Over stug doorgaan

Vier dagen van rommelen met mijn gezondheid, pijnlijke buik, darmen die niet mee wilden werken en medicijnen waar ik blijkbaar verkeerd op reageerde. Voor de eerste keer in de coronaperiode heb ik me op donderdag ziek gemeld. Jawel, echt ziek gemeld. Ik voelde me beroerd, het was de hele week al niet goed gegaan, het mocht van mezelf. Vandaag ben ik weer enigszins in orde, maar sport heb ik toch maar overgeslagen. Ik ben zelfs naar buiten geweest, naar de bibliotheek, want die vroeg boeken terug. Daar aangekomen bleek dat ik zelf mocht inleveren, in plaats van de boeken in een grote bak gooien en dat vrijwel alles weer kon. De studieruimte was open, de toiletten waren open. We moesten ons alleen nog om die anderhalve meter bekommeren. Het weer was niet zo vochtig, dus het fietsritje was eigenlijk heel lekker.

Plannen

De plannen voor volgende week:

  • Een dag naar kantoor in Nootdorp, dat was ik namelijk op donderdag al van plan, maar dat ging natuurlijk niet.
  • Sport, kijken of ik bijvoorbeeld zondag fit genoeg ben om een les Body Balance te volgen.
  • #WOT, mijn droom is een voorraad aan #WOT berichten te schrijven, zou mooi zijn, ik heb deze week de joker moeten inzetten. Ik had niet de energie een fatsoenlijke te schrijven.
  • Voorraad aan minibiebfoto’s, een tweede droom: een voorraad aan minibieb berichten te maken.

Ik zit de lijst te schrijven en denk, nou, dat wordt ook wel een lijst voor de week daarop. Er moet nog gewerkt worden ook. En het wordt zomer, mogen we dromen over een redelijk normale zomer? Hoofd in de zon, ogen dicht en gewoon genieten? Het stugge doorgaan kan dan weer even, maar wat ik vooral heb gemist is het genieten. Ronduit genieten van mooi weer, een mooie omgeving, leuke dingen, al was het maar een leuk fietstochtje. Wat vinden jullie ervan? Genieten deze zomer? Ik doe mee!

Handdoek deel twee

Een derde nacht van niet goed slapen, ietsje beter weliswaar, maar niet goed. Dat, in combinatie met een lijf dat denkt dat het maar even wat minder moet gaan, zorgt ervoor dat ik dit soort korte handzame blogberichten schrijf. Ik ga er niet al te veel over uitweiden, maar het heeft te maken met mijn darmen en medicijnen die ik op dit moment voor een mogelijke ontsteking en mijn sarcoïdose slik. Dat alles zorgt ervoor dat ik me belabberd voel en mijn werk vandaag heel vroeg heb afgesloten.

Sidebar

Dat deed me er ook aan denken, hoeveel mensen zullen in deze thuiswerkperiode gewoon de boel wat vroeger afsluiten in plaats van zich ziek te melden? Of mensen zoals ik, die bar slecht of te weinig slapen, de wekker uit meppen en om 10 uur aan de slag gaan in plaats van om 7 uur? Mooie voor een wat een uitgebreidere post op mijn andere blog, past bij mijn serie over thuiswerken.

De driehonderdste

Die handdoek gaat dus voor de tweede keer de ring in. Dit is gewoon weer een korte en eigenlijk is dat wel jammer, want dit is het driehonderdste bericht op dit blog. Het wordt groots gevierd zo gauw ik me wat beter voel.

Handdoek in de ring

Ik heb het er vandaag even bij laten zitten. Zondag op maandag ben ik rond 4 uur ‘s nachts in slaap gevallen, na uren woelen, naar de wc gaan, water drinken en naar de saaie wereld buiten kijken. Uiteindelijk heb ik de wekker uitgezet. Dat zou niets meer worden na drie uurtjes slaap. Vannacht viel ik om half 3 in slaap, na uren woelen, beetje water drinken, paar bessen eten, naar buiten naar de saaie wereld kijken. Toen heb ik de wekker maar verzet. Uiteindelijk heb ik me vanochtend zelfs naar buiten gesleept en heb ik het Zuiderpark mijn sportroutines gedaan. Het was zelfs lekker, helemaal niet warm, prima weer voor sport. Vanmiddag heb ik een powernapje van een half uur gedaan omdat ik niet meer uit mijn ogen kon kijken van moeheid. En ik heb de handdoek in de ring gegooid en vier uur vrij geboekt. Het lukte gewoon niet meer, ik kon me niet concentreren, ik had er geen zin in en ik dacht, morgen beter. Dus hier zit ik, om vier uur ‘s middags en ik schrijf mijn blog. Een heel korte dit keer. Met een handdoek.

