van deze week staat hier.

Plaatje: Pixabay, CC0 gebruik.

Gezondheid: #WOT deel 14

Gezondheid ~ 1) Constitutie 2) Gestel 3) Lichamelijk welzijn 4) Onschatbaar bezit 5) Proost 6) Santé 7) Vitaminetherapie 8) Wel bekome het u 9) Welstand 10) Welzijn 11) Wens bij heildronk.

Gezondheid

Het is voor mij niet echt een gezonde winter geweest. Half december begon ik met hoesten, op de eerste vrije dag van twee weken vakantie. De eerste week van januari was ik weer een beetje bij de wereld. Hoesten, proesten, niezen. Ik heb een paar weken doorgebracht op de bank. Geen Netflix (heb ik niet) maar wel The Hobbit en alle delen van The Lord of the Rings in de dvd-speler en veel thee. Ik heb het overleefd.

Daar gaan we weer

lezenDe eerste week van februari was ik op stap met twee vriendinnen, één daarvan was al weken aan het hoesten, dus die hoestte vrolijk door. Zij ging na twee dagen weg, andere vriendin en ik hadden fijn nog de rest van de week. Dachten we. We begonnen allebei na een paar dagen te hoesten. Het werd zo erg dat we zelfs besloten een dag eerder naar huis te gaan. Ik was er erg blij om, want precies die dag dat we eigenlijk naar huis zouden gaan, voelde ik me ongelooflijk beroerd. De week erna ging het weer, dus ik ging weer vrolijk naar mijn werk. Het weekend stortte ik in en de week daarna was ik weer onder de pannen. Zware verkoudheid. Heel veel middagtv, zelfs dr. Phil, heel veel thee, en heel veel slapen. De week daarna heb ik halve dagen gewerkt en me halve dagen ziek gemeld en toen voelde ik me weer het mensje.

Frustratie

Kan iemand me het uitleggen? Ik ben reuze gezond bezig, heb de hele winter vitamines geslikt, eet gezond, sport intensief en ik ben twee keer achter elkaar goed ziek. Op een dusdanige manier dat ik nu nog bezig met opbouwen qua sport. Dat is ronduit frustrerend.

Iedere donderdag publiceert @drspee een woord waar je over mee kunt bloggen, vloggen, ploggen of op een andere manier kunt meedoen. WOT betekent Write on Thursday. Het woord van deze week staat hier.

Lampje van Annet Schaap (boekbespreking)

Ik houd niet van hypes, nooit gedaan. Als een boek massaal aangeprezen werd, liep ik er hard langs. Dit maal niet. Lampje van Annet Schaap werd op Goodreads massaal aangeprezen en kreeg van de ene na de andere lezer vijf sterren. Ook van mensen die ik ken als kritische lezers. En dat voor een kinderboek. Zaterdag was ik in de boekwinkel op zoek naar een ander boek, dat had ik gevonden en ik liep naar de kassa. En daar lag Lampje en ze was aan het roepen dat ze meegenomen wilde worden. Ik heb geluisterd en heb er geen spijt van.

Het verhaal

lampjeHet is een verhaal over de zee. Lampje, de dochter van de vuurtorenwachter beklimt elke avond eenenzestig treden om het licht aan te steken. Op een stormachtige avond blijkt dat de lucifers op zijn en moet ze het dorp in om nieuwe te halen. Het gaat mis, en een schip lijdt schipbreuk. Als gevolg daarvan moet Lampje weg bij haar vader en ze gaat naar het Zwarte Huis van de admiraal, waarvan ze zeggen dat er een monster woont. Lampje krijgt te maken met mensen zoals juffrouw Amalia die wel zeggen dat ze het beste met haar voor hebben, maar dat is niet zo. Lampje vindt uit hoe dat zit met het monster en er gebeurt nog veel meer.

Waarom is het nou zo mooi?

