Boeken voor mijn vader: #50books, vraag 25

De vraag van deze week is naar aanleiding van Vaderdag. De vraag zorgde voor aardig wat peinzen, want ik vond hem lastig.

Vraag 25: Met welk boek zou je je vader echt blij maken?

Ik heb mijn leesgenen van mijn vader. Hij las, ik las. Toen ik jong was ongeveer alles waar letters in stonden. Tegenwoordig is het wat meer gedoseerd en heb ik mijn voorkeuren. Toen ik me door de jeugdbibliotheek in mijn geboortedorp heen had gewerkt, mocht ik op de kaart van mijn moeder door de volwassenenafdeling heen. Ook de boekenkast van mijn vader was er helemaal voor me. Mijn vader was lid van Boek en Plaat. Het gebeurde regelmatig dat ik het boek uitzocht dat we dan beiden lazen. Er staan boeken in mijn boekenkast uit die periode. Zijn voorkeuren? Het spannende werk. Het verhalende werk. James Clavell, James Michener, Frederick Forsyth, Konsalik. Alles vertaald, want hij las geen andere talen. Nederlandse schrijvers als Toon Kortooms heb ik gelezen omdat de boeken in de boekenkast van mijn vader stonden. Louwrens Penning kreeg ik in mijn handen door mijn vader. Zijn boeken over de Boerenoorlog in Zuid-Afrika zijn nu wat gedateerd, maar toen ik ze las, vond ik ze geweldig.

Nieuw leesvoer

Op de middelbare school leerde ik Engels, en daarmee ging een nieuwe wereld voor me open. Ik was ongeveer zestien toen ik Engelse boeken begon te kopen. Dat was vooral fantasy, ik ben begonnen met David Eddings, ging door met Raymond Feist en nu staat mijn boekenkast vol met Engelstalige fantasy. Ook met detectives en thrillers ben ik overgestapt naar Engelstalig. En dat is waar ik mijn vader blij mee zou maken. Schrijvers als Dick Francis en Linda Fairstein heb ik vrijwel alleen in het Engels gelezen. Dat zijn ook schrijvers die mijn vader zou waarderen. Deze schrijvers hebben voor mij het vermogen een verhaal beeldend te maken, en personages te creëren die je meeslepen. Precies datgene waar ik mee ben opgegroeid door de boeken van mijn vader.

Maar ook een boek als De eeuw van mijn vader van Geert Mak was een boek dat mijn vader zou weten te waarderen. Dat was namelijk echt de tijd waarin mijn vader opgroeide.

De leesvraag #50books is een initiatief van Peter in 2013. Martha nam het in 2014 over en in 2015 ging Peter zelf weer verder. Hendrik Jan heeft het overgenomen in 2016. Deze vraag staat hier.

Bepalen wat ik lees: #50books, vraag 24

In de 24ste vraag van #50books vraagt Hendrik Jan hoe ik bepaal welk boek ik lees.

Vraag 24: Hoe bepaal jij wat je leest?

Ik heb het al vaak gezegd, mijn stapel ongelezen boeken is hoog. Op de e-reader is de stapel vele MB’s dik en ik ben bezig met drie boeken tegelijk.

Stapel

Ik heb voor de gelegenheid maar alle boeken waar ik mee bezig ben of wil zijn op een stapel gelegd. Mijn e-reader ligt heel anoniem te zijn in mijn slaapkamer, die is voor ‘s avonds als ik nog even iets makkelijks wil lezen.boekenstapel
Calenture en 11/22/63: ik ben in beiden bezig, maar bij beiden is het lastig om erin te komen, misschien minder handig om dan een nieuw te beginnen, maar ja. Olaf Koens: zijn boek Oorlog en Kermis heb ik gekocht omdat ik altijd met veel plezier zijn stukken in de Volkskrant las en hem nu met veel plezier op tv volg in het Midden-Oosten. Naar het theater is een boek gevuld met interviews met acteurs, leuk om af en toe een interview te lezen. Taal in 2015 heb ik tot nu in gebladerd maar wil ik nog gaan lezen. Dat heb ik gekocht uit mijn interesse naar taal. Feist ligt daar omdat ik die voor de zoveelste keer aan het herlezen ben. Jack Williamson: oeroude sf, erg grappig en achterhaald. Het boek van Jet en Beweeg! heb ik al gelezen, maar liggen er nog steeds voor de recepten en nuttige bewegingsdingen.