handdoek
Afbeelding van Alexas_Fotos via Pixabay

Een vreemde dag

Het begon al niet zo goed vannacht. Het was moeilijk in slaap te komen, en toen die wekker om half 8 ging, was ik niet blij. Het fietstochtje naar De Lier was wel lekker. Fris windje, nog niet zo warm, heerlijk. De sport bij Pedro was ook lekker, hard werken, en heerlijk mijn best doen. Nat van het zweet weer weggaan en het stuk naar Den Haag terug fietsen. Dan is die douche daarna serieus ontzettend lekker.
Vanmiddag was het andere koek, want mijn halfjaarlijkse controle was weer aan de beurt, dit maal in het Westeinde ziekenhuis. En daar was het vol met controles. Desinfectie aan het begin, temperatuur meten die sowieso laag was omdat ik er heen was gefietst en vervolgens wachten. Eerst bij de CT scan waar twee mensen voorgingen, vervolgens bij het bloedprikken waar heel veel mensen voorgingen en ik uiteindelijk bijna een half uur zat te wachten.

En nu?

De dag vooral rustig afsluiten, boek erbij, iets lekkers te drinken en rust. Want door die weinige slaap van vannacht ben ik eigenlijk gewoon moe en wordt het vandaag een korte blog.

Rommelen in de marge

Het is volop zomer, en ongemerkt gaat de ene week in de ander over. Zo ongemerkt dat ik afgelopen week een jubileum voorbij heb laten gaan. Het is een jaar geleden dat ik ben geopereerd.

Sport

Ik ben aan het rommelen in de marge. Ik ga wel sporten, maar heb de laatste tijd aan de lopende band dingen waardoor ik niet ga. Afgelopen week was dat een pijnlijke schouder, gevolg, ik sport de hele week niet. De week daarvoor was het een spier in mijn bil die opspeelde waardoor ik niet eens goed kon lopen. Met squatten is nog duidelijk te merken dat die bilspier er is. Maar het zorgt er wel voor dat ik nauwelijks een routine opbouw. De trainingen met Pedro houd ik wel aan, maar het is toch wel vaak de enige training in die week. Ik ga graag naar yoga op dinsdagavond, zorgt ervoor dat mijn lichaam weer in werkbare kreukeltjes komt. En dat lukt helaas niet iedere week. Het is helaas ook geen nieuws, want ik zit er al een tijdje mee.

yogahouding

Gezondheid

Het gaat goed met me, ik voel me eigenlijk prima. De eerste controle in januari was helemaal in orde. Komende week ga ik voor de tweede controle en dit wordt weer een darmonderzoek. En ik merk aan mijn lijf dat ik daar heel onrustig over ben. Ik kan mijn ei niet kwijt. Mijn concentratie is niet geweldig. En ik ga eten van de stress. Een deel van die blessures van de afgelopen tijd is denk ik toch te weten aan een zekere mate van stress over dit onderzoek. Het zij zo. Ik kan mezelf gaan wijsmaken dat ik me er niet druk over maak, maar ik ben kampioen me druk maken en dan vooral over mijn gezondheid. Nog even en dan hebben we het weer gehad. Dan ga ik het achter me laten en me pas weer druk maken als de volgende controle eraan komt.

Foto: AndiP from Pixabay

Over uitdagingen en doelstellingen

First things first en dat betekent mijn gezondheid. Ik heb namelijk een controle CT scan gehad en alles was goed. Feestje dus. Het enige is, dat er nu weer een vleesboom in mijn baarmoeder is gezien en ik mag naar een gynaecoloog.

De uitdaging

Die plank. Ik heb op zijn zachtst gezegd wat slordig aan die plank gewerkt. Namelijk niet echt aan opbouw gedaan, op sommige dagen het gewoon vergeten en het ging dus op en neer, met als resultaat dat ik vrijdagochtend 45 seconden haalde en de tweede keer 30 seconden. Het resultaat: ik moet die twee minuten nog gaan halen. Ik ga door tot die twee minuten, maar nu probeer ik wel op te bouwen. Het streven is er heus wel, maar het doorzetten ontbreekt.