Soms begin je aan een boek en wil je gewoon in één ruk door met lezen, zelfs is het ‘s avonds laat en weet je dat de wekker de volgende ochtend weer vroeg gaat. Vanaf de eerste bladzij was het heerlijk om te lezen en vond ik de hoofdpersonen leuk en sympathiek. Lampje is mijn nieuwe BFF, ik kan er niet anders van maken. De mengeling van kinderverhaal en sprookje maakt het voor mij aantrekkelijk. Het gaat over piraten, zeemeerminnen, gemene juffen, admiraals die beter zouden moeten weten. Over vreugde en verdriet, vriendschap, verloren ouders en moedig zijn. Vanaf het begin maak ik sympathieke geluiden voor Lampje als er iets gebeurt wat niet zou moeten gebeuren. Ze is dapper, het lijkt niet zo voor een klein meisje, maar ze is het wel. Ze schopt kont om het maar zo te zeggen. Ik ben van mezelf, is iets wat ze vaak zegt. Iets dat ze van haar moeder heeft geleerd en ieder kind van zijn of haar moeder zou moeten leren. Het verhaal is wat puzzelen door alle verwikkelingen rond Lampje, haar ouders en Vis en zijn ouders, maar alle puzzelstukjes vallen op zijn plek in dit verhaal. Annet Schaap is begonnen als illustratrice van jeugdboeken en dat zie je aan de prachtige tekeningen in het boek. Alleen al daarom moet je gewoon die hardcover kopen en geen e-book. Tussen Lampje en haar vader komt het goed: Soms, als je iets een hele tijd zo vreselijk graag wilde en je krijgt het eindelijk, is er een soort stilte waarin niemand weet wat ie moet doen.

Lampje, Annet Schaap. Amsterdam: Querido’s Kinderboekenuitgeverij, 2017.

Vrouw: #WOT deel 10

Ik heb mijn oma van moeders kant nauwelijks gekend, ze is overleden toen ik een jaar of vier was. Ze was 63, dezelfde leeftijd als mijn moeder toen die overleed. Daar denk ik af en toe wel eens aan. Ik ben zelf nu 53.

Oma

omaTwaalf broers en zussen had mijn moeder. Zij was nummer twee in het rijtje, haar jongste broer werd geboren toen zij al in de 20 was. En als ik de verhalen mag geloven hebben er ook diverse miskramen tussen gezeten. Zo’n groot aantal kinderen was normaal in die tijd. Mijn oma is geboren rond de eeuwwisseling, die van de 19e en 20ste eeuw dus. Voor mij ligt haar geschiedenis in die ene foto die ik van haar en mij heb. Verder weet ik weinig van haar. Maar het moet een hard leven zijn geweest, zoveel kinderen om te verzorgen. En ook verdeeld over zo’n lange periode. Het zal ook niet makkelijk zijn geweest dat er een Wereldoorlog in die periode zat.

Moeder

Mijn moeder is dit jaar 25 jaar geleden overleden. Ze was geboren in 1930. Toen zij in 1957 trouwde met mijn vader is ze gestopt met werken. Mijn vader zorgde voor het inkomen. Ik heb drie broers, met de oudste verschil ik vijf jaar. Vier kinderen in korte tijd. Mijn moeder zorgde voor ons en het huishouden. Ik had wel altijd het idee dat ze eigenlijk wel had willen blijven werken. Zeker toen wij wat ouder werden, was die kinderverzorging  geen dagvullende taak meer. Maar ja, mijn moeder had huishoudschool en verder weinig. Wat werkervaring voor haar trouwen, ze werkte op de veiling, en verder niets.

En ik?

Ik heb een heel ander leven. Ik heb een tijdje een relatie gehad, maar woon nu alleen. Ik heb gestudeerd en heb een vak geleerd. Ik heb van mijn hobby mijn werk gemaakt door informatiespecialist te worden. Ik heb geschiedenis gestudeerd, werk, heb hobby’s, heb een druk sociaal leven en ben een heel andere vrouw dan mijn moeder en oma waren. Een betere vrouw? Dat wil ik niet zeggen. Zij waren de vrouwen die ze konden worden in hun tijd. Is het leven beter geworden? Oh ja, absoluut. Maar strijden voor de positie van de vrouw? Het is nog niet voorbij zolang je zo’n ceo van Schiphol hoort zeggen dat ze specifiek een man zoeken als nieuwe baas van de luchthaven. Anders wordt het man-vrouw evenwicht verstoord. Dat onzin argument wordt nou nooit gebruikt bij een evenwicht van alleen maar mannen. En zo zijn er wel meer dingen waardoor je als vrouw je minder voelt. Die Internationale Vrouwendag is nog steeds nodig.