Ja, zal Hendrik Jan nu vragen, en hoe bepaal je nu wat je leest? Dat ligt dus helemaal aan waarin ik zin heb op het moment dat ik op een stoel kan ploffen en tijd heb om een boek te pakken.

De leesvraag #50books is een initiatief van Peter in 2013. Martha nam het in 2014 over en in 2015 ging Peter zelf weer verder. Hendrik Jan heeft het overgenomen in 2016. Deze vraag staat hier.

Foto: van mezelf.

#50books vraag 11

#50books vraag 11: Welk boek heb je gelezen en had enorme impact maar bleek later bij herlezing anders dan je dacht?

Verslonden heb ik ze, de boeken van Alistair Maclean. Mijn vader, fervent lezer, was lid van Boek en Plaat en bestelde ze regelmatig, waarop ik ze natuurlijk ook las. Allemaal in het Nederlands trouwens, mijn vader las geen Engels. Geweldig vond ik ze. Grootse avonturen, de hoofdpersonen allemaal mannen die behoorlijk cynisch konden zijn. De wereld in gevaar, of een klein stukje wereld zoals de Golden Gate brug in San Francisco, in “The Golden Gate” uit 1976. Wonderlijk dat mensen zoveel kon overkomen en dat ook nog allemaal konden navertellen.
De beste boeken die ik van hem heb gelezen zijn beide oorlogsverhalen, “HMS Ulysses” (1955) en “South by Java Head” (1958).
Een paar maanden geleden kreeg ik “Komplot in Californië” (Goodbye California) weer in handen. Bij het wijkcentrum waar ik elke week repeteer met mijn toneelvereniging hebben ze een paar boekenkasten staan met boeken die iedereen mag lenen. Ik nam hem mee met het idee dat het de volgende week weer daar in de kast zou staan.

Alistair Maclean - Goodbye California

Het ligt hier nog. Niet doorheen te komen. Onsympatieke hoofdpersonen waar je niet voor gaat, proza waar je tenen van gaan krullen en een volslagen onwaarschijnlijke plot. Is dat nou waar ik aan verslaafd was toen ik jong was? Ik ben tot bladzijde 230 gekomen in de hoop dat er nog wat van de magie terugkwam, maar ik ben toch bang dat het volgende week weer in die kast in het wijkcentrum gezet wordt. En dan komt het echt niet in mijn Goodreadslijst terecht, zelfs al haal ik daar bij lange na niet mijn 50 boeken voor 2014. Dat was wat te optimistisch.

#50Books was een initiatief van Peter Pellenaars wat dit jaar is overgenomen door @drspee. Vraag 11 uit deze #50books-serie staat daar.

Theater in romans – The Merchant of Vengeance

Simon Hawke is schrijver van onder andere science fiction boeken, maar heeft ook ‘A Mystery of Errors’, ‘The Slaying of the Shrew’, ‘Much Ado about Murder’ en dit werk ‘The Merchant of Vengeance’ geschreven. De goede verstaander heeft maar een half woord nodig, William Shakespeare speelt de hoofdrol in deze boeken. Samen met zijn vriend Tuck Smythe lost hij in deze serie misdaden op. ‘The Merchant of Vengeance’ beschrijft het leven in Engeland in de tijd van Elizabeth I, Shakespeare schrijft niet alleen, maar is tevens acteur, ook herschrijft hij stukken van andere schrijvers. Ook andere schrijvers hebben nevenactiviteiten, zoals het schrijven van pamfletten. Pamfletten zijn in deze tijd dé manier om aan nieuws te komen. Christopher Marlowe’s ‘The Jew of Malta’ is een grote hit op het Londense toneel en Shakespeare wil de uitdaging wel aangaan om een soortgelijk stuk te schrijven, daarvoor wil hij een Jood bezoeken, puur om aan de weet te komen hoe een Jood is. Maar dat wordt lastig, want de Joden zijn 300 jaar eerder tijdens de regering van Edward I uit Engeland verbannen. Shakespeare en Smythe komen in een moordzaak terecht, Thomas Locke wordt vermoord. Thomas is een jonge kleermaker en de zoon van Charles Locke, waarvan gezegd wordt dat hij één van de leiders van het dievengilde is. Genoeg stof voor een situatie waarin de vrienden groot gevaar lopen. De afloop ga ik niet verraden, het boek zelf is een goed geschreven vertegenwoordiger van een genre waarin de grote toneelschrijver zelf een hoofdrol speelt. Jammer dat er niet meer boeken in deze zeer amusante serie zijn verschenen.