IkPas

Ik ben geslaagd! Ik heb een prachtig certificaat dat ik 31 dagen (bijna) niets gedronken heb. Op 6 maart kan ik opnieuw in schrijven voor een periode van 40 dagen, daar ga ik nog over denken. Ik heb meer energie en ben hoop ik afgevallen, hoewel ik dat niet zeker weet want ik heb geen startgewicht.

En nu verder

Ik had het er vrijdagochtend over met Pedro. Het hele zorgen maken over mijn gezondheid kan ik ter zijde schuiven en ik kan aan andere dingen gaan denken. Dus bijvoorbeeld een nieuwe doelstelling voor mijn trainingen. Wil ik weer afvallen? Wil ik iets specifieks gaan trainen? Push-ups bijvoorbeeld waar ik waardeloos in ben. Een doelstelling zou wel helpen om gericht te gaan trainen en weer volledig gemotiveerd te raken, want ik merkte dat het moeite kostte de afgelopen maanden. Dus noem het maar. Ik heb een week om erover na te denken en dat is maar goed ook, want ik weet het nog niet. Heeft iemand suggesties?

doelstelling

Foto: Pixabay, CC0 gebruik

Lief dagboek

Vrijdag

Een dagboek deze week, even laten zien hoe mijn week loopt.
Vrijdag sportdag. Ik kan uitslapen, want ik heb pas om elf uur een afspraak en het blijkt dat Pedro ook wilde uitslapen. Het is weer hard werken. Meestal kan ik na een kwartier al niet meer praten, dan moet ik eerst hijgen, maar het is eigenlijk altijd wel lekker. Ik doe meteen de plank, maar daarmee ben ik niet zo succesvol. Een plank van een minuut en één van een halve minuut. Daarna ga ik naar Health City. Wegens algemene stemmen tegen, heb ik besloten me niet te wegen, ik zie het wel met mijn gewicht. En ik duik het zwembad in. Daar hebben ze een fout gemaakt met de vloeistoffen die in het water moeten, dus het ziet er niet uit, het is heel donker water. Wel 20 baantjes gezwommen. Onderweg naar huis zit ik te dubben of ik eieren zal bakken of een tosti zal maken. Het wordt een tosti.

Zaterdag

Van de dagelijkse email van IkPas moet ik de voordelen opschrijven van negentien dagen niet drinken. Dat is een mooie activiteit als ik op dag 18 heb gezondigd. In ieder geval heb ik meer energie. Ik slaap beter, één van de grootste voordelen, aangezien ik al maanden problemen heb met slapen. Voor de lunch bak ik die eieren die ik gisteren al in mijn hoofd had. Avondeten wordt broccoli met champignons, een uitje en een speklapje. Ik ben mijn diepvries aan het leegeten.

Zondag

Het wekelijkse dubben over sport is weer aangebroken. Ik heb zeker met dit winterweer enorme moeite om er op uit te gaan. Het helpt niet dat ik nog spierpijn heb van vrijdag. Door de week gaat het iets makkelijker want dan ben ik toch al buiten omdat ik naar huis fiets vanaf mijn werk. Het helpt niet altijd, donderdag fietste ik door een regenbui naar sport en toen ben ik toch naar huis gegaan. Het heeft een uur geduurd voor ik weer warm was. Dus geen sporten vandaag. Wel sportkleding in mijn tas gegooid, morgen na het werk gaat er gesport worden.

Maandag

Ik heb vandaag een interview in de Volkskrant* gelezen dat diepe indruk op me maakte. Een citaat: “Ik schaamde me voor mijn lichaam dat me zo in de steek had gelaten en tegelijkertijd wilde ik perfect zijn. Want als je dat niet bent, ben je niet succesvol. Dat is echt iets van onze geïndividualiseerde maatschappij. Als je geen succes van je leven maakt, ben je een loser. Als je kanker hebt, ben je ook een loser.” Let wel, dit was een vrouw die in haar leven vier keer kanker heeft gehad. Vier keer! Misschien dat ze het daarom zo ervaart, maar dit is een ervaring die heel ver van mij afstaat. Ook haar instelling is mij vreemd. Ik was voor mezelf van mening dat ik domweg pech had gehad.