Vrouw ~ 1) mens van het vrouwelijk geslacht 2) echtgenote: groeten aan je vrouw 3) (kaartspel) naam van een kaart; = koningin: ruitenvrouw 4) bazin, vrouwtje (3): (tegen een hond) kom maar bij de vrouw.

Iedere donderdag publiceert @drspee een woord waar je over mee kunt bloggen, vloggen, ploggen of op een andere manier kunt meedoen. WOT betekent Write on Thursday. Het woord van deze week staat hier.

Kijk ook nog even in mijn Flickr photostream.

Spiegel: #WOT deel 9

Ik vond het een mooie uitdrukking. Ik zat naar een aflevering van NCIS te kijken, waar iemand over sociale media zei dat je nooit de B-zijde te zien kreeg. Degene tegen wie hij het zei was geboren na de lp’s, dus die keek of hij water zag branden, maar het klopt wel. Al die instagramfoto’s van fitgirls, fitboys, beautydames en -heren laten de A-zijde zien, de beste foto. Kim Kardashian, koningin van de selfies heeft wel eens gezegd dat ze honderden foto’s kan nemen voor ze tevreden is.

Spiegel ~ 1) voorwerp dat beelden terugkaatst van objecten die zich ertegenover bevinden 2) (medisch) gehalte van een bepaalde stof in een vloeistof, met name in het bloed

Spiegel

Ik heb een hele mooie spiegel met een bewerkte rand hangen in mijn woonkamer. Er hangt er een in mijn badkamer, dat is er zo een met een kastje erachter en ingebouwd licht. De twee deuren zijn ongelijk van breedte, want daar is over nagedacht. Waren ze even groot geweest dan had je de naad voor je neus gehad. Nu kan je in de spiegel kijken zonder over je neus te wrijven. Ik gebruik hem niet bewust, ‘s ochtends sta ik gapend mijn ding te doen in de badkamer en zijn mijn ogen niet eens genoeg open. En ‘s avonds, als ik voor het slapen gaan mijn tanden poets, sta ik meer op mijn tanden te letten dan op mijn gezicht.

Social media

spiegelDe spiegel van de gemiddelde fitgirl is het Instagramaccount. De dames en heren bieden tegen elkaar op met hun foto’s met ingetrokken buikjes, elegante poses en stralende lachjes in de spiegel van de sportschool. Ik ben er nog nooit in geslaagd om een fatsoenlijke foto te maken in de sportschool, maar dat ligt misschien ook wel aan het feit dat ik mijn telefoon in mijn kastje laat liggen. Het is niet mijn spiegel. Ik heb één keer zo’n foto gemaakt, maar daar zie je wel aan dat ik het niet gewend ben. De enorme spiegel in de sportschool vind ik eigenlijk alleen nuttig als ik wil zien hoe ik een oefening uitvoer. Maar wat is dat toch dat mensen ertoe brengt zoveel van zichzelf te laten zien? Waarom in de spiegel kijken? Kan je niet beter gewoon om je heen kijken?

Iedere donderdag publiceert @drspee een woord waar je over mee kunt bloggen, vloggen, ploggen of op een andere manier kunt meedoen. WOT betekent Write on Thursday. Het woord van deze week staat hier.

Foto: Pixabay, CC0 gebruik

Sabotage in drie delen (boekbespreking)

Ik ben dol op science fiction en toen ik in de little free library bij mij in de buurt drie boeken van Murray Leinster tegenkwam, nam ik ze meteen mee. Het was namelijk een complete trilogie, Sabotage 1: ruimteplatform, Sabotage 2: pendeldienst en Sabotage 3, ruimtestation.