Simon Hawke – The Merchant of Vengeance (New York: Forge Books, 2003)

Peter Römer – Chantage (Utrecht: De Fontein, 2012)

Peter Römer begon zijn carrière als acteur voor toneel en televisie. Daarnaast werkte hij jarenlang als televisieproducent, scenarioschrijver en regisseur. Chantage is zijn romandebuut.

De inhoud

Karina Winter is actrice, ze is veertig jaar oud, voelt in snel tempo het einde van haar carrière naderen en is op aanraden van haar therapeute aan haar memoires begonnen. Helaas gaat ze de uitgave van haar pennenvrucht niet meer meemaken want ze wordt dood op bed gevonden. Onderzoek wijst uit dat er waarschijnlijk een misdaad in het spel is. Rechercheur Hanna Vermeer mag de zaak uitzoeken. Dan blijkt dat er – zoals in elke goede detective – vele verdachten zijn, dat er chantage speelt rond het boek van Karina, en dat ogenschijnlijk niet verbonden zaken wel degelijk met elkaar te maken hebben. Römer heeft een vermakelijke detective geschreven, waarin je sympathie kan opvatten voor de hoofdpersonen, zelfs voor Karina die niet echt gunstig wordt afgeschilderd. De laatste avond van haar leven is ze ladderzat. Er wordt hier geen toneelwereld geschilderd, het boek is in de eerste plaats een detective. Wel leuk voor de insiders: Karina’s vader Willem, is ook acteur en heeft onder andere de rol van Marius in het gelijknamige stuk van Marcel Pagnol gespeeld. En wie heeft in de verfilming van dit stuk de rol van Marius gespeeld? Inderdaad, Peter Römer.

Chantage, Peter Römer. – Utrecht: De Fontein, 2012.
Meer boeken waarin theater een rol speelt? Kijk op mijn boekenpagina.

Laura Resnick – Vamparazzi

Laura Resnick heeft tot nu vier romans geschreven met actrice Esther Diamond in de hoofdrol. Esther Diamond is een jonge actrice in New York die in dit deel van de serie speelt in ‘The Vampyre’, een off-Broadway cult hit in Manhattan. Het stuk is voornamelijk een hit omdat hoofdrolspeler Daemon Ravel, claimt een echte vampier te zijn. Natuurlijk wordt dat door iedereen geloofd, met als gevolg dat elke avond de acteurs zich door een menigte van fans moeten worstelen. Complicatie is dat Esther het slachtoffer wordt van Daemon die zich zo in zijn rol inleeft dat hij haar in de nek bijt. Ook wordt een toegewijde fan dood aangetroffen zonder bloed in haar lichaam hetgeen de verdenking op Daemon gooit. Esther vraagt hulp aan haar 350-jaar oude vriend, die zich met magie bezighoudt. Ook haar bijna ex-vriendje, detective Connor Lopez krijgt ermee te maken. Het boek is een mengeling van de hit van de laatste jaren, namelijk vampiers, een romance en een ouderwetse whodunnit. Zeer amusant om te lezen, niet alleen om de toneelachtergrond, maar ook om de ideeën over vampiers die bijzonder afwijken van de vampiers van Anne Rice, degene die de vampierroman groot heeft gemaakt.

Laura Resnick – Vamparazzi (New York: Daw Books, 2011)

Leslie Silbert – De verspieder

De 21ste eeuwse hoofdrolspeelster Kate Morgan is in dienst van een organisatie die onder de CIA valt, zij moet een zestiende-eeuws manuscript onderzoeken dat boven water is gekomen bij een inbraak waarbij de gentleman inbreker om het leven is gekomen. Het hedendaagse verhaal wordt onderbroken door episodes uit het leven van Christopher Marlowe. De beroemde toneelschrijver uit dezelfde periode als William Shakespeare speelt een hoofdrol in dit boek dat voer is voor een interessant verhaal. Helaas is door de houterige manier van schrijven en/of vertalen het boek niet echt leesbaar geworden, Bovendien mag de oplossing vergezocht worden genoemd.
Het verhaal van Christopher Marlowe is stukken interessanter. Over zijn leven is niet veel bekend. Hij werd wel beschuldigd van atheïsme, maar mogelijk was hij alleen maar antiklerikaal. Het bevel voor zijn arrestatie voor atheïsme was al uitgevaardigd toen hij bij een vechtpartij werd gedood. Er bestaan verschillende versies van de gebeurtenis. Het zou een dronkemansgevecht in een kroeg zijn geweest, of een moord uit jaloezie. Marlowe zou in een kroeg in Deptford ruzie hebben gekregen met een zekere Ingham Frizer. Een discussie over “the reckyninge” liep voor Marlowe fataal af. Mogelijk was het echter gewoon een ongeluk waarbij Marlowe zijn eigen dolk in zijn oog kreeg en onmiddellijk stierf. In ieder geval werd Frizer vrijgesproken, omdat hij uit zelfverdediging zou hebben gehandeld. In dit boek wordt gesproken over een dode zwerver die de plaats van Marlowe inneemt, en Marlowe kan op deze manier ontkomen.
Deze thriller gaat in op andere verhalen die over Marlowe de ronde doen, namelijk dat hij ook spioneerde in dienst van koningin Elizabeth I. Zijn gedicht ‘Hero and Leander’ dat pas in 1598 werd afgerond door een andere schrijver, speelt een rol bij de oplossing van het mysterie, waarvoor ik het boek speciaal heb uitgelezen, zo nieuwsgierig was ik wel.