Donderdag

Soms lukt het gewoon niet, met die weken. Het is de hele week ijzig koud geweest, vanaf dinsdag ben ik met OV naar mijn werk gegaan vanwege sneeuw. Het dreigt niet beter te worden, helaas. En dat helpt niet echt met mijn humeur dat gewoon prut is. Het is niet de eerste keer trouwens, ik ben zo af en aan lichtelijk depri en wijt het aan de winter. Ik word een ouwe muts, ik kan er steeds slechter tegen. Het medicijn dat vriendin E me aan de hand deed – lichtpuntjes verzamelen per dag – heb ik al eens meer gedaan en helpt enigszins, maar is geen wondermiddel.

lichtpuntje

Weer zondag

En plotseling kom je tot de ontdekking dat je dit dagboek wilde afsluiten op vrijdag en dan is het toch zondag. Ik moet zeggen, ik heb betere weekenden gehad. Zaterdag was gevuld met ongelooflijk beroerd zijn en niet naar de wc kunnen. Vandaag ben ik nog gammel en doe ik maar even niets. Mijn bedoeling deze week? Laten zien waarmee ik bezig ben. Ik hoop dat het bevalt, lieve lezers.

*Fokke Obbema, Monique Maarsen vastgoedondernemer ‘Luister naar je innerlijke stem’. Volkskrant, 21 januari 2019.
Foto: Pixabay, CC0 gebruik.

Dit was 2018, en daar is 2019 al

Mijn huis op een willekeurige zaterdag in december. Mijn planten zijn omgebouwd naar alternatieve kerstboom. Op de salontafel ligt een onduidelijke stapel papieren die uitgezocht moet worden. Daar staat ook de wolkom met het haakwerkje dat eigenlijk voor de kerst af had moeten zijn. Om de stoel bij het raam liggen de Volkskrant, het magazine en lokale kranten die al uitgelezen zijn. Over de stapel ongelezen tijdschriften moet ik het eigenlijk niet hebben. Onder de salontafel een paar sokken die eigenlijk de was in moeten. Naast mijn bureau ook weer zo’n onduidelijke stapel papieren en boeken die uitgezocht moeten worden. Volgens mij ligt daar ook de handleiding van mijn nieuwe ketel. Op de eettafel mijn laatste impulsaankoop, een krukje van Family-W. Dat ding wil ik in de kerstvakantie in elkaar zetten. Maar dan zal ik toch echt eerst de rotzooi op die tafel op moeten ruimen.

Cijfertjes

Ik ben een cijferfreak, ik vind het heerlijk bij te houden hoeveel ik zwem, hoeveel ik loop, hoeveel keer ik bij Pedro wordt mishandeld. Dit jaar heb ik besloten het gewoon te laten. Natuurlijk heb ik minder gesport dan vorig jaar. Doe me een lol, na de operatie mocht ik zes weken niet sporten.Gewicht? Is het belangrijk dan? Op 31 augustus heb ik me voor het laatst gewogen en daar kwam een verrassing uit: 77,4 kg. Mooi getal hé? Ik ga me pas in 2019 weer wegen. Volgend jaar ga ik wel weer zo’n cijfertjesoverzicht publiceren. En die van vorig jaar, het jaar daarvoor en van 2015 kan je nog even herlezen.

Waar word ik gelukkig van?

Het is geen geheim, 2018 is niet echt mijn jaar geweest. Vorig jaar heb ik een jaaroverzicht geschreven waarin ik meldde evenwicht te zoeken. Dat evenwicht spatte uit elkaar toen ik in mei voor een darmonderzoek naar een kliniek ging. De diagnose darmkanker was niet fijn om het zachtjes uit te drukken. Ik ben er nog van aan het bijkomen. De littekens vervagen, het eerste controle onderzoek komt in januari. Ik zeg dat ik niet zenuwachtig ben, maar ben dat natuurlijk wel. En waar word ik dan gelukkig van? Lees de eerste alinea en je weet dat ik niet gelukkig word van een steriel opgeruimd huis. Sport kan ik best wel gelukkig van worden, zeker erna, want echt, je voelt je beter na sport. En die allereerste training na acht weken niet sporten was heerlijk. Maar ik werd dit jaar vreselijk gelukkig van een impulsaankoop, want wat was die wolkom leuk.

En 2019?