Murray Leinster

Murray Leinster was een pseudoniem van William Fitzgerald Jenkins, een Amerikaanse schrijver van science fiction en alternatieve geschiedenis. Hij schreef meer dan 1500 korte verhalen en artikelen, veertien filmscripts en honderden radio- en televisiescripts. In 1956 won hij een Hugo award voor zijn novelle Exploration Team. Deze trilogie stamt uit de jaren vijftig. Deel 1 en deel 2 zijn in 1953 gepubliceerd, deel 3 in 1957. Deze Nederlandse vertaling is in de jaren zeventig gepubliceerd.

Drie keer sabotage

ruimteplatform De Nederlandse uitgever heeft er voor gekozen om Sabotage in de titel op te nemen en daar draait het ook wel om. Deel 1 start met de vliegreis van Joe Kenmore, een ingenieur die gyroscopen heeft gemaakt voor “het belangrijkste voorwerp dat er op aarde werd gebouwd”. Dat voorwerp blijkt een ruimtestation te wezen, maar voordat het station in de ruimte hangt zijn we wel een paar sabotagepogingen verder. En daarmee is het niet afgelopen. In deel 2 redt Joe met zijn vrienden het ruimtestation als het in de lucht hangt. In deel 3 is er een station op de maan gevestigd en redt hij dat station. Hij heeft het er maar druk mee.

Jaren vijftig

pendeldienstIk was nieuwsgierig geworden omdat de boeken zo lang geleden geschreven zijn. Overleeft 65 jaar oude science fiction de huidige wetenschap? Van wetenschap weet ik te weinig om dat te beoordelen, maar van ruimtevaart weet ik wel iets dank zij een jeugdige fascinatie met de ruimte. De ruimtereizen en het omgaan met de ruimte zijn aardig authentiek, voor zover ik kan nagaan. Wat het leuk en gedateerd maakt is de inrichting van het ruimtestation, natuurlijk gedaan door een vrouw. De geliefde van Joe, Sally, heeft de hele inrichting ontworpen met een complete keuken waar de ruimtevaarders mogen koken, bedden met een ronde opblaasbare matras en ook asbakken. Tegenwoordig weten we wel anders natuurlijk. En wat het ook leuk maakt, de beschrijving van de tv-shows die vanuit het maanstation worden uitgezonden, inclusief verwende vrouwelijke presentator. Maar de sabotagepogingen bijvoorbeeld worden ongeloofwaardig op het moment dat beschreven wordt dat de koepel van het maanstation eenvoudig opengesneden kan worden met een mesje. Kom, geen ondoordringbare kunststof? Dat was nou niet bepaald spannend.

Motivatie

maanstationBij science fiction vind je die nieuwsgierigheid van de mens, wat is er achter de volgende berg? En in deze boeken, ergens in de Koude Oorlog tijd spelende, is dat hetzelfde. Het ruimtestation, ontwikkeld om verder te gaan in het onderzoek met atoomenergie dat te gevaarlijk wordt geacht om op aarde te doen. Al in die tijd is men zich ervan bewust dat de voorraden kolen en olie beperkt zijn en dat er andere bronnen van energie moeten komen. En die komen er ook in deze boeken, genoeg voor een reis naar Mars, waarvan we in 2018 weten dat het nog steeds toekomstmuziek is.

Was het wat?

Laat ik voorop stellen dat ik de boeken met best wel wat plezier gelezen heb, maar het waren absoluut geen meesterwerken. Het kan aan de vertaling liggen, maar “woedend” was de enige mogelijke emotie. De personages waren op zijn best van bordkarton. De romance tussen Joe en Sally was lief, maar in drie boeken zijn er drie kussen uitgedeeld. De eeuwige liefde zag ik niet tussen die twee. De vrienden van Joe zijn cliché’s, hoewel het dan wel weer opvallend is dat één van die vrienden een dwerg is. En wat in alle boeken volslagen onduidelijk is, wie die vijanden dan wel zijn die zoveel moeite doen om het ruimtestation en het maanstation te saboteren.

Murray Leinster, Space Platform, Space Tug, City on the Moon. – 1953-1957.
Nederlandse vertaling, Haren: Luitingh, 1972