Leslie Silbert – De verspieder (The intelligencer) (Amsterdam: De Bezige Bij, 2004)

Herman Koch – Zomerhuis met zwembad

Marc Schlosser is huisarts. Hij heeft vooral patiënten met een kunstzinnig beroep. Een van hen is Ralph Meier, een beroemd acteur, niet alleen op het toneel, maar ook bij de film. Marc is getrouwd met Caroline, en heeft twee dochters, Lisa van 11 en Julia van 13. Ralph Meier nodigt hen uit bij hem en zijn gezin langs te komen op zijn vakantie-adres, ze hebben een zomerhuis met zwembad gehuurd. Daar speelt het grootste gedeelte van het boek zich af.
Het boek begint met het einde, namelijk het einde van Ralph Meier die aan een ernstige ziekte overlijdt, een einde dat Marc, als zijn huisarts had kunnen voorkomen. Hij begaat een medische fout, maar is het wel een medische fout?
Marc vertelt in niets ontziende eerlijkheid hoe hij tot dit punt in zijn leven is gekomen. En hij vertelt het niet in weinig woorden. Zijn paginalange uitweidingen zijn in eerste instantie niet eenvoudig, maar na de eerste honderd pagina’s kom je erachter dat Koch geen komma te weinig heeft geschreven en dat alle uitweidingen noodzakelijk zijn.
Ralph Meier keek met wel heel veel belangstelling naar Marcs vrouw Caroline. Maar Marc maakte zich aan hetzelfde feit schuldig met Ralphs vrouw Judith als lijdend voorwerp. En er gebeurt inderdaad iets bij dat zomerhuis met zwembad waardoor er geen weg terug meer is, voor niemand. De deuren naar een normale rechtsgang worden dichtgeslagen. Het leven gaat door, met horten en stoten.
Het resultaat is zonder meer de beste roman die ik in jaren heb gelezen.

Herman Koch – Zomerhuis met zwembad (Amsterdam: Anthos, 2011)

Carla de Jong – Outcast

Dit maal een Nederlandse thriller van een schrijfster die ik niet kende, maar met deze roman haar derde thriller heeft afgeleverd. Rechercheur Birgitta Reve speelt in dit boek de hoofdrol, de tweede keer dat ze dat doet. In het eerste boek ‘Serpent’ onderzocht ze de moord op Ragna Ooms, daarbij kreeg ze een relatie met de vader van het slachtoffer, Raymond Ooms. Hiervoor is ze geschorst en ze mag blij zijn dat ze sowieso nog een baan heeft. De titel ‘Outcast’ slaat op haar, ze mag weer terugkomen bij de politie, maar mag archiefwerk doen, ze staat buiten het recherchewerk.
Soapster Stef Jarden wordt vermoord, tijdens zijn ochtendloop wordt hij vier maal overreden. Hij had net een rol gekregen bij de film ‘Golven’ en er zijn voldoende verdachten. Hij behandelde vrouwen als oud vuil, een andere acteur is uit de film gegooid om ruimte te maken voor hem. Zijn oude vriend, de producent van de film, een oude bekende, Raymond Ooms, is ook niet al te dol op hem, dit omdat Stef hem heeft laten vallen. De zaak wordt gecompliceerder als ook cameravrouw Joyce Kalmen wordt vermoord.
Birgitta Reve wordt nu op de zaak gezet, maar het is geen makkelijke zaak, ook niet omdat zij haar verhouding met Raymond Ooms voortzet, hetgeen knap lastig kan worden voor haar, omdat hij een verdachte in de zaak is. Verder worstelt ze met een genonderzoek voor de ziekte van Huntington, waartoe ze eindelijk heeft besloten.
Er zijn niet veel Nederlandse goede thrillers. Dit is er duidelijk één van, het geeft een goed beeld van langdurig, vaak saai recherchewerk, lange verhoren, veel herhalingen die erbij horen. De personages leven in dit boek. Birgitta Reve is een vrouwelijke rechercheur die hard voor zichzelf is. Haar collega’s Tjeerd en Peter zijn beiden rechercheurs met een persoonlijk leven. Opvallend is dat Peter zich tot hetzelfde laat verleiden als Birgitta is overkomen, hij valt namelijk op één van de vrouwelijke betrokkenen, een tv presentatrice.
De relatie met toneel is natuurlijk miniem met een filmacteur, maar het boek geeft ook een redelijk beeld van de filmwereld. Niet alleen acteurs leven op een filmset, maar ook setassistentes, cameramensen, technische mensen, producenten.
De afloop verklap ik niet, ga daarvoor het boek maar lezen, het is het absoluut waard.