Meestal zeg ik ook nog wel eens wat van mijn voornemens. Nou, die heb ik dus eigenlijk niet. Ik ben van plan te blijven sporten, ik wil in januari weer die plank uitdaging gaan doen en ik wil mezelf iets meer pushen dan ik tot nu toe doe. Ik ben na de operatie toch een beetje bang gebleven om te veel te doen en daar wil ik overheen komen. En ik wil iets onderzoeken wat Pedro zei, namelijk lopen, sportkleding en schoenen aan, naar buiten en lopen. Mijn techniek is goed, zei hij afgelopen vrijdag. Dus wie weet, lopen. Maar eerst wens ik mezelf voor 2019 gezondheid en een saai jaar toe. Het is allemaal opwindend genoeg geweest.

Over batterijen en doorzetten

De accu van mijn elektrische fiets heeft het opgegeven, of de oplader, dat is nog niet duidelijk. Ik mag er morgen mee naar Rijswijk en dan gaan ze kijken wat het is.

Batterij

batterijIk had afgelopen week last van mijn eigen batterijen, die nog steeds van slag af zijn. In normale toestand – lees: niet geopereerd aan darmkanker – slaap ik wel eens slecht en red het dan makkelijk tot het einde van de week. Helaas is dat nu niet het geval en als ik dus twee, drie nachten niet goed slaap, heb ik daar meteen last van. Ik had het er met vriendin W over die een maand voor mij een operatie heeft gehad. Zij zei, zie het als een dagelijkse batterij die je met slapen oplaadt, en een reserve batterij die je aanspreekt als je moe bent, even moet doorhalen en/of een partij stress hebt. Die reserve batterij van mij is zo goed als leeg. Mijn oplader, mijn eigen lijf, mist ergens een zekeringetje. Dus die dagelijkse batterij moet elke dag opgeladen worden door goed te slapen, wat ik dus niet doe. Tel daar stress bij op die ik krijg van een cardioloog die mij doorstuurt voor een MRI van mijn hart, omdat daar iets zit wat ze niet goed kon zien en het feest is compleet. Eind november moet ik naar Bronovo voor een MRI, 5 december krijg ik hopelijk een Sint cadeautje van de cardioloog die mij gaat vertellen dat het niets bijzonders is. Ze had het bij het vorige bezoek over een operatie waar ik echt geen zin in heb.

Training

Ik pak het anders aan deze weken. Eenmaal per week ga ik er lekker tegenaan met Pedro en voor de rest plan ik twee andere dagen in voor sport. Op de dag zelf beslis ik dan wat ik doe, en meestal is dat zwemmen. Het streven is per week zo’n 100 baantjes te zwemmen. Met drie keer per week in het zwembad liggen, is dat haalbaar.

Gewicht

Ik heb besloten me gewoon niet meer te gaan wegen tot volgend jaar. Ik vond die 77,4 kg van drie maanden geleden heel mooi als eindresultaat voor 2018. Volgend jaar weer verder

Foto: Pixabay, CC0 gebruik

Over conditie en trainingen

Ik had vanochtend zwaar de pee in. Na een week verkoudheid had ik gisteren geoordeeld dat ik me goed genoeg voelde om te gaan trainen met Pedro. Die illusie was na de eerste oefening al aan gruzelementen. Deze training was een training van hijgen, hijgen, pauze nemen en weer hijgen. Het was niet leuk.

De eerste keer

Bij mijn weten is dit de eerste keer dat ik bij zo’n training ben weggegaan met een ontevreden gevoel in mijn lijf. Ik was in de veronderstelling dat mijn conditie iets beter was, maar het blijkt dat zo’n verkoudheid meteen weer afbreekt wat ik had. En dat was sowieso nog niet zo veel. Ik kan twee dingen doen, namelijk er moeilijk over gaan treuren of het gewoon accepteren.

Conditie

Vorige week kon Pedro niet en toen ben ik in Health City gaan sporten, een conditie schema dat Pedro voor me had gemaakt. Waarvan ik dus dacht, dat gaat lukken. Het ging ook wel lukken, alleen aan het eind lag ik voor pampus en was ik erg blij met het zwembad. Dat schema was ik weer van plan deze week en dat is dus niet gelukt door die verkoudheid. Een nieuwe poging staat gepland voor zondag, maar ik ga zondag eerst even kijken hoe ik me voel. Het heeft weinig zin te gaan sporten als ik me niet goed voel.