Carla de Jong – Outcast (Amsterdam: Arbeiderspers, 2010)

J.L. Carrell – The Shakespeare curse (New York: Plume, 2010)

‘The Shakespeare curse’ is een vervolg op ‘The Shakespeare secret’ dat ik al eerder op dit blog heb besproken. Kate Stanley is weer de hoofdpersoon in dit verhaal en ook Ben Pearl speelt hier een hoofdrol in, helaas niet in de liefde, want het paar is al weer uit elkaar.
Kate wordt door Lady Nairn gevraagd een productie van ‘Macbeth’ te regisseren. Lady Nairn was vroeger de beroemde actrice Janet Douglas die na haar huwelijk uit de wereld van acteren is gestapt. Haar man is kort geleden overleden, evenals haar dochter en schoonzoon. Haar kleindochter Lily woont bij haar in huis. Haar man verzamelde voorwerpen die met ‘the Scottish Play’ te maken hadden.

De vloek die verondersteld wordt over ‘Macbeth’ te hangen heeft zijn oorsprong in enkele ongevallen, sommige zelfs dodelijk, tijdens opvoeringen van het stuk. Bijgeloof schrijft voor dat de namen van de hoofdpersonen niet genoemd mag worden. Er mogen binnen de muren van een theater ook geen regels uit het stuk geciteerd worden. Doet een acteur dat wel, dan moet hij naar buiten en zich verontschuldigen naar het theater. Het meest recente voorbeeld daarvan is acteur Eliot Cowan die in 2010 in het Globe theater de beroemde rol speelt. Hij beschrijft zichzelf als niet bijgelovig, maar wil dat bijstellen nadat een geluidssysteem kortsluiting maakt het moment dat hij een regel uit het stuk citeert (Times, 16 april 2010).
‘Macbeth’ is volgens de kenners een merkwaardig stuk waar hekserij een rol in speelt. De drie voorspellende heksen in het begin van het stuk zijn daar natuurlijk goede voorbeelden van. Het is ook één van de kortste stukken die Shakespeare heeft geschreven. ‘Hamlet’ bijvoorbeeld is twee keer zo lang. Wat als er nu eens fragmenten uit ‘Macbeth’ zijn gehaald? Dat is de veronderstelling waar Carrell mee werkt.

Terug naar Carrell die weer een spannende thriller heeft afgeleverd, want natuurlijk gaat Kate voor Lady Nairn het stuk repeteren, maar daar komt ze niet aan toe, want op rituele wijze wordt iemand vermoord. Wicca komt eraan te pas. Authentieke messen uit de tijd van Macbeth. Wat het boek leuk maakt is de regelmatige terugblikken naar eind 16e, begin 17e eeuw waar het verhaal van het stuk zich lijkt te herhalen met historische personen.
Het verhaal speelt zich af over de hele wereld, een reisje naar Amerika met het privé vliegtuig van Lady Nairn wordt niet overgeslagen. Natuurlijk eindigt het heel anders dan iedereen denkt tijdens het lezen. En dat maakt het boek eigenlijk ook weer zwak. Het kunstje van de lezer op het verkeerde been zetten heeft Carrell in het eerste boek al een keer gepresteerd. Dat hoeft niet meer. Het blijft nog steeds leesplezier, maar het is zwakker.

J.L. Carrell – The Shakespeare curse. – New York: Plume, 2010